کنفرانس در پارلمان ایتالیا- بحران ایران- راه‌حل دموکراتیک برای آینده- پاتریک کندی

۱۴۰۵/۴/۲۷

سخنرانی پاتریک کندی – نمایندهٔ کنگرهٔ آمریکا ۲۰۱۱-۱۹۹۵

کنفرانس پارلمان ایتالیا ـ بحران ایران ـ راه حل دموکراتیک برای آینده

ما به‌عنوان جامعه بین‌المللی باید از مردم ایران، از خانم رجوی، شورای ملی مقاومت ایران و لشکرهای کانون‌های شورشی و سازمان‌یافته در سراسر ایران که دهه‌هاست این مبارزه را پیش می‌برند حمایت کنیم

همه ما هدفون به گوش داریم تا متوجه سخنان یکدیگر شویم: به ایتالیایی، انگلیسی و فارسی. اما همه ما در اینجا به یک زبان سخن می‌گوییم؛ و آن، زبان حقوق‌بشر است.

با تشکر از پارلمان ایتالیا. سپاسگزارم آقای نایب‌رئیس. از رهبری و تلاش‌های شما برای تصویب قطعنامه‌ ایستادگی در کنار مردم ایران سپاسگزارم. چرا که شما نه تنها در کنار مردم ایران ایستاده‌اید، بلکه از حقوق‌بشر دفاع می‌کنید.

زمانی که در کنگره بودم، این فرصت را داشتم تا با همکارم تام لانتوس، نماینده کنگره و از بازماندگان هولوکاست، در حمایت از «معاهده رم» همکاری کنم؛ معاهده‌ای که تصریح می‌کرد ما باید از حقوق‌بشر دفاع کنیم و در برابر جنایات علیه بشریت بایستیم. این یک اعلامیه جهان‌شمول بود. فرقی نمی‌کرد که در رم باشید، در اروپا یا در ایالات متحده؛ ما به‌عنوان یک جامعه جهانی اعلام کردیم که دیگر جنایات علیه بشریت را، نظیر آنچه در طول تاریخ شاهدش بوده‌ایم، تحمل نخواهیم کرد.

امروز ما شاهد جنایت علیه بشریت هستیم. و مسبّب اصلی این جنایات علیه بشریت، ملّاهای حاکم بر تهران هستند که در چند دهه گذشته تریلیون‌ها دلار — دو، سه یا چهار تریلیون دلار — را صرف دستیابی به سلاح هسته‌یی کرده‌اند. نیازی نیست آنها درگیر این جنگ باشند. اگر از عزم خود برای ارعاب جهان با سلاح هسته‌یی دست برمی‌داشتند، به‌راحتی می‌توانستند مانع این جنگ شوند. و این حقیقت را دریابید: ملّاهایی که امروز در تهران بر مسند قدرت هستند و رژیم ایران، بزرگ‌ترین حامی تروریسم در سراسر جهان به‌شمار می‌روند. رد پای آنها همه جا دیده می‌شود. آنها حامی اقدامات تروریستی در سراسر جهان هستند.

اما مهم‌تر از همه، آنها مردم خود را مرعوب و سرکوب می‌کنند. ایران رتبه نخست اعدام شهروندان خود در جهان را دارد. چه نوع حکومتی مدعی مشروعیت است در حالی که مردم را شکنجه می‌کند و به‌قتل می‌رساند؟ آنها حتی ذره‌یی از اعتبار و مشروعیت لازم را برای این‌که رهبران این کشور بزرگ، یعنی ایران، نامیده شوند ندارند؛ چرا که کمر به‌قتل هموطنان خود بسته‌اند که کاری جز ایستادگی برای دموکراسی و آزادی انجام نمی‌دهند.

