تظاهرات ایرانیان در استکهلم درگرامیداشت شهیدان قیام ۱۴۰۱ با شعار «نه به اعدام»

۱۴۰۵/۶/۲۳

گرامیداشت شهیدان قیام ۱۴۰۱ با شعار «نه به اعدام» در استکهلم

۲۱ شهریور ۱۴۰۵

فلور مسعودی

اکنون در شرایطی هستیم که خامنه‌ای، ولی‌فقیه ارتجاع، به خوارترین شکل ممکن به هلاکت رسید و پسمانده نیمه‌جان او هنوز جرأت نکرده حتی یک بار در تلویزیون رژیم ظاهر شود و هیچ روزنه‌ای برای بقای نظام آخوندی باقی نمانده است.

از سوی دیگر، بلاهت و عقب‌ماندگی سیاسی و ذهنی پسمانده شاه، این جرثومه تفرقه، آن‌چنان عالم‌گیر شد که به حکم خلق و تاریخ و به یمن خون هزاران شهید، دکان سلطنت و سیرک «جاوید شاه» و «کینگ رضا پهلوی» به‌عنوان راهبند قیام و خدمتگزار استبداد و ارتجاع حاکم، به فضیح‌ترین شکل ممکن رسوا گشت و تخته شد.

ما امروز جمع شده‌ایم تا در برابر هر گونه دیکتاتوری و وابستگی، بر خواست مردم ایران برای آزادی و برابری تأکید کنیم؛ از قیام مردم، کانون‌های شورشی و ارتش آزادی حمایت کنیم و پشتیبانی خود را از دولت موقت شورای ملی مقاومت برای دوران انتقال با آرمان صلح و آزادی اعلام کنیم. و می‌گوییم:

مرگ بر ستمگر، چه شاه باشه چه رهبر!

مرگ بر خامنه‌ای، لعنت بر خمینی!

درود بر کانون‌های شورشی، یگانه رزم‌آوران صحنه‌های پیکار!

سلام بر خلق، سلام بر مسعود و مریم، و زنده‌باد آزادی!

سارا ستوده مرام

ما گردهم آمده‌ایم تا پشتیبانی خود را از مبارزه مردم ایران برای آزادی، دموکراسی و حقوق‌بشر نشان دهیم. ما به هر دو دیکتاتوری شاه و دیکتاتوری مذهبی ملاها «نه» می‌گوییم. مردم ایران خودشان باید آینده‌شان را تعیین کنند و در ایرانی آزاد و دموکراتیک زندگی کنند.

ما هم‌چنین قاطعانه «نه» می‌گوییم به اعدامها و سرکوبی که دامن‌گیر کسانی می‌شود که ابتدایی‌ترین حقوق خود را مطالبه می‌کنند. ما در کنار مردم ایران و تلاش آنان برای رسیدن به آزادی، دموکراسی و آینده‌ای صلح‌آمیز ایستاده‌ایم. نه به دیکتاتوری، چه شاه باشد و چه ملاها! نه به اعدام‌ها! بله به آزادی و دموکراسی در ایران

اولاً الوستوئن-وزیر محیط‌زیست نروژ ۲۰۲۰-۲۰۱۸، نماینده پارلمان نروژ ۲۰۲۵-۲۰۱۳

افتخار بزرگی است که به شما در این روز یادبود خوش‌آمد بگویم؛ روزی برای بزرگداشت کسانی که جان خود را در خیزش سال ۲۰۲۲ از دست دادند. اما همان‌طور که به همه حاضران در این نمایشگاه نگاه می‌کنم، این روز هم‌چنین یادبودی است برای تمام کسانی که جانشان را از دست داده‌اند؛ از اعدام‌های دسته‌جمعی سال ۱۹۸۸ گرفته تا تظاهرات سال ۲۰۱۱، تظاهرات ۲۰۱۷، سال ۲۰۱۹، ۲۰۲۲ و آخرین موارد در ژانویه امسال. در طول این سال‌ها، دهها هزار نفر توسط رژیم ملاها در ایران به‌قتل رسیده‌اند.

