گفتگوی رادیو تلویزیون کانال ۱ ایتالیا با بهرام مودت قهرمان ملی‌پوش فوتبال ایران

عضو شورای ملی مقاومت ایران

بهرام مودت، دروازه‌بان پیشین تیم ملی فوتبال ایران در سال‌های ۱۳۵۲ تا ۱۳۵۷ و عضو تیم ملی ایران در جام جهانی ۱۹۷۸ آرژانتین است. او سال‌هاست از اعضای شورای ملی مقاومت ایران است

شما در دوران طلایی فوتبال، دروازه‌بان تیم ملی ایران بودید. چرا کشورتان را ترک کردید؟

من ایران را به‌خاطر فوتبال ترک نکردم؛ به‌خاطر وجدانم ترک کردم. بعد از انقلاب ۱۳۵۷، یک دیکتاتوری جای خود را به دیکتاتوری مذهبی بسیار سرکوبگرتر داد. من نمی‌توانستم در برابر اعدام‌ها، شکنجه‌ها و سرکوب مردم سکوت کنم.

مانند بسیاری از ورزشکاران و روشنفکران آن نسل، در کنار مقاومت سازمان‌یافته ایران و سازمان مجاهدین خلق ایران نیروی اصلی اپوزیسیون دمکراتیک ایستادم؛ مقاومتی که نه در برابر دیکتاتوری شاه تسلیم شد و نه در برابر دیکتاتوری آخوندها. چنین انتخابی در ایران بهای سنگینی داشت. بسیاری از دوستان و هم‌نسلان ما در دهه ۶۰ دستگیر، شکنجه یا اعدام شدند. من تبعید را انتخاب کردم تا بتوانم به این مبارزه ادامه بدهم، نه برای فرار از آن. و اکنون هم عضو اتحاد دمکراتیک شورای ملی مقاومت هستم.

دیدن تیم ملی روی چمنِ آمریکا در این روزها چه حسی به شما می‌دهد؟ 

مسئله اصلی خود بازیکنان نیستند. بحث ما درباره رژیمی است که می‌خواهد از ورزش و فوتبال برای مشروعیت دادن به سرکوب استفاده کند. فدراسیون فوتبال ایران مستقل نیست؛ تحت نفوذ و کنترل ساختارهای امنیتی و سپاه پاسداران قرار دارد. فیفا این واقعیت را می‌داند.

یک تیم ملی واقعی باید نماینده مردمش باشد، نه ابزار تبلیغاتی حکومتی که مردم را سرکوب می‌کند. در چنین شرایطی نمی‌توان فوتبال را از وضعیت سیاسی و انسانی کشور جدا کرد. من خودم پیراهن تیم ملی را پوشیده‌ام. برای همین می‌گویم تیم ملی باید در کنار مردم ایران باشد. روزی که ورزش ایران آزاد از دخالت رژیم و نهادهای امنیتی باشد، آن روز می‌توان از یک تیم ملی واقعی ایران سخن گفت. نه الان که رژیم ورزشکاران بنامی مانند حبیب خبیری (عکس را نشان میدهد) کاپیتان محبوب تیم ملی را اعدام کرد.

به همین خاطر من برای تشویق تیمی که مورد سوء استفاده رژیم است به آمریکا نمیروم. بجای آن من به تظاهرات عظیم ایرانیان در پاریس که همزمان با جام جهانی در ۲۰ ژوئن برگزار میشود میروم جایی که انتظار میرود ۱۰۰ هزار نفر برای توقف اعدامها در ایران و استقرار یک جمهوری دمکراتیک بجای دیکتاتوری آخوندها گردهم بیایند.