نقش مهم دانشجو و جنبش دانشجویی در مبارزات مردم ایران برای آزادی

دانشگاه بدلیل پویایی‌اش همیشه خاری در چشم نظام‌های تمامیت‌خواه ودیکتاتوری  بوده و از دیرباز سنگر آگاهی دهی، آزادیخواهی و عدالت طلبی بوده است.

 از بدو تاسیس دانشگاه در ایران، حکومت‌های استعماری و استبدادی تحمّل این سنگر را نداشته‌ و برای به سکوت کشیدن و تبدیل آن به یک مجموعه بی هویت و گسسته از اقیانوس جامعه، همیشه حمله و تهاجم گزمه‌های خود به دانشگاه را، یکی از روشهای معمول مقابله با جنبش‌های اعتراضی دانشجویان آرایش داده‌اند.

دانشجویان و دانشگاهیان آزاده میهنمان در تاریخ معاصر ایران، سابقه ایستادگی بسیار درخشانی در برابر دو دیکتاتوری «شاه و شیخ» داشته‌اند و همواره در صف مقدم مبارزات آزادیخواهانه ملت ایران بوده‌‌اند.

دانشجویان دانشگاه تهران در رویارویی نهضت مقاومت ملت ایران برای ملی کردن صنعت نفت و نیز در قیام ۳۰ تیرماه ۱۳۳۱، به یاری دکتر مصدق دربرابرشاه برخاستند.

پس از آن نیز هنگامی که شاه دیکتاتور با کودتای ننگین ۲۸مرداد ۱۳۳۲ فضای سنگین سکون، ترس و وحشت را بر کشورمان حاکم کرده بود، باز هم این دانشجویان مبارز دانشگاه تهران بودند که در آذرماه همان سال، خروش کرده، اعتراض نمودند و با نثار سه شهید، روز ۱۶آذر را به «روز دانشجو» و کانون هراس سالیانه شاه قاتل تبدیل کردند.

چنانچه نظری اجمالی به صف شهدای دانشجو، اساتید انقلابی و جماعتی که در زندانهای شاه و شیخ شکنجه شدند بیندازیم، متوجه می‌شویم که به اعتبار وجود آنان، دانشگاه‌های ایران که کانون هراس دیکتاتوری شاه و ارتجاع آخوندی بودند، «‌سنگر آزادی» نام گرفتند. همچنین، بازهم به خاطر مقاومت شکوهمند آنان در برابر دیکتاتوری آخوندی است که دانشگاههای ما اینک کانون هراس ولایت فقیه و در رأس آن خامنه‌ای جنایتکار هستند.

جنبش دانشجویی ایران تاریخ پرفراز و نشیبی را در مبارزه انقلابی پشت سر گذاشته است. بعداز ۲۸ مرداد سال ۱۳۳۲، زمانی که رژیم کودتای محمدرضاشاهی، آخرین سنگرهای مقاومت را در هم کوبیده و به گمان خود کل جامعه ایران را به قبرستان سکوت تبدیل کرده بود، دانشجویان علیه دولت کودتا به مبارزه برخاستند و سه دانشجوی قهرمان بنامهای شریعت رضوی، قندچی و بزرگ نیا جان عزیزشان را فدیه مبارزه ضد استبدادی واستعماری نمودند.