با این حال، خیزش و قیام ادامه دارد؛ قیامی برای آزادی و دموکراسی. ما نباید یک دیکتاتوری را با دیکتاتوری دیگری عوض کنیم. تنها چیزی که باید برای ایران بجنگیم آزادی و دموکراسی ست باید خواستار توقف اعدامها شویم. همه شما شجاعتی را که افراد نشان داده‌اند دیده‌اید؛ مانند کسانی که تصاویرشان اینجاست، حتی زمانی که می‌دانستند قرار است اعدام شوند، باز هم قاطعانه در برابر رژیم ایستادند. این همان حمایتی است که ما باید ارائه دهیم. و تنها یک راه به جلو وجود دارد: و آن طرح ۱۰ ماده‌ای برای آزادی و دموکراسی است. و برای بقیه جهان، تنها یک خواست داریم مسلماً ایران باید کشوری آزاد و دموکراتیک شود. ما یک دیکتاتوری را با یک دیکتاتوری جدید تعویض نخواهیم کرد.

این یک مسیر اشتباه است. هیچ آینده‌ای در آن جهت وجود ندارد. آینده در این است که خود را با همان انتظاراتی که برای یک ایران آزاد و دموکراتیک داریم تراز کنیم، همان‌طور که می‌خواهیم در اینجا انجام شود.

تنها یک پایان برای این وجود دارد و آن پیروزی و دستیابی به یک ایران دموکراتیک و آزاد است. آن ۱۰ ماده اجرا خواهد شد. بسیار ممنون.

پرستو قادری

دوستان عزیز. من امروز به‌عنوان یک حقوقدان اینجا ایستاده‌ام، اما بیش از هر چیز به‌عنوان یک انسان اینجا هستم. سکوت در برابر آنچه در ایران می‌گذرد، غیرممکن است. تنها در طول سال ۲۰۲۶، بیش از ۹۰۰ نفر اعدام شده‌اند. رژیم ایران از اعدام به‌عنوان یک سلاح سیاسی استفاده می‌کند. انسان‌ها کشته می‌شوند چون اعتراض می‌کنند، چون زیر بار زور رفتن را رد می‌کنند و چون خواهان آزادی هستند. و ما باید از خودمان بپرسیم چرا یک رژیم باید در کمتر از یک سال بیش از ۹۰۰ نفر را اعدام کند؟ چرا باید زندانی کند، شکنجه کند و پاسخ مبارزان راه آزادی را با اعدام بدهد؟ چون می‌ترسد، چون مقاومت و ایستادگی هم‌چنان زنده است و این اولین باری نیست که ما شاهد آن هستیم. در تابستان سال ۶۷، رژیم ایران دست به اعدام‌های جمعی زندانیان سیاسی از مجاهدین خلق زد. بیش از ۳۰ هزار مبارز راه آزادی در آن تابستان کشته شدند. این یک حمله سیستماتیک به مخالفان سیاسی بود و جنایتی ست که ما هرگز آن را فراموش نخواهیم کرد. وقتی یک رژیم تمام مسیرهای مسالمت‌آمیز برای تغییر را می‌بندد، اپوزیسیون را ممنوع می‌کند، مردم را زندانی، شکنجه و اعدام می‌کند، ما نمی‌توانیم از مردم بخواهیم که منفعل بایستند و منتظر مرگ خود باشند. ما باید حق مردم ایران برای مقاومت را به‌رسمیت بشناسیم. ما باید مشروعیت مبارزه مسلحانه‌ای را که علیه سیستمی در جریان است که مردم را از حقوق بنیادی‌شان محروم کرده، به‌رسمیت بشناسیم. من ارزش واقعی زندگی را نمی‌دانستم، تا زمانی که کسانی را دیدم که آن را فدا کردند. وقتی انسان‌هایی را می‌بینم که می‌دانند جانشان در خطر است اما باز هم ایستادگی را انتخاب می‌کنند، آنگاه هست که واقعاً معنای شجاعت را درک می‌کنم. این ادای احترامی است به شجاع‌ترین‌ها. به کسانی که اعدام شدند، به کسانی که شکنجه شدند، به کسانی که هم‌چنان در زندان هستند. به کسانی که هم‌چنان مقاومت می‌کنند و به تمامی کانون‌های شورشی که زانو زدن و تسلیم شدن را رد می‌کنند. آنها به ما چیزی را نشان دادند که هیچ دیکتاتوری نمی‌تواند آن را اعدام کند: حق انسان برای آزادی و مقاومت. مقاومت زنده است و یک ایران آزاد فرا خواهد رسید. با تشکر.

