قطعنامه شورای حکام؛ چرا رژیم از ارجاع پرونده به شورای امنیت وحشت دارد؟

از «رأی گله‌ای» تا تهدید خروج از NPt؛ آیا پرونده اتمی رژیم وارد مرحله‌ای تعیین‌کننده شده است؟

برنامه رو ادامه بدیم با موضوع مهم دیگری که این روزها در صدر خبرها قرار گرفت. به دنبال تصویب قطعنامه پیشنهادی آمریکا و سه کشور اروپایی درباره برنامه ساخت بمب اتمی در شورای حکام آژانس بین‌المللی انرژی اتمی، کارگزاران دست‌اندرکار رژیم یکی‌یکی به صحنه آمدند و نسبت به این رأی‌گیری موضع‌گیری کردند. در این بخش از برنامه همراه هستیم با آقای اسدالله مثنی تا نگاه دقیق‌تری داشته باشیم به این موضوع.

آقای مثنی اجازه بدید که اول یکی از، یک نمونه از این موضع‌گیری‌های مقامات رژیم، یعنی موضع‌گیری بقایی، سخنگوی وزارت خارجه رژیم آخوندی رو ببینیم و بعد من سؤالاتم رو راجع به این خواهم پرسید.

اسدالله مثنی: بله.

خبرنگار: بله. آقای بقایی کدام کشورها به این قطعنامه رأی مثبت دادند؟ آیا این الگوی رأی‌دهی معنای خاصی داره؟

بقایی: ببینید حدود یک‌سوم کشورهای عضو آژانس با این قطعنامه یا مخالفت کردند یا موافقت نکردند. این قطعنامه با اجماع تصویب نشده. کشورهایی که رأی دادند خب مشخص هست، به نوعی الگوی رأی میشه ازش نام برد، گله‌ای. به این معنا که کشورهای اروپایی و آمریکا جمعی از دوستان‌شون رو یا مرعوب کردند یا به هر عنوانی تطمیع کردند برای رأی دادن به این قطعنامه...

خب آقای مثنی، همان‌طور که شنیدیم، بقایی توی این صحبت‌هاش رأی‌گیری، در واقع رأی اکثریت در شورای حکام آژانس انرژی اتمی رو با تعبیر «رأی گله‌ای» در واقع ازش نام برد. به نظر شما این گله‌ای که نام می‌بره منظورش چیه؟

اسدالله مثنی: بله. ببینید، تو همین صحبتی که الان شما پخش کردین، ابتدا صحبت می‌کنه که خب رأی ندادند و یه عده، دو سوم رأی ندادند و...

یه ۳۰ درصد رأی ندادند.

اسدالله مثنی: ...ولی از اون طرف میگه رأی چی؟ گله‌ای.

بله.

اسدالله مثنی: خب این تناقض‌گویی بیانگر چیه؟ یقین بدونین ضربه رو وقتی که دریافت می‌کنند، فشار که میاد روشون، تناقض‌گویی محصول چنین چیزاییه. از اون طرف میگه به عمد نمی‌دونم یه عده رأی اینجوری دادند و یه عده ندادند و یه عده هم ندادند و فلان، از اون ور میگه رأی گله‌ای. از یه طرف میگه اجماع نـ... از یه طرف این حرف‌ها رو می‌زنه. خب معلومه اتفاقاً دقیقاً همین بیان نشون میده که ضربه رو دریافت کردند. بنابراین اینجوری به تناقض‌گویی می‌افتند.

حالا غیر از این، الان شما اینو پخش کردین، خود پاسدار رضایی هم گفتش که اگر این به شورای امنیت بره، یعنی همین قطعنامه و این حرف‌ها هم که گفتم باید بره، ما از NPt، یعنی پیمان منع گسترش تسلیحات اتمی، چیکار می‌کنیم؟ خارج میشیم. خب خود این یعنی چی؟ خود این معناش اینه که می‌رن برای ساخت بمب اتم که حالا خب این حرف جدیدی نیست، ولی همین عکس‌العمل نسبت به این موضوع، تهدید که می‌کنه، بیانگر چیه؟ بیانگر میزان جدیتی‌ست که این قطعنامه براشون داره و این‌ها چنین چیزی می‌کنند. و مهم‌تر از همه هم به نظرم حلقه انزوا رو به‌شدت تنگ‌تر می‌کنه. به دلیل چی؟ اجماع بین‌المللی که به هر حال در رابطه با این موضوع علیه رژیم داره شکل می‌گیره.

