صدای زندانیان سیاسی در نیویورک؛ آیا جهان صدای مقاومت را شنید؟

از کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام تا حضور زندانیان سیاسی سابق در رسانه‌های آمریکا؛ تظاهرات دو روزه نیویورک چگونه صدای زندانیان ایران را به جهان رساند؟

گفتگو با حمیرا حسامی

توقف اعدام‌ها و آزادی زندانیان سیاسی، یکی از خواسته‌های تظاهرات بزرگ ایرانیان در نیویورک بود. همراه هستیم با خانم حمیرا حسامی، از زندانیان سیاسی دهه ۶۰، تا در ۱۴۰مین هفته کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام ببینیم آیا این صدا توسط جهان شنیده شد؟

با سلام به شما و همه بینندگان عزیزتان و با سلام به کانون‌های شورشی در سرتاسر ایران و همین‌طور در زندان‌ها. امروز سه‌شنبه است. با درود به کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام. خیلی ممنون که من را دعوت کردید.

خانم حسامی، پرسش اول من همین است که آیا به نظر شما در جریان تظاهرات بزرگ نیویورک، جهان صدای زندانیان سیاسی را در ایران شنید؟

بله، دقیقاً می‌توانم بگویم که همین‌طور بوده. در سه‌شنبه‌های نه به اعدام بگویم که امروز هم ۱۴۰مین هفته گذشته و دو تا زندان دیگر در ایران به این کارزار پیوستند که خب، این خودش نشان‌دهنده این است که رژیم واقعاً در سرکوب این زندانیان و شکستن اراده آنها ناتوان بوده و این کارزار همین‌طور دارد ادامه پیدا می‌کند و گسترده می‌شود.

در جواب سؤالتان، بله، من فکر می‌کنم با صدای بلند و رسا، همه جهان صدای مظلومیت مردم ایران و صدای این مقاومت را در زندان‌ها شنید.

ما اگر بخواهم توضیح بدهم از صحنه، چون دو روز متوالی این برنامه بود و در هر دو روز آرایش صحنه طوری بود که قسمت خیلی بزرگی از شقاوت‌های رژیم، این اعدام‌ها، همه به نمایش گذاشته شده بود.

طومارهای بلندی بود که در روز اول خارج از تجمع چیده شده بودند، با عکس‌هایی از شهدا. در طول این سالیان، در طول این دهه‌های گذشته، عکس‌های اعدام‌های مجاهدین بزرگ آنجا به نمایش گذاشته می‌شد و این خیلی خوب قابل توجه عابران قرار می‌گرفت.

آنهایی که آنجا رد می‌شدند، که خوب می‌دانی منطقه خیلی خیلی شلوغ است، این صحنه‌ها را می‌دیدند و خیلی‌ها برایشان جالب و تأثیرگذار بود. برای روز دوم، یک طومار بر روی زمین بود و در کنارش عکس‌های شهدا، عکس‌های اعدامی‌ها، همین‌طور با لب‌های خندان؛ خیلی‌هایشان آنجا به تصویر کشیده شده بودند.

کل این فضا، فضای مقاومت را نشان می‌داد و همین‌طور در شعارها و در سخنرانی‌ها.

فکر کنم یک ابتکار جالب بود که همزمان با همین تظاهرات، تعدادی از زندانیان سابق سیاسی، که خودم هم افتخار داشتم که جزوشان باشم، در رسانه‌های معتبر آمریکا حضور به هم رساندیم.

از فاکس نیوز که همزمان بود، گزارشگرش داشت از صحنه همین‌طور فیلم و توضیح می‌کرد و بعد آمد توی استودیو و با ما صحبت کرد. همین‌طور نیوزنیشن که ما بعد از تظاهرات رفتیم آنجا. خوب اشاره کرد که این تظاهرات خیلی بزرگ بود و هزاران نفر آنجا بودند.

آیا رسانه‌های آمریکا صدای «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» را بازتاب دادند؟

«سه‌شنبه‌های نه به اعدام» در همان حمایت از مقاومت مردم ایران مطرح شد. این خودش یک ابتکار جالب بود که من سال‌های قبل ندیده بودم؛ علاوه بر اینکه ما جلوی سازمان ملل این فریاد را می‌زدیم، رسانه‌های معتبر دنیا هم وجود داشتند و آن را پخش می‌کردند و با زندانیان سابق صحبت می‌کردند.

برای همین من فکر می‌کنم حتماً این‌جوری بود و صدا در همان دو روز به گوش جهانیان رسید و هنوز هم بازتاب‌ها ادامه دارد و ما شاهد ادامه این انعکاسات هستیم.