بهروز مقصودی

دوستان عزیز، هموطنان عزیز. من اینجا به‌عنوان یکی از خانواده‌های شهدای ۶۷ حضور دارم و می‌خواهم یکی از تلخ‌ترین صفحات تاریخ معاصر ایران را یادآوری کنم: قتل‌عام زندانیان سیاسی سال ۶۷.

برای خانواده‌های شهدای ۶۷، این واقعه هنوز هم یک زخم باز هست. در تابستان آن سال، بیش از ۳۰ هزار زندانی سیاسی که بیشترشان عضو سازمان پرافتخار مجاهدین خلق ایران بودند، اعدام شدند. در محاکمه‌هایی که کمتر از چند دقیقه طول کشید.

بیدادگاههایی که با چندین سؤال از این زندانیان می‌پرسیدند: آیا شما سر موضع هستی یا نه؟ بسیاری از خانواده‌ها حتی از داشتن یک مزار مشخص برای عزیزانشون محرومند. نسل‌های آینده باید بدانند که سکوت در مقابل جنایت از تاریخ حذف نمی‌کند و قربانیان فراموش نمی‌شوند و عدالت هر چند دیر، اما هرگز نباید کنار گذاشته شود. سالگرد قتل‌عام شهدای ۶۷ یادآور مسئولیت ما در برابر حقیقت است و دادخواهی آنها بیش از هر چیز وظیفه هر یک از ما جوانان ایرانی است. با تشکر.

گل آذین یارندپور

دوستان، یاران مقاومت، اشرف‌نشانان و آزادگان. امروز در کنار یکدیگر گرد آمدیم تا از ایران، از توفانهای قیام برای آزادی و از پیمان آرمان‌خواهی سخن بگوییم. پیمانی که بیش از چهار دهه است نسل به نسل و سینه به سینه در برابر استبداد مذهبی فروزان مانده و اکنون از هر زمانی گداخته‌تر است. آمده‌ایم از آنانی بگوییم که زندان و شکنجه و اعدام نتوانسته فریادشان را در گلو بشکند. از شهیدان و زندانیان. آنها که در برابر تحقیر و سرکوب سرفراز می‌ایستند. پشت دیوارهای بلند زندان، آزادی خویش را در آرمان خود باز می‌یابند و بر حقیقت آن پای می‌فشردند. بی‌هراس، چشم در چشم دشمن. از زنان و مردان، از مجاهدانی بگوییم که مشعل این ایستادگی را نسل به نسل افروخته نگاه داشتند. از کانون‌های شورشی بگوییم که امروز در امتداد همان پرداخت بهای آزادی، تراز نوینی از فداکاری، هوشیاری، مقاومت را متجلی می‌کنند. معنا از دیوار عبور می‌کند. از هزار زندان عبور می‌کند. از نسل‌ها عبور می‌کند و برای همین است که وقتی امروز نام شهیدان را می‌بریم، تنها گذشته را روایت نمی‌کنیم. از مهدی رضایی آن نسل تا مهدی خانکی این نسل. حتی اگر ۵۰ سال گذشته باشد یا که ۱۰۰ سال. پرسش همان است و پاسخ نیز همان. من تنها فریاد زدم: نه. و آن نه که معنای بها دادن و بر سر اصول ایستادن، مستقل ماندن و جز به خلق خود پشت گرم نبودن و دست نشستن از آزادی و آرمان‌هست، آری. این نه، این نه مقدس اینک از مرگ هم عبور کرده است. با تشکر.

