بخوان به نام گل سرخ؛ مجاهدین شهید سعیده اسلامی و مهدی حسنی؛ چرا صدای آزادی‌خواهی خاموش نمی‌شود؟

از وصیت‌نامه سعیده اسلامی تا آخرین نوشته‌های مهدی حسنی؛ دو روایت از ایمان، پایداری و فداکاری در راه آزادی مردم ایران

مجاهد شهید سعیده اسلامی، متولد ۷ فروردین ۱۳۴۱، دارای مدرک دیپلم و اهل سنندج بود که در تاریخ ۲۹ اردیبهشت ۱۳۶۱، در سنندج به شهادت رسید.

سعیده اسلامی در وصیت‌نامه‌اش چه پیامی برای خانواده‌اش داشت؟

فرازهایی از وصیت‌نامه شهید، به تاریخ ۲۹ اردیبهشت ۱۳۶۱:

«به مادرم وصیت می‌کنم صبر و شکیبایی داشته باشد و همگی راضی به رضای خدا باشید و فراموش نکنید که خداوند به هر کاری داناست و تا او اراده‌اش بر آن قرار نگرفته باشد، آن عمل محال است انجام بشود. در این کار، صلاح و حکمت من وجود دارد. در ضمن، خواهرانم را نیز به صبر سفارش می‌کنم.

خواهرانم، یادآوری می‌کنم سعی کنند سرمشقی خوب برای فرزندانشان باشند و تا آخرین لحظه کوشا باشند و درس صداقت و ایمان به آن‌ها بدهند. برایم بسیار طلب مغفرت کنید و به‌جای گریه، طلب آمرزش کنید و فاتحه بخوانید که آرامش روحم در این است و ان‌شاءالله خداوند مرا عفو کرده باشد.

از همه فامیل و دوستان و آشنایان، کوچک و بزرگ، عاجزانه می‌خواهم اگر خطایی از من دیدند، ببخشند و مرا حلال کنند و از دعا و فاتحه کوتاهی نکنند. ان‌شاءالله خداوند اجر خوبی‌هایشان را بدهد.

در آخر بگویم، برای اینکه ایمانتان کامل بماند، قیامت را فراموش نکنید. برای دنیا آن‌قدر بکوشید که فکر کنید هیچ‌وقت نمی‌میرید و برای آخرت آن‌قدر کوشا باشید که فکر کنید همین الان می‌میرید.

اضافه کنم که در آرامش کامل و با ایمان و یقین به وجود خداوند عادل و مقتدر از دنیا می‌روم. همگی شما را به خداوند متعال می‌سپارم. لباس و وسایلم را به فقرا ببخشید.»

مهدی حسنی؛ چرا حاضر نشد از موضع خود عقب‌نشینی کند؟

مجاهد شهید مهدی حسنی، متولد سال ۱۳۵۶، دارای مدرک دیپلم بود که در سن ۴۸ سالگی، در تاریخ ۵ مرداد ۱۴۰۴، در زندان قزل‌حصار به شهادت رسید.

از نوشته‌های شهید:

«من مهدی حسنی، هوادار سازمان پرافتخار مجاهدین خلق ایران، با افتخار اعلام می‌کنم از اینکه جان خود را در راه آزادی وطن و مردم شریف ایران تقدیم می‌کنم، بسیار خوشحالم.

وکیل برای دفاع از من خواست توبه‌نامه‌ای تنظیم کنم.

تمامی قضات آدم‌کش دادگاه‌های انقلاب دروغین باید خواب این متن را ببینند که من از موضع خود حتی یک درصد پایین بیایم.

همان‌طور که در برابر قاضی و دادستان مرتجعین با سرافرازی کامل اعلام داشتم که هوادار سازمانم و بس، پروانه‌ای که تا سرحد مرگ و سوختن به گرد شمع می‌گردد، هزاران بار بلندمرتبه‌تر از موش کوری است که با نفقه ستمگر زندگی می‌کند.»