رانندگان بی‌پناه در مرز ایران و پاکستان؛ هفت روز بلاتکلیفی در نقطه صفر مرزی

نه ایران پاسخگوست، نه پاکستان راه می‌دهد؛ رانندگان ترانزیت میان دو گمرک گرفتار شده‌اند

گیر افتادن چندروزه رانندگان ترانزیت در نقطه صفر مرزی ایران و پاکستان، بدون آب، غذا و سوخت، سرمایه و معیشت آنان را در آستانه نابودی قرار داده است. فاسد شدن بارهای فاسدشدنی در گرمای طاقت‌فرسا و بلاتکلیفی میان دو گمرک، تنها گوشه‌ای از مصائب این صنف مظلوم در نظام آخوندی است.

به درد دل‌های اونها گوش کنیم.

یک خانم راننده:
«امروز ۱۴ شهریور ۴۰۵ هستش و ما برای هفتمین روزه که در بدترین نقطه صفر مرزی هستیم؛ جایی که نه ایرانه، نه پاکستانه. گیر کردیم. نه گمرک ایران برامون کاری می‌کنه، نه گمرک پاکستان راه می‌ده. نگاه کن، الان ماشین‌های گازی می‌ره، ماشین‌های یخچالی... ببینید یخچال چادر، هیچ‌کدوم نمی‌ذارن بره.»

این هم گرفتاری راننده‌ها. ببینید؛ ۲۰ هزار تا ماشین هم توی پارکینگ ایران گیر کرده. بریم سراغ راننده‌ها.

هفت روز در نقطه صفر؛ نه آب، نه غذا، نه حتی یک پاسخ روشن

یک راننده مرد:
«آقا الان ما توی نقطه صفر مرز هستیم؛ نه اونوریم، نه این‌ور. ماشین‌های یخچال، سوخت یخچالشون داره تموم می‌شه. کانتینرها یک مدل دیگه. نه آب هست، نه حموم هست، نه دستشویی هست، نه امکانات غذایی هست. یکی هم نیست که به فریاد ما برسه.

لطف کنید، خواهشاً یکی بیاد اینجا پاسخگو باشه.»

یک راننده:
«من برای امروز سوخت دارم. بارمم هم ماست است. از فردا یخچال خاموش می‌شه، خراب می‌شه. این‌ور که زبونشون را نمی‌فهمه. این‌ور هم می‌گن به ما ربطی نداره. حالا موندیم این وسط؛ نه خورد و خوراکی، نه سرویسی، نه هیچی. هیچ‌کی هم پاسخگو نیست.»

بارها در آستانه فساد؛ سرمایه رانندگان چه می‌شود؟

برای رانندگانی که بارهای فاسدشدنی مانند محصولات لبنی را حمل می‌کنند، ادامه این وضعیت فقط به معنای چند روز معطلی نیست. با تمام شدن سوخت یخچال‌ها، محموله‌ها در معرض خراب شدن قرار می‌گیرند و حاصل سرمایه و زحمت چندین روزه آنها می‌تواند از بین برود.

در چنین شرایطی، رانندگان نه تنها با هزینه‌های توقف و تأمین سوخت روبه‌رو هستند، بلکه نگران از دست رفتن کامل بار و سرمایه خود نیز هستند؛ در حالی که میان دو گمرک سرگردان مانده‌اند و کسی مسئولیت این وضعیت را بر عهده نمی‌گیرد.

یک راننده:
«الان هفت روزه اینجا خوابیدیم، هیچ‌کی هم جواب ما رو نمی‌ده. نه ایران ما رو گردن می‌گیره، نه پاکستان می‌ذاره بارمون رو خالی کنیم. بالاخره یکی باید به فریاد ما برسه که گمرک ایران هم ما رو برنمی‌گردونه.

یکی آقا بیاد به داد ما برسه، خداوکیلی. ما اینجا موندیم، چیکار بکنیم؟»

وقتی یک راننده می‌گوید «ده دقیقه اینجا بمانید»؛ مسئولان کجا هستند؟

این وضعیت فقط یک تأخیر مرزی ساده نیست. رانندگانی که روزها در نقطه صفر مرزی گرفتار شده‌اند، از ابتدایی‌ترین امکانات رفاهی محروم هستند و در عین حال، کسی پاسخ روشنی درباره سرنوشت آنها و محموله‌هایشان نمی‌دهد.

رانندگان می‌گویند هفت روز است که در این وضعیت به سر می‌برند؛ در حالی که برای برخی خودروهای یخچالی، هر ساعت تأخیر می‌تواند به معنای از بین رفتن بار باشد.

شاید برای درک بخشی از شرایط این رانندگان، کافی باشد مسئولان فقط ده دقیقه در همان نقطه مرزی بمانند.

شما ده دقیقه بیایید اینجا، ببینید می‌تونید وایسید؟ ببینید درد راننده چیه.