دکتر سینا دشتی

در بزرگداشت قیام سراسری مردم ایران که با قتل فجیع مهسا ژینا امینی به دست مزدوران رژیم شروع شد، هستیم. قیامی که گفتمان انقلاب را به روایت غالب تغییر در ایران تبدیل کرد. ضرورت یک انقلاب دموکراتیک برای سرنگونی رژیم ضدبشری ولایت فقیه از سوی مقاومت ایران و مجاهدین خلق از ۳۰ خرداد ۶۰ اعلام شده بود و اکنون این خواست ملی در تمامی کوچه‌ها، خیابان‌ها، شهرها، استانهای کشور طنین انداخت. امسال سال تعیین سرنوشت، سال جنگ جنگ‌هاست. ما موظفیم که صدها بار بیشتر از پیش در حمایت از ارتش آزادیبخش ملی ایران، کانون‌های شورشی و فعالیت‌های بین‌المللی مقاومتبه‌پاخیزیم. این تعهد ما به شهدا و زندانیان سیاسی قهرمانی است که حتی در سیاه‌ترین شرایط از فدا کم نگذاشتند. جانهای شیفته‌ای که آسمان تیره میهن را به نور شجاعت و شرافت خود روشن کردند. درود بر تک‌تک این عزیزان.

درود، درود، درود.

درود بر کانون‌های شورشی.

درود، درود، درود.

زنده‌باد ایران، زنده‌باد آزادی، پیش به سوی استقرار جمهوری دموکراتیک در ایران.

عارف نوری

دوستان و یاران. امروز اینجا در سالگرد قیامی ایستاده‌ایم که شعار فراگیرش با نام زن شروع می‌شد و به آزادی ختم می‌شود. سال‌هاست که زنان فقط قربانیان این دیکتاتوری نیستند. پیشتازان مبارزه و نبرد آزادیبخش برای پایان دادن به همین دیکتاتوری هاست. حکومت تلاش کرد زنان را بترساند، خاموش کند و از خیابان دور نگه دارد. اما هر بار که زنی ایستاد، هر بار که سکوت نکرد، هر بار که گفت نه، ترک دیگری در دیوار استبداد ایجاد شد. امروز دیگر نمی‌توان از آینده ایران حرف زد بدون این‌که از زنان و نقش رهبری آنها حرف بزنیم. و اگر قراره این مبارزه به آزادی برسه، که حتماً می‌رسه، باید از همین امروز روشن کنیم: هیچ آینده آزادی بدون آزادی زنان ساخته نمی‌شه و هیچ آینده‌ای بدون نسل جوان ساخته نمی‌شه. پس بگذارید این صدا از اینجا بلند بشه. زنانی که سال‌ها سرکوب شدند امروز پیام‌آوران تغییر و امیدند. جوانانی که آینده را از آنها گرفته بودند امروز اومدند تا آینده را پس بگیرند و با کانون‌های شورشی و ارتش آزادیبخش سرنگونی این رژیم را محقق کنند. برای آزادی، برای برابری، برای ایران آزاد. زن، مقاومت، آزادی.

شبنم اسماعیل زاده

ما امروز اینجا هستیم. ما اینجا هستیم تا در کنار هم بایستیم، نه به‌عنوان صداهای جدا افتاده و تنها، بلکه به‌عنوان مردمی که پذیرش بی‌عدالتی را رد می‌کنند. ما اینجا هستیم تا صدای کسانی باشیم که خود نمی‌توانند سخن بگویند و تا مطمئن شویم مردم ایران که با زندان، شکنجه و اعدام مواجه هستند، بدانند که فراموش نشده‌اند.

نصرالله اسماعیل‌زاده –کارشناس ارشد طراحی سیستم‌های ارتباطات، عضو شورای ملی مقاومت

با سلام خدمت شما. دشمن به‌شدت ترسیده. عاملی که در اختیارش هست، سرکوب و اعدام. بنابراین ما شک نداریم که بالاخره این راه را ادامه می‌دهیم و به پیروزی می‌رسیم.

آرمان آزادی همین‌طور که گفته شد، شورای ملی مقاومت شعارش صلح و آزادیه و این استقلال و آزادی هم به هم پیوند خوردند. مشکل هم همین‌جاست. برای همین ما را تحریم می‌کنند. برای این است که محدودیت وجود داره، چون بحث استقلال است. ما این راه رو ادامه می‌دهیم تا آخر. من طبق معمول هر وقت می‌آم تو یک جمعی، پیش خودم اول یک تجدید عهد می‌کنم با شهدا. و امروز هم همین کار رو می‌کنم. تجدید عهد می‌کنم با شهدا که تا آخر، تا آخرین نفس ایستاده‌ام و می‌گم: حاضر، حاضر، حاضر.