ایتالیا- کنفرانس بین‌المللی-ایران: فراتر از جنگ، قدرت مردم به‌عنوان راه‌حل - جولیو ترتزی

سناتور جولیو ترتزی، با تأکید بر نقش تعیین‌کننده مجاهدین خلق در افشای برنامه هسته‌ای مخفی رژیم، مقاومت ایران را یک آلترناتیو دموکراتیک و مشروع برای آینده ایران توصیف کرد 

ایتالیا - سناتور جولیو ترتزی در کنفرانس بین‌المللی،ایران: فراتر از جنگ، قدرت مردم به‌عنوان راه‌حل، در سخنرانی خود با اشاره به افشاگری‌های مجاهدین درباره برنامه هسته‌ای رژیم، تأکید کرد که تصمیمات شورای امنیت سازمان ملل در این زمینه مرهون این افشاگری‌ها بوده است. وی همچنین بر مشروعیت شورای ملی مقاومت ایران و ضرورت جایگزینی رژیم حاکم با یک ساختار دموکراتیک تأکید کرد.

سناتور جولیو ترتزی:

از زمانی که برای نخستین بار موضوع تسلیحات هسته‌ای ایران با اهداف نظامی، در سال ۲۰۰۳ و سپس در سال ۲۰۰۸، در شورای امنیت و مجمع عمومی سازمان ملل در نیویورک مطرح شد، آنچه مجاهدین در آن دو دوره انجام دادند، شگفت‌انگیز بود.در آن زمان که ابعاد برنامه هسته‌ای مخفیانه رژیم، به‌ویژه در فردو و نطنز، برملا شد، تصمیمات شورای امنیت به لطف کار بزرگ مجاهدین در افشای دروغ‌های فاجعه‌بار ملایان اتخاذ گردید.

سناتور جولیو ترتزی - رئیس کمیسیون سیاست‌های اروپا در سنای ایتالیا - وزیر امور خارجه ایتالیا (۲۰۱۱–۲۰۱۳)

بسیار سپاسگزارم، خانم رجوی، و تشکر از آنتونیو استانگو.

خوب، مایه افتخار بسیار بزرگی است که امروز، بله امروز، هم در کنار شما هستم. اجازه دهید بگویم پس از دیدارهایی که امروز صبح و دیروز داشتیم، و بار دیگر در حضور گروهی از حامیان و مقامات جمهوری ایتالیا و کشورهای دوست که در این پنل برجسته از شخصیت‌ها حضور دارند ـ پنلی متشکل از نخست‌وزیران، وزرا و مقامات عالی‌رتبه اروپایی که امروز در کنار ما هستند ـ حضور در اینجا مایه مباهات است.

سخنان بسیار تأثیرگذار خانم رجوی، تصویری روشن از مشروعیت شورای ملی مقاومت ایران و سازمان‌های عضو آن، به‌ویژه مجاهدین خلق، ترسیم کرد؛ مشروعیتی که بر پایه ایثار فوق‌العاده، حماسه‌آفرینی، خون‌های ریخته‌شده، رنج‌ها و همچنین ارزش‌های والای دفاع از حقوق بشر و حمایت از آرمان آزادی در ایران و فراتر از مرزهای آن استوار است.

باید بگویم که این ارزش‌ها آن‌قدر عمیقاً درک می‌شوند که دائماً مورد تأکید قرار می‌گیرند. من خود، به عنوان نماینده کمیسیون سیاست‌های اتحادیه اروپا، شاهد این مدعا هستم؛ کمیسیونی که در هر نشست شورای اروپا، چه در قالب پیشنهادها و چه در قطعنامه‌های اکثریت، خط‌مشی مورد حمایت پارلمان را به عنوان رهنمود به دولت جهت ارائه در هر نشست شورای اروپا می‌دهد.

و هنگامی که شورای اروپا در باره ایران موضع‌گیری می‌کند، اگر به بیانیه‌های پایانی ۱۰ نشست اخیر شورای اروپا درباره ایران نگاه کنیم، موضوع دفاع از این ارزش‌های بنیادین، در بحبوحه تراژدی عظیمی که مردم ایران با آن دست‌به‌گریبان هستند، همواره به چشم می‌خورد؛ مواردی که دقیقاً بر اصول مورد حمایت و دفاع مجاهدین خلق منطبق است.

بنابراین، ارزش‌هایی که در اروپا بر آن‌ها تأکید می‌شود و ما در اینجا شخصیت‌هایی داریم که در بالاترین سطوح مدیریتی خود این موضوع را در صف مقدم تجربه کرده‌اند و می‌کنند؛ و در این زمینه باید به آقای جنتیلونی، کمیسر باسابقه ایتالیایی و نخست‌وزیر پیشین، اشاره کنم ـ دارای یک گواهی عینی و شهادتی به‌مراتب معتبرتر از سخنان من در صحن سنا هستند؛ چرا که این تجربیات مستقیماً در بروکسل شکل گرفته است.

