گرانی نان و مرغ؛ آیا سفره مردم دیگر جایی برای کوچک‌تر شدن دارد؟

از دوونیم‌برابر شدن قیمت نان صنعتی تا افزایش ۲۵ درصدی قیمت مرغ؛ چرا هزینه قوت روزانه مردم بالا می‌رود، اما برای کالاهای اساسی ارز دولتی حذف می‌شود؟

رسانه‌های حکومتی گزارش دادند که رژیم آخوندی قیمت نان صنعتی را دوونیم برابر افزایش داده است. جواد کرمی، رئیس کارگروه آرد و نان اتاق اصناف، اعلام کرد که تصویب نرخ ۶۰ هزار تومانی برای نان صنعتی در ستاد تنظیم بازار اعلام شده است. پیش از این، قیمت نان صنعتی ۲۳ هزار و ۸۰۰ تومان بود. این نرخ جدید از افزایشی حدود دوونیم‌برابری حکایت دارد.

شاید بگویید همه که نان صنعتی نمی‌خورند؛ اما جهت اطلاعتان، رژیم برای خارج کردن هرچه بیشتر نانوایی‌های یارانه‌ای از چرخه فعالیت، سال‌به‌سال تعداد نانوایی‌های آزادپز را افزایش داده است. آمار نانوایی‌های آزادپز که در سال ۱۳۹۹ به ۱۳۰۰ واحد می‌رسید، در سال ۱۴۰۰ به ۱۶۰۰ نانوایی رسید.

چرا نان یارانه‌ای هم از موج گرانی در امان نمانده است؟

البته باید این را هم اضافه کنم که در همین سال، این نخستین چپاول سفره مردم از طریق گران کردن نان توسط رژیم آخوندی نیست. به گزارش رسانه‌های حکومتی، قیمت نان یارانه‌ای از ابتدای تیرماه افزایش یافت. قیمت نان بربری از ۵ هزار و ۳۰۰ تومان به ۱۰ هزار تومان، سنگک از ۷ هزار و ۶۰۰ تومان به ۱۵ هزار و ۵۰۰ تومان و لواش از هزار و ۴۰۰ تومان به ۲ هزار و ۷۰۰ تومان رسید. به این ترتیب، در آخرین تکانه تورمی در تهران، قیمت انواع نان، آن‌هم نان دولتی و یارانه‌ای، تقریباً دو برابر شد.

گرانی نان ضربه‌ای به مردمی وارد کرد که قوت لایموتشان نان است؛ ضربه‌ای کمرشکن که رژیم آخوندی بار دیگر بر سفره‌های مردم وارد کرد. اما این تنها ضربه نیست؛ افزایش ۲۵ درصدی قیمت مرغ نیز فشار دیگری بر معیشت خانوارها وارد کرده است.

روزنامه حکومتی هم‌میهن در این مورد نوشت:

«افزایش حداقل ۲۵ درصدی قیمت مرغ، به یک عذاب الیم برای مردمی تبدیل شده که مدت‌هاست رنگ اقلامی مثل گوشت قرمز یا ماهی را در سفره‌های خود ندیده‌اند. یعنی برای خرید ۴ عدد مرغ باید ۴ میلیون تومان بپردازی؛ مبلغی برابر با یک‌پنجم یا یک‌ششم دستمزد ماهانه یک خانواده با سرپرست حقوق‌بگیر. توده مردم که اکثریت آن‌ها به جمعیت انبوه تهیدستان شهری پیوسته‌اند، از گرانی دوباره تنها کالای پروتئینی که در سفره‌هایشان باقی مانده، به ستوه آمده‌اند.»

چرا برای خودروهای لوکس ارز هست، اما برای کالاهای اساسی نه؟

نکته مهم این است که دولت پزشکیان در حالی از نداشتن بودجه برای مقابله با گرانی‌ها آه و ناله می‌کند که همین روزنامه حکومتی هم‌میهن نوشت: برای واردات خودروهای گران‌قیمت و لاکچری، که قیمت آن‌ها گاهی به یک همت، یعنی هزار میلیارد تومان، می‌رسد، ارز اختصاص داده‌اند؛ اما دلار دولتی واردات دارو و کالاهای اساسی را حذف کرده‌اند. قیمت این کالاها به بازار خشن ارز آزاد سپرده شده است.

کالابرگ نیز فقط یک وعده بود!