تظاهرات بزرگ نیویورک؛ چرا مقاومت می‌خواهد صدای مردم ایران را به سازمان ملل برساند؟

در برابر حضور نماینده رژیم در مجمع عمومی؛ آیا وقت آن نرسیده است که صدای واقعی مردم ایران شنیده شود؟

گفتگو با شیلا نینوایی

شاید که تا الان فراخوان تظاهرات بزرگ مقاومت در نیویورک رو دیده باشید. تظاهراتی که هر ساله با حضور نماینده رژیم در اجلاس عمومی سازمان ملل، در اعتراض به این حضور برگزار میشه. در این قسمت از برنامه به آمریکا میریم و همراه میشیم با خانم شیلا نینوایی، زندانی سیاسی و از شاهدان قتل‌عام زندانیان در تابستان ۶۷، تا در مورد این تظاهرات جزئیات بیشتری رو به دست بیاریم.

حتماً که این روزها خیلی زیاد در فضای مجازی فراخوان برای تظاهرات بزرگ نیویورک دیده میشه. می‌خواستم از شما بپرسم که هدف تظاهرات امسال دقیقاً چی هست؟

شیلا نینوایی: برای اینکه اهمیت این تظاهرات رو بفهمیم، اول باید ببینیم کی قراره به سازمان ملل بیاد و به جای ایرانیان و ایران حرف بزنه. نماینده حکومتی که ۴۷ ساله داره کشتار و اعدام و زندان و سرکوب می‌کنه و به هر بهانه‌ای کشور رو درگیر جنگ و بحران می‌کنه. یه روز به اسم دفاع به‌اصطلاح میهنی، یه روز به اسم دفاع از اسلام و عمق استراتژیک، یه روزم به اسم منافع ملی. اما حاصلش برای مردم چی بوده؟ ویرانی، کشتار، فقر، گرونی. یک کشور ثروتمندی که مردمش باید در رفاه زندگی کنن، حالا به هر بهانه‌ای دچار فقر و مردمش رو زندانی می‌کنه، اعدام می‌کنه و در عرض کمتر از ۲ روز تعداد زیادی از مردم معترض رو تو خیابون به خاک و خون می‌کشه. خانواده‌های بسیار زیادی رو داغدار می‌کنه و باعث میشه که یک جامعه آسیب ببینه و همیشه در تروما باشه. حالا نماینده این حکومت می‌خواد تو سازمان ملل مقابل نماینده کشورهای مختلف دنیا بایسته و چی بگه؟ از مردم ایران حرف بزنه؟ می‌خواد از چی دفاع بکنه؟ می‌خواد خودش رو مدافع مردم ایران معرفی کنه؟ مدافع صلح و ثبات منطقه معرفی کنه؟ یا بگه که برای من اینجا هستم تا صدای عده‌ای از مردم باشم؟

اما به نظر من طرف دیگه‌ی ماجرا اهمیت بیشتری داره. حالا که می‌خوایم بگیم حالا که تو با تمام وقاحتت می‌خوای بیای سازمان ملل و به اسم مردم ایران حرف بزنی، ما هم میایم تا صدای اون طرف مردم ایران باشیم. صدای مردمی که با وجود همه این سرکوب‌ها تسلیم نشدن. صدای زندانیانی که داخل زندان بیانیه میدن، اعتصاب غذا می‌کنن و حتی زیر حکم اعدامم می‌ایستن. صدای خانواده‌هایی که در خارج با وجود فشار و تهدیدهایی که رژیم می‌کنه، اعتراض می‌کنن و صدای کانون‌های شورشی که با شجاعت فعالیت می‌کنن. ما می‌خوایم مقابل سازمان ملل جمع بشیم تا اجازه ندیم رژیم یک‌طرفه به قاضی برگرده و راضی برگرده. یک‌طرفه به قاضی بره و راضی برگرده. وقتی درباره ایران حرف می‌زنیم، این ایران هم باید دیده بشه. ایرانی که مقاومت کرده، بها داده و هنوز برای آزادی ایستاده و می‌ایسته.

و این مقاومت باید بگم مربوط به امروز و دیروزم نیست. از ۳۰ خرداد شروع شده و این جنگ اصلی بین مردم ایران و مقاومت سازمان‌یافته از یک طرف و دیکتاتوری مذهبی از طرف دیگه همیشه جریان داشته و با یک هدف روشن؛ آزادی و جمهوری دموکراتیک. اینجاست که حضور ما تو نیویورک معنی پیدا می‌کنه. اگه رژیم داخل سازمان ملل به اسم مردم ایران حرف می‌زنه، ما هم مقابل سازمان ملل می‌ایستیم و می‌گیم نه، شما مردم ایران رو نمایندگی نمی‌کنید.

