کنفرانس ایران آزاد در آلمان؛ آیا اروپا باید سیاست خود در قبال رژیم آخوندی را تغییر دهد؟

از دفاع از حقوق بشر و دموکراسی تا مخالفت با بازگشت سلطنت و تأکید بر نقش مردم و نیروی سازمان‌یافته؛ پیام مشترک شخصیت‌های سیاسی آلمان درباره آینده ایران چیست؟

در کنفرانسی که اخیراً در آلمان برگزار شد، شاهد سخنرانی‌های نمایندگان پارلمان آلمان، شخصیت‌های سیاسی این کشور و نمایندگان جوامع ایرانیان در آلمان بودیم. برای شنیدن گزارشی فشرده از این کنفرانس، همراه می‌شویم با آقای رضا محمدی.

موضوع این کنفرانس چه بود و حرف مشترک شخصیت‌های آلمانی در این کنفرانس چه بود؟

موضوع اصلی این کنفرانس، در واقع، بحران ایران و این بود که آلمان و اروپا چه نقش و مسئولیتی می‌توانند در کمک به حل این بحران و دستیابی به یک راه‌حل دموکراتیک داشته باشند.

در واقع، بحث فقط بر سر وضعیت فعلی ایران نبود، بلکه این سؤال مطرح بود که چرا سیاست‌های گذشته غرب در قبال رژیم آخوندی به نتیجه نرسیده و برای آینده ایران چه راه‌حلی را می‌توان در نظر گرفت.

نکته و حرف مشترک سخنرانان این بود که نمی‌توان مسئله ایران را فقط از زاویه مذاکرات سیاسی یا روابط دیپلماتیک با حکومت بررسی کرد؛ بلکه باید مسئله حقوق بشر، سرکوب اعتراضات مردم و نقش خود مردم در تعیین آینده کشور را نیز جدی گرفت.

حقوق بشر و دموکراسی؛ چرا بازگشت سلطنت راه‌حل آینده ایران نیست؟

در میان این سخنرانان می‌توانم به صحبت‌های آقای مارتین پاتسلت اشاره کنم که از حزب دموکرات مسیحی آلمان هستند و ریاست کمیسیون حقوقی مجلس فدرال آلمان را بر عهده دارند. ایشان در صحبت‌هایشان بر مسئولیت آلمان در حمایت از حقوق بشر و دموکراسی در ایران تأکید کردند.

نکته مهم در صحبت‌های ایشان این بود که جایگزین رژیم حاکم بر ایران نباید بازگشت سلطنت باشد. به اعتقاد ایشان، مردم ایران نباید دوباره با شکل دیگری از دیکتاتوری روبه‌رو شوند و آینده ایران باید بر اساس آزادی‌های سیاسی، برابری زن و مرد، جدایی دین از دولت و لغو مجازات اعدام شکل بگیرد.

ایشان همچنین بر اهمیت وجود یک نیروی سیاسی سازمان‌یافته و برخوردار از برنامه برای آینده ایران تأکید کردند.

سخنران بعدی، رئیس کمیته آلمانی همبستگی برای ایران آزاد بود. ایشان در صحبت‌هایشان بیشتر بر این نکته دست گذاشتند که نارضایتی مردم به‌تنهایی نمی‌تواند برای تغییر حکومت کافی باشد؛ زیرا برای اینکه اعتراض مردم بتواند به یک تحول سیاسی واقعی منجر شود، به سازمان‌دهی، ارتباطات، استمرار مبارزه و همچنین برنامه نیاز است.

بله.

متأسفانه اختلال فنی در ارتباط ما با آقای محمدی پیش آمد. بینندگان عزیز، گفت‌وگوی خود با آقای رضا محمدی را ادامه می‌دهیم.

آقای محمدی، شخصیت‌هایی که به صحبت‌هایشان اشاره کردید، از نظر حزبی و همچنین جایگاه شخصی خود، چه اهمیتی دارند؟

جایگاه شخصیت‌های آلمانی چه پیامی برای سیاست اروپا دارد؟

بله، ببینید، اهمیت این سخنان را باید با توجه به جایگاه فردی سخنرانان بررسی کرد. به‌عنوان نمونه، آقای مارتین پاتسلت از حزب دموکرات مسیحی آلمان هستند و در حوزه حقوقی فعالیت دارند. به همین دلیل، موضع‌گیری ایشان از نظر سیاسی اهمیت دارد. هرچند باید تأکید کرد که نظرات ایشان لزوماً به معنای سیاست رسمی دولت آلمان نیست.

آقای لوتسه نیز از جایگاه رئیس کمیته آلمانی همبستگی برای ایران آزاد صحبت کردند و بر اساس سال‌ها فعالیت و ارتباط با موضوع ایران، به‌خصوص مقاومت ایران، دیدگاه‌های خود را مطرح کردند.

همچنین آقای هانس اولریش، دیپلمات برجسته و سفیر پیشین آلمان در افغانستان و کره جنوبی، از تجربه خود در سیاست خارجی استفاده می‌کنند و بیشتر به تحلیل راهبردی روابط اروپا با ایران می‌پردازند.

آقای مارتین پاتسلت نیز با توجه به سابقه نمایندگی در پارلمان آلمان و فعالیت در حوزه حقوق بشر، دیدگاه‌های خود را درباره آینده دموکراتیک ایران مطرح کردند.

البته باید دوباره تأکید کنم که هرچند حضور این افراد و موضع‌گیری‌هایشان اهمیت سیاسی بسیاری دارد، نباید نتیجه بگیریم که همه احزاب آلمان یا دولت این کشور دقیقاً همین دیدگاه را دارند.

اگر بخواهم جمع‌بندی کنم، به نظرم اهمیت اصلی این کنفرانس در این بود که یک سؤال جدی پیش روی سیاستمداران اروپایی گذاشت: آیا باید همچنان به مذاکره با رژیم و مدیریت بحران اکتفا کرد یا اینکه اکنون وقت آن رسیده است که نقش مردم ایران و نیروهای سازمان‌یافته مخالف حکومت در تعیین آینده کشور جدی گرفته شود؟

نکته و حرف مشترک سخنرانی‌ها این بود که آینده ایران را نمی‌توان صرفاً با توافق‌های دیپلماتیک یا فشار نظامی تعیین کرد. بدون توجه به خواسته‌های مردم ایران، حقوق بشر و نوع نظامی که قرار است در آینده شکل بگیرد، نمی‌توان به یک راه‌حل پایدار رسید.

در نهایت، مسئله ایران فقط مسئله مردم ایران نیست، بلکه با صلح و امنیت منطقه نیز ارتباط مستقیم دارد. به همین دلیل، سیاست آلمان و اروپا در قبال ایران باید هم‌زمان به دو موضوع توجه کند: هم دفاع از آزادی و حقوق مردم ایران و هم کمک به ایجاد ثبات و امنیت در منطقه.

می‌توانم به‌طور خلاصه این توضیحات را درباره اهمیت نقش این نمایندگان ارائه کنم.