هزینه دارو را از کجا بیاوریم؛ وقتی درمان هم از توان مردم خارج شده است؟

قیمت دارو در یک سال چند برابر شده؛ آیا مردم باید بین خرید دارو، پرداخت اجاره و تأمین هزینه‌های روزمره یکی را انتخاب کنند؟

این روزها گرانی و کمبود چندین بحران بزرگ را در زندگی مردم ایجاد کرده. یکی از این بحران‌های بسیار مهم که به جان و زندگی مردم مربوط است، گرانی دارو است. به نوشته‌ی سایت حکومتی تجارت نیوز: «در حالی که سازمان غذا و دارو میانگین اصلاح قیمت دارو در سال جاری را حدود ۴۸ درصد اعلام کرده و گفته در برخی اقلام این میزان به حدود ۶۰ درصد رسیده است، بررسی قیمت برخی داروهای پرمصرف از رشدهای بسیار بالاتر حکایت دارد. همچنین برای بسیاری از خانوارها دارو به یکی از هزینه‌های ثابت و رو به رشد سبد معیشت تبدیل شده است.»

یک هموطن در داروخانه‌اش افزایش قیمت داروها در فاصله‌ی یک سال را نشان می‌دهد:

هموطن: گاواپنتین: سیصد... سیصد هزار تومن. گاواپنتین سیصد، ۹۶۰ هزار تومن.

اسید آمینوفن کدئین: ۱۳۷ هزار تومن — سال ۱۴۰۵ — ۶۵۰ هزار تومن

فلاکیستین ۲۰: ۱۷۵ هزار تومن — سال ۱۴۰۵ — ۳۵۰ هزار تومن

هیپوپروفن: ۲۰۰ هزار تومن — سال ۱۴۰۵ — ۴۲۰ هزار تومن

اسویکس: ۹۷ هزار و ۸۰۰ تومن — سال ۱۴۰۵ — ۳۰۰ هزار تومن

کپسول آموکسی‌سیلین: ۳۲۰ هزار تومن — سال ۱۴۰۵ — یک میلیون و ۲۳۰ هزار تومن

کلاریکسومایسین: ۴۵۰ هزار تومن — سال ۱۴۰۵ — یک میلیون و ۲۸۰ هزار تومن

اخیراً مجتبی خامنه‌ای مردم را تهدید می‌کند که دردها را بیان نکنید. اما مردم می‌پرسند این دردها را چگونه نگوییم؟

وقتی یک سرماخوردگی ساده هم ۵۶۰ هزار تومان هزینه دارد، مردم چه کنند؟

یک هموطن: آقا، من الان سرما خوردم، هم خودم، هم زن و بچه‌م. یعنی پنج نفر آدم سرما خورده. بریم دکتر، ویزیتمون نفری پونصد، ششصد تومنه، اگه نه هفتصد، هشتصد تومنه.

نرفتم دکتر، خودم رفتم آقا، دارو از داروخونه گرفتم. یکی ویتامین C گرفتم، یکی آموکسی‌سیلین که چرکو خشک کنه، یکی کُل‌دار، یکی سرماخوردگی، یکی هم... جمع این پنج قلم شده پونصد و شصت هزار.

آقا، از کجا بیاریم؟ چرا باید این‌قدر گرونی باشه؟ آقا، اگر اعداممون نمی‌کنید، خدا شاهده صدامو بشنوید. روزبه‌روز سفره‌مون کوچیک‌تر شده.

آقا، من دیسک کمر گرفتم، دو ماهه سر کار نرفتم. دارم از جیب می‌خورم. به هر کس و ناکسی می‌گی من رو زدم. اجاره خونه دارم، کودک مدرسه‌ای دارم، خرج زندگی دارم، از کجا بیارم آقا؟ بایستی برم دزدی کنم؟ به قرآن نمی‌تونمممممممم!

کمبود انسولین؛ آیا بحران دارو به یک فاجعه انسانی نزدیک می‌شود؟

یک دکتر داروساز از فاجعه‌ی نزدیک در مورد بیمارانی مثل بیماران قند خون خبر می‌دهد.

یک داروساز:

«شاید تبدیل به فاجعه بشه. الان مصرف‌کننده داروهایی مثل انسولین یا حالا هر داروی دیابتی، شما از نسخه‌ای که می‌رید از داروخونه تهیه کنید، احتمالاً می‌گن از این دو تا دارم بهت بدم، از اون پنج تا دارم بهت بدم. یا اون تعداد‌ی که هست رو نمی‌تونند بهتون تحویل بدن یا اصل دارو رو ندارند.

و ببینید، بالای ۸۰ درصد علت اون کمبود، عدم نقدینگی داروهاست. یعنی داروخونه‌ها دیگه پولی ندارند که بتونن انسولین رو بخرن.

انسولین شده جعبه‌ای پنج میلیون و بیمه ۹۹ درصد پوششش می‌ده و هنوز بعد از یک سال پول ما رو نداده. ما دیگه چه‌جوری تهیه‌ش کنیم؟

یعنی این فاجعه توی تمام داروخونه‌های کشور در حال اتفاقه. مهم‌تر از همه، بیماره. ببینید، من نمی‌دونم کی می‌خواد فکری به حال این قضیه کنه. اصلاً فکر می‌کنند به این جریان یا نه؟ شما فکر کنید ما یک ساله پولمون رو نگرفتیم. متأسفم، واقعاً.»

به نوشته‌ی روزنامه دنیای اقتصاد به تاریخ دهم تیر ۱۴۰۵: «جهش هزینه‌های تولید و افزایش نرخ ارز، موج تازه‌ای از گرانی دارو را رقم زده است. همزمان، ناکارآمدی پوشش بیمه‌ای، سهم پرداختی بیماران را افزایش داده است.»

از این رو، این موج بزرگ فشار و کمبود دارو به مردم تنها می‌تواند با قیام و سرنگونی این نظام راه‌حل پیدا کند.

لطفاً به اشتراک بگذارید:
TelegramXFacebookEmail

نظر و پیشنهاد شما

برای بهبود وب‌سایت سیمای آزادی، دیدگاه و پیشنهاد خود را با ما در میان بگذارید.

خبرهای مرتبط