سود ۴۰ درصدی سپرده‌های بانکی

چرا مردم حاضر نیستند پول‌هایشان را به بانک‌ها بسپارند؟

۴۰ درصد در خیلی از نقاط جهان این عدد برای سود بانکی شبیه یک رویاست اما در ایران این رقم نه یک رویا که یک پرسش بزرگه چرا وقتی که بانک تا ۴۰ درصد سود میده ولی باز هم مردم حاضر نیستند پول هاشون را در قالب سپرده نزد بانک‌ها نگه دارند؟ این سوال سوال مهمیه. پاسخ در اختلاف بین دو این عبارته؛ یکی سود واقعی و دیگری سود اسمی.

بانک شاید سود اسمی ۴۰ درصدی بده یعنی پول سپرده گذار در حساب به ظاهر بیشتر میشه اما وقتی تورم ۶۰ تا ۸۰ درصده و از سود بانکی بیشتره قدرت خرید پول سپرده شده در نهایت کاهش پیدا میکنه. خیلی ساده یعنی اینکه اگر سپرده با سود ۴۰ درصدی در بانک گذاشته بشه با تورم ۶۰ تا ۸۰ درصدی در پایان سال در واقع پول و سود اون قدرت خریدش از اصل پول در آغاز سال حدود ۲۰ تا ۳۰ درصد کمتره. یعنی اگر مثلاً ۱۰۰ میلیون تومان پول توی بانک گذاشتید با ۴۰ درصد بهره اش شده ۱۴۰ میلیون تومان به خاطر تورم ۷۰ درصدی قدرت خریدش شده مثل ۷۰ تا ۸۰ میلیون تومان به این میگن توهم سود.

در اروپا و آمریکا سود سپرده ۳ تا ۵ درصده به طور معمول اما چون تورم حدود ۲ تا ۳ درصده و کمتر از این عدده و توی همین بحران تنگه هرمز با همه تبعاتش هم به ۴ درصد تازه رسیده این سپرده‌گذاری برای صاحب سپرده سود داره و قدرت خرید سپرده اش کاهشی نیست.

حالا نتیجه این وضعیت چیه؟ پول‌ها به جای سپرده‌گذاری و سمت و سوی تولید میره تو بازارهای طلا، ارز و مسکن چرا؟ چون برخلاف اقتصادهای با ثبات که پول ابزار اصلی پس اندازه در اقتصاد تورمی پول روند بی ارزش شدن رو داره طی میکنه و مردم میخوان هرچه سریعتر اون رو به یک چیزی مثل این بازارهایی که اسم بردیم تبدیل کنند تا ارزش دارایی‌شون از بین نره در طول زمان.

حالا برگردیم به اون سود بانکی ۴۰ درصدی این موضوع چه پیامدهای اقتصادی داره؟ تورم بالا باعث میشه که بانک‌ها برای جذب سرمایه هی سود رو بالاتر ببرند نتیجه اینکه وام‌هایی هم که اعطا می‌کنند گرونتر و با بهره بالاست. این وضعیت کاهش سرمایه گذاری رو تحمیل میکنه که نتیجه اون هم کاهش تولیده و کاهش تولید هم دوباره تورم رو افزایش میده و این چرخه در دور باطل خودش شتاب و سرعت هم میگیره و حرکتش چرخ‌های تولید رو در بخش‌های مختلف و کارخانه‌ها یا کند میکنه یا از کار میندازه که این باز دوباره بیکاری رو تشدید میکنه.

بنابراین مسئله اصلی دیگه نرخ سود نیست بلکه کاهش مستمر ارزش پول ملی و تورمیه که سال‌هاست بر زندگی میلیون‌ها ایرانی سایه انداخته. اقتصاد سالم اقتصادی نیست که سود بانکی اون ۴۰ درصد باشه یا هر دلار ۱ میلیون و ۸۰۰، ۹۰۰ هزار ریال باشه. جایی که سپرده‌ها مثل برف در آفتاب ارزششون رو از دست میدن و مردم به هیچ سیاست اقتصادی حکومت اعتماد نداشته باشند پایه یک اقتصاد سالم اعتماد مردم به نظام اقتصادیه که سرمایه‌ها به سمت رونق صنعت و تولید و در نتیجه رونق اقتصادی روانه میشن که این متاسفانه در کشور ما وجود نداره.