این صدای مظلومیت و صدای مقاومت، من اسمش را می‌گذارم، که در زندان‌ها در جریان است، به گوش جهانیان می‌رسد.

درود بر شما و دست‌مریزاد و خسته‌نباشید عرض می‌کنیم خدمت شما، خانم حسامی، به خاطر همه تلاش‌هایتان که گوشه‌ای از آن را الان در واقع شما توضیح دادید.

اگر ممکن است در رابطه با برخوردها و واکنش‌ها و بازتاب‌های محیط اجتماعی که در آنجا تشریف دارید هم برایمان بگویید که شهروندان چه واکنشی داشتند نسبت به این تظاهرات و فعالیت‌های شما؟

بعد خب، این واقعاً یکی از باشکوه‌ترین تظاهراتی بود که من خودم شرکت کرده بودم. دو روز متوالی بود و هر روز پرشورتر از روز قبل بود.

از شرکت‌کننده‌ها که با شور و هیجان آنجا آمده بودند و داد و صدای خودشان را، شعار می‌دادند و همراهی می‌کردند و مردم ایران، همین‌طور از انعکاسات که ما دیدیم، از سخنرانان، از سخنرانان این تظاهرات‌ها.

چرا حضور جوانان و چهره‌های جدید در نیویورک مهم بود؟

یک چیزی نیست که مثلاً یک نفر می‌آید آنجا صحبت می‌کند و بعد می‌رود. اینها واقعاً دوستان مقاومت هستند که در طول این سالیان، همان‌جور که ما خودمان در کنار مقاومت خیلی چیزها یاد گرفتیم، تجربه به دست آوردیم و محکم‌تر بر سر مواضع‌مان ایستاده‌ایم.

من احساس می‌کردم که خود این سخنرانان هم همین‌طور هستند. هر سال که می‌آیند آنجا، این ایستادگی را می‌بینند، این مقاومت را، این شور و شوق را می‌بینند و خب خیلی در سخنانشان ما اینها را می‌توانستیم ببینیم.

از صداقتشان. مثلاً آقای جولیانی داشت می‌گفت که من پارسال یک بیماری خیلی سختی داشتم و اینها، ولی احساس می‌کرد، گفت که «من خدا را یک دلیل داشته که من را به این دنیا برگردانده و آن اینکه من مثلاً پیروزی را ببینم یا در کنار شما باشم یک سال دیگه.»

یعنی اینها خیلی چیزهای جالبی بود که برای خود من...

یا به لحاظ مثلاً آنجا که بودم، خبرنگار محلی ما با هم تماس گرفته بود: «کجایی؟» چون معمولاً با هم می‌رویم. گفتم: «نیویورک هستم.» اما اینها می‌پرسیدند: «خب، آنجا چه خبره؟ مردم به‌اصطلاح اومدند واسه چی هستش؟ داستانش چیه؟»

اینها را برایشان توضیح دادم. یعنی یکی از کارزارهایی است که می‌گویم، همین‌طور که ما چون خودمان درش هستیم شاید متوجه نشویم، ولی چون هر سال ایستادگی کردیم، هر سال این تظاهرات برگزار می‌شود و امسال، خب همان‌طور که می‌دانید، یک بُعد دیگری داشت.

چون امسال نه تنها ماها به دنبال سرنگونی رژیم هستیم، دنیا به دنبال این است که راه‌حل چیست، چه کار بکنند.

و خوب، صدای ما، صدای مقاومت، اسیر داخل، این خودش می‌تواند راهگشا باشد؛ نه تنها برای مردم، بلکه برای جهان و منطقه که الان درگیر است، که به‌اصطلاح چه کار بکنیم.

تظاهرات نیویورک چگونه به جامعه ایرانیان خارج از کشور منتقل می‌شود؟

برای همین من فکر می‌کنم چیزی که می‌توانم بگویم، از این تظاهرات و از آن برخوردی که همه می‌دیدند، همه کسانی که آمده بودند، البته خیلی آدم‌های جدید بودند، خیلی جوان‌های ما، خیلی تعدادشان بیشتر بود.

و اینها همه آن تجربه‌ای است که من می‌توانم بگویم هر کسی، هر نفری که آمد در این تظاهرات، با خودش برمی‌گرداند در محیط خودش، در خانواده خودش، اقوام خودش را گسترش می‌دهد.

برای همین خیلی خیلی به نظر من این تظاهرات باشکوه بود و موفقیت‌آمیز بود.