گفتگو با دانشمند برجسته ایرانی ـ پروفسور مرتضی قریب محقق نامدار و مخترع ارشد ـ قسمت دوم

با چندین جایزه فناوری ناسا و جوایز متعدد دیگر

از پیشگامان ترکیب مهندسی مکانیک دینامیک سیالات و مهندسی پزشکی زیستی و استاد مؤسسه فناوری کالیفرنیا، کل‌تک

مصاحبه توسط دکتر محمد حسین تسوجی پروفسور مهندسی الکترونیک عضو جامعه متخصصان و پژوهشگران در آمریکا و عضو شورای ملی مقاومت ایران

من می‌دانم که شما علاوه بر مسائل علمی در رابطه با مقاومت مردم ایران هم همیشه پیگیر بودید و از من بارها سؤال کردید. من مطمئن هستم که شما با طرح ده ماده‌ای خانم مریم رجوی آشنا هستید. یکی از این مواد محیط‌زیست است به نظر من ایران الآن واقعاً یک فاجعه محیط‌زیستی داره چه از نظر آب بگید چه از نظر بریدن و سوزاندن جنگلها برای مطامع شخصی اینا هست به نظر شما نقش دانشگاه‌ها در رابط با محیط‌زیست چی میتونه باشه در آینده ایران در آینده ایران آزاد

به عقیده من نقش حیاتی بازی خواهند کرد. حیاتی از نظر نه تنها از نظر حل کردن مسائل محیط‌زیست، بلکه واقعاً برای کشوری مانند ایران حیاتی است که همیشه در تاریخش با مسأله آب روبه‌رو بوده است. اگر بخواهیم از نظر مهندسی صحبت کنیم ما کانال‌هایی که می‌زدیم قنات ایران هنوز هم که هنوز است یک سیستمی که نجات دهنده است.

ولی وقتی شما می‌آئید و در آن دخالت می‌کنید بدونید که واقعاً بدونید چه اثراتی خواهد داشت به روزی می‌افتیم که الآن هستش که واقعاً اگر بارون نیاد تموم شد. حیاتی که می‌گوییم این است. مگر می‌شود در قرن بیست و یکم ما با همچین مسائلی روبه‌رو بشیم و آماده نباشیم که آنرا حل کنیم و دانشگاهها هستند که می‌توانند به‌اصطلاح این مسأله رو حل کنند. از قبل ما مسأله آکادمی رو صحبت کردیم آکادمی یکی از وظایفش این است که آینده رو پیش‌بینی کند تمام سناریوها را برسی کنه بگذار جلوی یک دولت دموکراتیک که تصمیم بگیره کدومش بهتره می‌خوره بهشون وقتی نباشه سیستم تک فردی که یه سری مشتعل هم شدن ازش با همون سیستم تک فردی و تک فردی تمام سازمان کارشان را آنطوری اداره می‌کنن و این‌که دانشگاه‌ها نقشی ندارن و اگه نقشی داشته باشند چون با منافع اقتصادی یه سری برخورد می‌کنه کنار گذاشته می‌شوند و حتی اعدام می‌شوند