تظاهرات بزرگ ۳۰ خرداد ۱۴۰۵ در پاریس

کهکشان مقاومت ایران

گزارش و گفتگو با پروفسور محمد‌حسین تسوجی ـ عضو جامعه دانشمندان نیویورک و عضو شورای ملی مقاومت ایران

هموطنان گرامی،

خواسته‌یی که مقاومت ایران از ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ تا به امروز دنبال کرده، سرنگونی دیکتاتوری آخوندی و جایگزینی اون با یک جمهوری دمکراتیک بوده، البته بهای سنگین محقق کردن این خواسته رو در ۵دهه گذشته به تمام و کمال پرداخته.

مقاومت خونباری که از اعدامهای‌ دسته دسته  روزانه در سال ۶۰ گذشته، و قتل‌عام تابستان ۶۷ با فدای ۳۰ هزار مجاهد و مبارز سر موضع رو در کارنامه پر رنج و شکنجش داره،

مهیب‌ترین بمباران‌ها رو تجربه کرده و توطئه‌چینی و زد وبند ارتجاع و استعمار رو برای سال‌های متمادی از سر گذرونده،

هر روز در خطر اعدام و زندان و  اعمال تروریستی بوده.

در تمام این ۴۵ سال نبرد بی‌امان با رژیم آخوندی و ۶۱ سال مبارزه با دو دیکتاتوری شاه و شیخ جنایتکار، حتی یک روز هم در این مبارزه وقفه و تعطیلی نداشته.

در تمامی این ۴۵ سال نبرد و هجران و سختی‌های اون، به هیچ قدرت و دولتی وابسته نبوده و تنها و تنها تکیه‌گاهش مردم و حمایت‌های اون‌ها بوده.

از پس هر فراز و نشیبی که در ۴۵ سال گذشته در مبارزه با آخوندهای جنایتکار پیش روی این مقاومت قرار گرفته، تنها یک مسیر ادامه پیدا کرده، مسیر مبارزه برای آزادی ایران و برقراری یک جمهوری دمکراتیک.

امروز هم هزاران کانون شورشی قهرمان در سراسر ایران شعله‌های مبارزه برای آزادی ایران رو تداوم میدن. و البته بسیاری‌شون هم با مقاومت در زندانها بهای این مبارزه رو روزانه با تحمل رنج و شکنج می‌پردازن و تعدادی‌شون هم زیر حکم اعدام همچنان سر موضع مستحکم ایستادند.

در سالی به سر میبریم که روزهای آغازین اون مصادف شد با سربدار شدن ۸ قهرمان مجاهد خلق که ایستادگی تا به آخر اون‌ها، جهانی رو شگفت‌زده کرد. شگفتی از خلق صحنه‌یی بی‌نظیر، زندانیانی که زیر حکم اعدام در حیاط زندان محکم و استوار سرود گردان بپا رو خوندن.

در سالی که حاکمیت خونریز آخوندها همچون ضحاک مار بدوش، هر روز با خون جوانان شورشگر و دلیر قیام تغذیه می‌کنه.

و امروز این سوال در برابر ما قرار داره که بعد از طی شدن این تاریخچه گرانبها از فداکاری و جانفشانی برای آزادی، حالا که پرچم در دستان ما قرار گرفته، مایی که امروز در میدان هستیم چه میکنیم؟

قصه هنوز ادامه داره و اون آزادی که نسل‌های متمادی برای محقق کردنش تلاش کردن هنوز بدست نیومده. اما فرصتها و بزنگاه‌ها یکی یکی در برابر ما ظاهر میشن و بعد دوباره محو میشن. و سوال اینه که در این بزنگاه‌های تاریخی ما چه میکنیم؟

یکی از این فرصتهای پیش رو روز سی خرداد ۱۴۰۵ یعنی ۲۰ژوئن ۲۰۲۶. فرصتی برای پرطنین کردن صدای قهرمانی‌ها، فرصتی برای دفاع از زندانیان مقاومی که در صف اعدام قرار گرفته‌اند، فرصتی برای جهانی کردن فریاد نفی هر گونه دیکتاتوری و فراخوان به آزادی و جمهوری دموکراتیک در ایران.

در تظاهرات بزرگ هموطنانمون در پاریس.

بله در روزگاری که جهان بدنبال پاسخی برای معمای ایران میگرده، زمان طنین‌انداز کردن خروش آزادی ایران، بر بام جهان فرا رسیده.

همون‌طور که در فراخوان تظاهرات بزرگ ۳۰ خرداد هم اومده: «تظاهرات سی‌ام خرداد، ۲۰ ژوئن در پاریس، خروش حمایت هموطنان و حامیان مقاومت، از دولت موقت برای انتقال حاکمیت به مردم ایران، بر اساس برنامه ۱۰ماده‌ای خانم مریم رجوی، با شعار "صلح و آزادی"، در سال سرنوشت، در جنگ جنگ‌ها و آزمایش آزمایشات است»

پس برای پرطنین کردن این شعارها و این خواسته‌ها باید همه موانع رو کنار زد و راه رو برای هر ایرانی آزاده‌یی هموار کرد تا در ۳۰ خرداد امسال، جهان صدای مردم ایران رو واضح‌تر و بلندتر از هر زمان دیگه‌ای بشنوه و خواست اصلی مردم ایران یعنی مبارزه برای برقراری یک جمهوری دمکراتیک رو به‌رسمیت بشناسه.