آیا اعدامها ایجاد وحشت در جامعه می‌کند

حکومت آخوندی در هراس از قیام مردم و برای ایجاد رعب در جامعه دست به اعدام در زندانها می‌زند. رژیم روز دهم فروردین ۲ زندانی مجاهد خلق محمد تقوی و اکبر دانشور کار و روز یازدهم فروردین نیز ۲ زندانی مجاهد خلق دیگر به‌نامهای بابک علیپور پویا قبادی را سربه دار کرد.

روز سیزده فروردین نیز یک جوان ۱۸ ساله به‌نام امیر حسین حاتمی ۱۸ ساله توسط قضاییه‌ٔ آخوندی به دار کشیده شد.

اما آیا این اعدامها و این حکمهای اعدام واقعاً ترس و وحشت در جامعه ایجاد می‌کند یا بیش از بیش بر اراده و خشم مردم برای سرنگون کردن این حکومت می‌افزاید.

شورشگر دلیر امیر حسین حاتمی در بازجویی خود به‌روشنی و با شجاعت گفته است: هدف من براندازی بوده و برای پیدا کردن اسلحه‌ٔ گرم و مهمات به این مکان (که یکی از مکانهای نظامی طبقه‌بندی شده‌ٔ رژیم در تهران بوده) حمله کردم.

خود همین دفاعیه‌ٔ این جوان دلیر، در اسارت جلادان و زیر بمباران تهدید و شکنجه و در ساعاتی که به‌روشنی می‌داند حکومت جنایتکار او را به دار خواهد کشید یک نشان بزرگ بر بی‌تاثیری سیاست ایجاد رعب در جامعه است.

خصوصا این‌که رژیم همزمان چند جوان شورشگر دیگر را هم در قزل‌حصار به انفرادی منتقل و توسط قاضی جنایتکار صلواتی به اعدام محکوم کرده است. بنابراین شجاعت امیر حسین و جوانان محکوم به اعدام شده یک تک نمود نیست.

جوانان دلاور ایران در قیام دیماه با تهور به مزدوران و مراکز نظامی رژیم یورش می‌بردند، و رژیم آخوندی به‌خوبی می‌داند که به‌محض این‌که جنگ پایان یابد یورشهای جوانان و خیزشهای مردم شروع خواهد شد.

یک نشان دیگر بی‌تاثیری اقدامات مذبوحانهٔ رژیم و اعدامها ی مکرر فعالیت‌های جوانان شورشگر و کانون‌های شورشی است که در همین روزها با وجود بسیج تمامی نیروهای رژیم در خیابان‌ها باز هم در شهرهای مختلف ایران صورت می‌گیرد.

کلام آخر این همه شواهد نشان می‌دهد که جوانان ایران رهنمود مقاومت ایران و مجاهدین را مبنی بر خط آتش جواب آتش، در پیش گرفته‌اند.