بنابراین، ما امروز اینجا هستیم تا بگوییم که می‌خواهیم از تاریخ درس بگیریم؛ زیرا همان‌طور که می‌دانید: «کسانی که از تاریخ درس نمی‌گیرند، محکوم به تکرار آن هستند». ما در چند دهه گذشته هر فرصتی را برای دستیابی به یک راه‌حل مسالمت‌آمیز در اختیار ملّاها گذاشته‌ایم. خواه «توافق بزرگ» پرزیدنت اوباما باشد، خواه «توافق بزرگ» پرزیدنت بایدن؛ هر بار که جامعه جهانی گفت: «بیایید این موضوع را به روشی مسالمت‌آمیز حل کنیم»، رژیم ایران امتناع کرد و امروز نیز هم‌چنان امتناع می‌ورزد.

اما بیایید بدانیم که پاسخ این مسأله، بمبهای بیشتر نیست؛ زیرا می‌دانیم ترس واقعی ملّاها از مردم خودشان است. ما شاهد قیامهای مردمی بوده‌ایم؛ چه در دسامبر ۲۰۱۷ [دی ۱۳۹۶]، چه در نوامبر ۲۰۱۹ [آبان ۱۳۹۸]، چه در سپتامبر ۲۰۲۲ [شهریور ۱۴۰۱]، یا اخیراً در ژانویه ۲۰۲۶ [دی ۱۴۰۴]؛ مردم ایران کشور خود را پس خواهند گرفت.

اما ما به‌عنوان جامعه بین‌المللی باید از این مردم حمایت کنیم. ما باید از مردم حمایت کنیم. ما باید از خانم رجوی، شورای ملی مقاومت ایران و لشکرهای کانون‌های شورشی و سازمان‌یافته در سراسر ایران، یعنی رزمندگان مقاومت مجاهدین خلق که دهه‌هاست این مبارزه را پیش می‌برند، حمایت کنیم.

اکنون مردم می‌پرسند: «چگونه می‌توان بر وحشت و سبعیت آخوندها غلبه کرد و آنها را سرنگون ساخت؟» آیا هیچ‌کس فکر می‌کرد روزی شاهد پایان آپارتاید باشیم؟ خیر. پدر فقید من، سناتور ادوارد کندی، پیشتاز تلاش‌ها در سنای ایالات متحده برای اعمال تحریم‌های اقتصادی علیه دولت آپارتاید بود و در نهایت، نلسون ماندلا از زندان آزاد شد و به ریاست‌جمهوری آفریقای جنوبی رسید. هیچ‌کس، هیچ‌کس هرگز گمان نمی‌کرد چنین روزی را به چشم ببیند.

دوستان من، این اتفاق رخ خواهد داد! این یک حقیقت تاریخی است. تنها پرسش کنونی این است: آیا ما در سمت درست تاریخ خواهیم ایستاد؟ و امروز ما این فرصت را داریم تا تعهد خود را به آن اصل تاریخی تجدید کنیم؛ این اصل که همه ما انسان هستیم و اگر لطف و عنایت الهی نبود، چه بسا ما نیز امروز در زندانهای ایران بودیم.

اما من در قبال تک‌تک همنوعانم که هر شب طعمه رعب و وحشت آخوندها می‌شوند، احساس مسئولیت می‌کنم؛ کسانی که نگرانند مبادا سپاه پاسداران و پلیس مخفی سر برسند، فرزندانشان را بربایند، به زندان بیندازند و شکنجه کنند. بسیار خرسندم که مجبور نیستم زیر سلطه رژیم آخوندها زندگی کنم؛ اما می‌دانم که به‌عنوان یک انسان وظیفه دارم در حمایت از کسانی ایستادگی کنم که ناگزیر به تحمل چنین ظلم و شکنجه‌ای هستند.

هنگامی که عموی من، پرزیدنت کندی، در برلین درباره این موضوع سخن گفت، معروف‌ترین جمله‌اش این بود: «من یک برلینی هستم». منظور او چه بود؟ او می‌خواست بگوید: «من هم یکی از شما هستم. ما همه در این مسیر در کنار یکدیگریم».

از این رو، خطاب به خانم رجوی، تمامی اعضای شورای ملی مقاومت و همه رهبران مقاومت در ایران می‌گویم: ما با شما هستیم. من ایرانی هستم! من ایرانی هستم! من ایرانی هستم! من ایرانی هستم! بسیار سپاسگزارم.