بله. حالا یکی دیگه از مقامات رژیم، نیکزاد، نایب‌رئیس مجلس رژیم، گفته که اگر این قطعنامه به شورای امنیت بره، اونجا وتو میشه. حالا سؤالی که پیش میاد اینه که اگه قراره وتو بشه، پس این موضع‌گیری‌ها یا این به‌اصطلاح عجولانه اینجوری از این قطعنامه ابراز ناراحتی کردن برای چیه؟

اسدالله مثنی: خب ببینید، خیلی روشن، نفس اینکه خود بخواد وتو بشه یا نشه، نفس اینکه پرونده رژیم، پرونده اتمی رژیم میره به شورای امنیت، یه معنای مشخص داره. یعنی اجماع بین‌المللی در مورد رژیم که می‌دونید تو بیست سال اخیر بی‌سابقه است. برای اولین باره چنین چیزی وجود داره. نفس این همون چیزیه که شما الان میگید چرا این حرف رو پس می‌زنند. واقعیت اینه که این موضوع بستری رو فراهم می‌کنه و یک مسیری رو آماده می‌کنه برای سایر اقدامات. چرا؟ چون رفتن این پرونده به شورای امنیت یک مشروعیتی بین‌المللی ایجاد می‌کنه. این مشروعیت یک بستری ایجاد می‌کنه. بستری ایجاد می‌کنه که مشروع می‌کنه حلقه انزوا دور رژیم تنگ‌تر بشه و اقدامات دیگه‌ای که می‌خوان بکنند، پشتوانه سیاسی چی داشته باشه؟ قوی‌ای داشته باشه. چون ما بالاخره این ارگان رسمی سیاسی که وجود داره، شورای امنیت ملل متحده، اینم داره میره به اونجا و دلیل عکس‌العمل‌هایی هم که شما می‌بینین از رژیم، حالا بقایی پخش کردین یا رضایی یا موارد دیگه‌ای، شروع کردن تهدید کردن، بالا پایین کردن، فلان، علتش همین مسئله است. یعنی از تبعاتش وحشت دارن و می‌دونن تبعاتش یعنی چی. ولی خب از یه طرف سعی می‌کنند کم‌اهمیت جلوه بدن، از یک طرف چی؟ با این موضع‌گیری‌ها نشون میدن که وحشت دارن و ازش می‌ترسند. خب خیلی روشنه، به دلیل اینکه یه موضوع بی‌سابقه‌ایه که اتفاق افتاده و مشروعیت ایجاد می‌کنه، بسترسازی می‌کنه برای یه سری اقداماتی که هست. یعنی نفس این رفتن یعنی اجماع بین‌المللی و این اجماع بین‌المللی حلقه رژیم، حلقه انزوا دور رژیم رو تنگ‌تر می‌کنه و این رژیم هم خب معناشو می‌فهمه و براش خیلی مفهومه.

اگر قطعنامه به شورای امنیت برود، چرا رژیم این‌قدر نگران است؟

پس یعنی الان تا همین جای کار رژیم متوجه شده که داره اتفاقات جدی‌ای رخ میده که این واکنش‌ها رو نشون میده. حالا به نظر شما چشم‌انداز این وضعیت چه چیزهایی می‌تونه باشه؟ بله.

اسدالله مثنی: ببینید، ما وقتی که صحبت از چشم‌انداز می‌کنیم، خیلی خلاصه بخوام بگم، به نظرم باید رو چهارتا موضوع، چهار عامل دست بذاریم.

یک، عامل اجتماعی، این وضعیت جامعه است. جامعه ایران الان در وضعیت فوق‌انفجاریه. این دیگه چیزی نیست که مثلاً تحلیل باشه. روزی نیست که خود مهره‌های رژیم از هر باندی نسبت به این چی میدن؟ هشدار میدن. چون خب الان که روشنه، دلار ۲۳۷ هزار تومنه. مردم ۷۰ درصد زیر خط فقر. نون و آب‌شون هنوز دچار مشکله. عرض کنم گرونی، بیکاری، هر آنچه که شما بگین دیگه متصور برای یک وضعیت اقتصادی که فشار ماکزیمم بذاره رو مردم وجود داره و ناراضی. داستان تفاهم‌نامه رو هم که اینا رفتند باهاش پیش رفتند که به قول معروف با این تفاهم‌نامه بخوان بردارند، محاصره برداشته بشه و فلان و فلان، این تفاهم‌نامه هم دوباره به چی خورد؟ به بن‌بست خورد که الان اصلاً...

دیگه اصلاً محو شد.

اسدالله مثنی: محو شد، خلاصه‌اش، محو شده. دیگه اثری ازش نمونده. پس بنابراین یک عامل بحث وضعیت جامعه است و وضعیت انفجاری‌اش که ما می‌بینیم.