دکتر هانس اولریش زایت

سفیر آلمان در افغانستان و کره جنوبی (۲۰۰۸–۲۰۱۱) و رئیس اداره بازرسی وزارت‌خارجه آلمان (۲۰۱۴–۲۰۱۷)

اگر فراتر از جنگ کنونی بنگریم، درخواهیم یافت که آینده ایران نه به مداخله خارجی، بلکه به اپوزیسیون دموکراتیک درون کشور بستگی دارد.

همان اپوزیسیونی که توسط شورای ملی مقاومت ایران رهبری می‌شود.

این اپوزیسیون اصیل است و آماده است تا در راه آزادی و دموکراسی فداکاری کند.

اپوزیسیون ایران نباید از خارج به بیراهه کشانده شود.

تلاش‌های اخیر برای معرفی رضا پهلوی به‌عنوان یک رهبر دیپلماتیک جدی، نه‌تنها گامی به جلو نبود، بلکه اگر درست تحلیل کنیم، مانعی برای نیروهای دموکراتیک درون کشور بود.

خانم رجوی، خانم‌ها و آقایان،

شرکت در این کنفرانس در رم مایه افتخار و خرسندی من است. رم شاید دیگر «کاپوت موندی» (پایتخت جهان) نباشد، اما هم‌چنان یکی از مراکز اصلی جهان در قرن بیست‌ویکم است. از این رو، این کنفرانس نشان‌دهنده نقش دیپلماتیک ایتالیا در جهان امروز نیز هست.

امروز تردیدی نیست که پایه‌های رژیم ایران متزلزل شده است. چه انتظاری می‌توان داشت؟ برای پاسخ به این پرسش، مایلم بر سه حوزه استراتژیک تمرکز کنم.

نخست، حوزه نظامی است. ده روز پیش، در جریان آخرین نشست سران ناتو در آنکارا، رئیس‌جمهور دونالد ترامپ تفاهم‌نامه را لغو کرد. جناب آقای ورهوفستاد، از این نکته بسیار مهم شما بسیار سپاسگزارم. تفاهم‌نامه و آتش‌بس پایان یافت و جنگ ادامه پیدا کرد. این جنگ امروز نیز ادامه دارد و تشدید می‌شود.

با این حال، محدودیت‌های قدرت هوایی آشکار است. این محدودیت‌ها به‌ویژه با توجه به موقعیت ژئوپلیتیک ایران وضوح بیشتری دارند. بنابراین، ما باید واقع‌بین باشیم؛ تغییر سیاسی در ایران از طریق حملات هوایی آمریکا و اسرائیل حاصل نخواهد شد.

حال به حوزه استراتژیک دوم بپردازیم: اقتصاد.

اقتصاد هم‌چنان فوری‌ترین و جدی‌ترین چالش رژیم است. در طول سال گذشته، ایران از پیش با تورم بالا، کاهش ارزش پول ملی، بیکاری، کمبود برق، آب و انرژی دست‌به‌گریبان بود. افول اقتصادی رژیم ادامه خواهد یافت و در نتیجه جنگ، این افول شتاب بیشتری خواهد گرفت؛ وضعیتی که پیش از این نیز جرقه اعتراضات داخلی را در جریان قیام دی‌ماه زده بود.

این موضوع در نهایت مرا به حوزه سیاسی هدایت می‌کند.

ایرانیان مردمی سربلند و میهن‌پرست هستند. آنان پس از تجربه امپریالیسم قرن نوزدهم و بیستم، به‌شدت با مداخله خارجی مخالفند.

با این حال، این تصور کاملاً اشتباه خواهد بود اگر گمان کنیم رهبری رژیم امروز قوی‌تر و منسجم‌تر از دوران پیش از جنگ است. خیر، کاملاً برعکس؛ رهبری رژیم بر اثر جنگ متزلزل شده است.

اگر رویدادهای اخیر را تحلیل کنیم، روشن است که میان سران رژیم بر سر چگونگی مدیریت بقای آن اختلاف‌نظر وجود دارد. تنش‌ها در میان نخبگان سیاسی، در جریان مراسم تشییع جنازه اخیر خامنه‌ای آشکار شد. رهبران سیاسی غیرنظامی، از جمله پزشکیان و عباس عراقچی، علناً مورد انتقاد قرار گرفتند.

حال، چه کاری می‌توان و باید انجام داد؟

قیام‌های سراسری پی‌درپی در دهه گذشته شدت یافته و نشان‌دهنده مخالفت عمیق و همگانی با رژیم بوده است. قیام دی‌ماه امسال نشان داد که مردم آماده‌اند تا سرکوبگری را به چالش بکشند و به عمر این رژیم پایان دهند.

بنابراین، اگر فراتر از جنگ کنونی بنگریم، درخواهیم یافت که آینده ایران نه به مداخله خارجی، بلکه به اپوزیسیون دموکراتیک درون کشور بستگی دارد؛ همان اپوزیسیونی که توسط شورای ملی مقاومت ایران رهبری می‌شود.

این اپوزیسیون اصیل است و آماده است تا در راه آزادی و دموکراسی فداکاری کند.

ضرب‌المثلی لاتین می‌گوید: «خون شهدا، بذر کلیساست»؛ بذر جامعه و امت ایمانی.

اما اپوزیسیون ایران نباید از خارج به بیراهه کشانده شود. تلاش‌های اخیر برای معرفی رضا پهلوی به‌عنوان یک رهبر دیپلماتیک جدی، نه‌تنها گامی به جلو نبود، بلکه اگر درست تحلیل کنیم، مانعی برای نیروهای دموکراتیک درون کشور بود. امیدهای واهی و توهماتی که توسط طرف‌های ثالث ذی‌نفع در خارج دامن زده می‌شود، دست‌کم می‌توان گفت که هیچ کمکی نمی‌کنند.

بنابراین، ایرانی مبتنی بر حکومتی بر پایه جدایی دین از دولت، احترام به حقوق‌بشر و حاکمیت قانون، به نفع اروپا است. چنین ایرانی به کل منطقه غرب آسیا ثبات خواهد بخشید و به جهانی باثبات‌تر و صلح‌آمیزتر کمک خواهد کرد.

اما در نتیجه‌گیری باید گفت، نیروی محرکه برای تغییرات بنیادین باید از سوی خود مردم ایران باشد، نه از سوی قدرت‌های خارجی.

طرح ده ماده‌ای مریم رجوی بازتاب‌دهنده آرمان‌های مردم ایران است. تحت این پلتفرم، انتخابات آزاد و عادلانه ظرف شش ماه پس از سرنگونی رژیم کنونی برگزار خواهد شد.

امروز چنین سناریویی یک ایده آرمان‌شهری و دور از ذهن نیست، بلکه گزینه‌ای واقع‌بینانه برای آینده است. از این رو، کشورهای عضو اتحادیه اروپا باید از آن حمایت کنند.

همان‌طور که گی فرهوفشتاد گفت، ما نیازمند تعامل سازنده از سوی اتحادیه اروپا برای دستیابی به تنها راه‌حلی هستیم که می‌تواند نه‌تنها مشکل ایران، بلکه یکی از بزرگ‌ترین معضلاتی را که صلح جهانی را متزلزل کرده است، حل کند.

بسیار سپاسگزارم.

لینک های مرتبط:

ایتالیا- کنفرانس بین‌المللی-ایران: فراتر از جنگ، قدرت مردم به‌عنوان راه‌حل - ریتا برناردینی

ایتالیا- کنفرانس بین‌المللی-ایران: فراتر از جنگ، قدرت مردم به‌عنوان راه‌حل - دکتر لیام فاکس