رژیمی که ۷۲ بار در مجمع عمومی و دیگر ارگان‌های ملل متحد محکوم شده، چرا باید همچنان کرسی ایران رو تو سازمان ملل در اختیار داشته باشه؟ در ضمن یکی از مطالبات مشخص این تظاهرات اینه که این رژیم از سازمان ملل اخراج بشه و حق رأی ایران به طور موقت به شورای ملی مقاومت به عنوان آلترناتیو دموکراتیک و مستقل واگذار بشه و از جامعه جهانی هم می‌خوایم که حق مردم ایران برای مقاومت در برابر این سرکوب رو به رسمیت بشناسه. مقاومت مردم و مبارزه کانون‌های شورشی در برابر سپاه پاسداران و مرزبندی مقاومت هم روشنه. نه شاه، نه شیخ. چون بعد از این بها و فداکاری قرار نیست مردم ایران از یک دیکتاتوری خلاص بشن و به یک دیکتاتوری دیگه پناه ببرن.

بله، خیلی ممنونم از پاسختون خانم نینوایی. شما در صحبت‌هاتون اشاره کردید که مقاومت برای سرنگونی رژیم از ۳۰ خرداد ۶۰ آغاز شده. می‌خواستم بپرسم که در رابطه با سابقه این تظاهرات چی؟ آیا شما می‌دونید که سابقه این تظاهرات به چه سالی برمی‌گرده و از چه زمانی این تظاهرات وجود داشته؟

شیلا نینوایی: از وقتی که من توی آمریکا هستم، می‌دونم که این تظاهرات بوده. من سال ۲۰۰۹ اومدم اینجا و از اون سال این بوده و پیش از اون هم بوده و سال‌هاست در جریانه. و اجازه بدید اینجا بگم که هر کدوم از ما ایرانیان در اینجا می‌تونیم نمایانگر صدای بخشی از جامعه ایران باشیم. جامعه‌ای که بخشی از جامعه‌ای که امکان حضورش رو مقابل سازمان ملل نداره و وقتی یک زندانی از پشت دیوار زندان می‌ایسته، وقتی یک خانواده داغدار با وجود فشارها سکوت نمی‌کنه، وقتی یک جوان تو خیابون خطر می‌کنه، من که خارج ایران هستم، حداقل می‌تونم صدای اون رو به جایی برسونم که دنیا بشنوه.

برای همین فکر می‌کنم هر کسی که امکانش رو داره روز ۲۲ و ۲۳ سپتامبر باید اونجا باشه و هم چون سال‌های گذشته صدای مردم داخل ایران باشه. و بگه که اون روز اگر سازمان ملل می‌خواد به رژیمی حق حرف زدن بده که به جای مردم ایران حرف بزنه، ما اینجا هستیم و صدای اون مقاومت و اون مردم هستیم، می‌گیم نه شاه، نه شیخ و ایران آزادی و جمهوری دموکراتیک رو خواستار می‌شیم.

طی این سال‌ها، شما گفتید چندین ساله، طی این سال‌ها رئیس‌جمهورهای مختلف اومدن، بهانه‌های مختلفی بوده برای حضورشون و صحبت کردنشون. و موضوعات هر سال یک موضوعی عمده بوده. یه سال کشتار بوده، یه سال اعدام‌ها بودن، یه سال ترور بوده. و درسته که موضوع عوض شده ولی همچنان این مقاومت در پشت این سازمان ملل در جریانه و این استمرار این مقاومت رو می‌رسونه. و اگر لازم باشه و این رژیم خدای نکرده چند سال دیگه هم باشه، ما همچنان هستیم. پشت سازمان ملل فریاد می‌زنیم و اجازه نمی‌دیم که این رژیم آب خوش از گلوش پایین بره و به تنهایی مقابل ملل متحد قرار بگیره.

بله، خیلی ممنونم و برای شما آرزوی موفقیت داریم. دیگه ده روز بیشتر باقی نمونده تا به روز تظاهرات و ما می‌دونیم که هر ساله هم از روزهای قبل هم فعالیت‌ها افزایش پیدا می‌کنه. برای همه شما و همه دست‌اندرکاران آرزوی موفقیت داریم در همه تلاش‌هاتون تا ان‌شاءالله در روز تظاهرات ببینیم که چه خواهد شد.

چرا تظاهرات نیویورک فقط یک تجمع اعتراضی نیست؟

هدف تظاهرات امسال، به گفته شیلا نینوایی، مقابله با تلاش رژیم برای سخن گفتن به نام مردم ایران و رساندن صدای مخالفان و مقاومت به افکار عمومی و نمایندگان کشورهای جهان است. در این نگاه، حضور ایرانیان در برابر سازمان ملل قرار است یادآور سرکوب، اعدام و نقض حقوق مردم ایران باشد.

سابقه چندساله تظاهرات؛ چرا صدای اعتراض هر سال به نیویورک برمی‌گردد؟

به گفته نینوایی، این تظاهرات سال‌هاست هم‌زمان با حضور نماینده رژیم در مجمع عمومی سازمان ملل برگزار می‌شود و موضوعات آن در سال‌های مختلف، از کشتار و اعدام تا ترور، تغییر کرده است؛ اما اصل اعتراض به حضور نماینده رژیم و تلاش برای رساندن صدای مردم ایران همچنان ادامه داشته است.