اما بگذارید بگویم از زمانی که برای نخستین بار موضوع تسلیحات هسته‌ای ایران با اهداف نظامی، که توسط ملایان مخفی شده بود، در سال ۲۰۰۳ و سپس در سال ۲۰۰۸ در شورای امنیت و مجمع عمومی سازمان ملل در نیویورک مطرح شد، آنچه مجاهدین در آن دو دوره، یعنی در سال‌های ۲۰۰۳ و ۲۰۰۸، انجام دادند، شگفت‌انگیز بود. در آن زمان که ابعاد جدی برنامه هسته‌ای مخفیانه، به‌ویژه در فردو و نطنز، برملا شد، تصمیمات شورای امنیت به لطف کار بزرگ مجاهدین در افشای دروغ‌های فاجعه‌بار ملایان اتخاذ گردید.

من این رویدادها را در سمت‌های مختلف در نیویورک، در مجمع عمومی، به عنوان دیپلمات، مدیر سیاسی و در همکاری نزدیک با وزیر امور خارجه و نخست‌وزیر تجربه کردم؛ تجربه‌ای که به من درک روشنی از ارزش چندین دهه مبارزه این سازمان بزرگ مردمی داد. سازمانی که از همان ابتدا، یعنی از زمان سقوط شاه، با ملایان مبارزه کرد؛ همان‌طور که پیش از آن با شاه، به دلیل استبداد هولناکی که رژیمش اعمال می‌کرد، مبارزه کرده بود. ما فاجعه قربانیان پرشمار ساواک و آن رژیم را به‌خوبی به یاد داریم و بلافاصله پس از آن با رژیم خمینی به تقابل پرداخت.

در اینجا مایلم از صدایی یاد کنم که برای همه ایتالیایی‌ها و مردم جهان آشناست: اوریانا فالاچی، و محکومیت فوری خمینیسم از سوی او، و همچنین صداهای بسیار دیگری از روزنامه‌نگاران و قهرمانان؛ دیدگاه‌هایی بیرونی که همواره با افشاگری‌های مداوم مجاهدین خلق همسو بود.

پس اجازه دهید بگویم که در این دو روز گذشته، ما به لطف دیدار با خانم رجوی و همراهی با کسانی که شهادت‌های ارائه‌شده در مجلس نمایندگان توسط پاتریک کندی، رودی جولیانی و دیگر همکارانمان، مانند سناتور اسکوریا و خانم گروپیونی، را دنبال کردند، بر این باور مشترک صحه گذاشتیم که آینده ایران در دست مردم این کشور است. مردمی که این خواست را در تظاهرات‌های حمایتی خود در خیابان‌ها نشان داده‌اند و هزینه آن را با قربانیانی پرداخته‌اند که خانم رجوی به آن‌ها اشاره کرد؛ به‌ویژه فاجعه بزرگ سال ۱۳۶۷ (۱۹۸۸) و جنایت هولناک اعدام ۳۰ هزار تن از مجاهدین خلق که شهید شدند، به دار آویخته شدند.

این اقدام به‌وضوح نشان می‌دهد که حکومت ایران تا چه حد تروریستی است؛ اعدام‌هایی که توسط «هیأت مرگ» به ریاست یک قاضی جنایتکار به نام رئیسی انجام شد. او بعدها با حمایت سپاه پاسداران به ریاست‌جمهوری رسید؛ حکومتی که من در نامیدن آن به عنوان «دولت تروریستی ایران» تردیدی به خود راه نمی‌دهم.

چرا که پاسداران، ملایان و سازمان‌هایی مانند وزارت اطلاعات و حتی دستگاه دیپلماسی ایران، که مظهر آن اسدالله اسدی (دیپلمات سفارت ایران در وین و عامل طرح بمب‌گذاری نافرجام ویلپنت در سال ۲۰۱۸) بود، در کنار زنجیره‌ای از اقدامات تروریستی در سراسر جهان که همواره تحت هدایت سپاه پاسداران انجام شده، همگی نشان‌دهنده این است که تروریسم، مؤلفه مرکزی روابط رژیم کنونی ایران با جهان خارج است.

از این رو، از سازمانی که تحت رهبری خانم رجوی فعالیت می‌کند، به خاطر تلاش‌هایش در دفاع از حقوق بشر و احقاق حقوق مردم کشوری بزرگ که طبعاً شایسته نیست توسط چنین رژیمی رهبری شود، سپاسگزارم.

من می‌توانم گواهی دهم که کل اتحادیه اروپا در شورای امور خارجه، در فوریه امسال، تصمیم گرفت سپاه پاسداران را در فهرست سازمان‌های تروریستی قرار دهد؛ تصمیمی که به معنای مبارزه با فعالیت‌های مرتبط با پاسداران در حوزه‌های اقتصادی، انرژی، فناوری، بانکداری و مؤسسات مالی در سراسر جهان است.

زیرا این تصمیم شورای امور خارجه بود و کشورهای عضو نیز باید پیامدهای این تعهد بزرگ را بپذیرند و اجرا کنند. من به سهم خود هرگز از مطرح کردن این جنبه از مبارزه سیاسی علیه یک رژیم تروریستی در پارلمان، در طول این دوره قانون‌گذاری، خسته نخواهم شد.

من خود شاهد چندین دهه جنایات رژیمی هستم که باید هرچه سریع‌تر با یک ساختار دموکراتیک جایگزین گردد؛ ساختاری مانند همانی که امروز با آن همکاری می‌کنیم و صمیمانه‌ترین آرزوهای خود را برای موفقیت آن ابراز می‌دارم. با تشکر.