به چه میزان رژیم در حاکم کردن ارعاب بر جامعه موفق بوده است؟

اعدام وسیله دفاعی رژیم آخوندی در مقابل قیام و مقاومت

گفتگو با رضا محمدی

اما اعدام، وسیله دفاعی دیکتاتورها برای ارعاب جامعه و پیشگیری از قیام بوده و هست. این روزها بر تخت ولایت نشستگان، اولین پیامشان اعدام مجاهدین و شورشگران بوده و هر روز هم ما با خبر صدور حکم اعدام و اجرای احکام اعدام روبرو هستیم.

در این قسمت از برنامه همراه هستیم با آقای رضا محمدی تا بیشتر در این زمینه بشنویم. سلام آقای محمدی و خوش آمدید به برنامه روی خط ایران.

من هم سلام دارم خدمت شما عزیزان و بینندگان این برنامه خوب شما و خوشحالم که یک بار دیگر این فرصت به من دست داد که در خدمت شما باشم.

خواهش می‌کنم، خیلی متشکریم از لطفتون. آقای محمدی، خب هدف رژیم آخوندی از این اعدام‌ها و گسترش و استمرارشون روشنه. می‌خواد با ایجاد ارعاب در برابر قیام مردم سد ببنده. شما در عمل شاهد چه بازتاب‌هایی از تاثیرات این اعدام‌ها روی مردم بودید؟ چقدر به نظر شما رژیم تونسته در گسترش و حاکم کردن این ارعاب موفق بشه؟

بله. خب اجازه بدید من قبل از هر چیز، یاد و نام شهید عزیزمون مهدی خانکی که اخیراً به دست رژیم سفاک آخوندی به شهادت رسید رو گرامی بدارم. همچنین پیام‌های شهدای عزیز مهدی حسنی و بهروز احسانی رو شنیدیم که بسیار انگیزاننده بود و همان‌طور که اشاره کردید تمام مطالب رو به خوبی گفتند.

بله، وقتی رژیم دست به اعدام می‌زنه، پیام خودش رو داره. اعدام شهید مهدی خانکی که به جرم هواداری از سازمان مجاهدین خلق و در ارتباط با کانون‌های شورشی اعدام شد، واکنش‌ها و پرسش‌های فراوانی رو در داخل و خارج کشور در پی داشت. قبل از هر چیز دیدیم که رژیم در رسانه‌هاش سعی کرد با انتشار تصاویر بازجویی و سلاح‌ها، این دستگیری رو نشانه‌ای از تسلط کامل دستگاه امنیتی و قضایی خودش معرفی کنه.

اما در داخل ایران، اون‌چه که جلب توجه می‌کرد، واکنش‌هایی بود که در گفت‌وگوهای روزمره، محافل خصوصی و فضای مجازی دیده می‌شد. در شرایطی که صحبت کردن درباره پرونده‌های سیاسی با پیامدهای امنیتی همراهه، طبیعیه که جوانان با احتیاط صحبت کنند و کمتر کسی مستقیماً نام ببرد، اما در لفافه اشاره می‌کنند.

اون‌چه به نظر می‌رسه برای مردم سوای شخص شهید، موضوع خود اعدام‌هاست. بار دیگر این سؤال مطرح میشه که چرا رژیم پس از گذشت دهه‌ها، مجازات اعدام رو همچنان به عنوان ابزار اصلی سرکوب مخالفان استفاده می‌کنه؟

من با یکی از آشنایانم در ایران که فردی عادی و مشغول کسب‌وکار است صحبت می‌کردم. می‌گفت اینجا ما هر روز خبر اعدام می‌شنویم و جون انسان‌ها به راحتی گرفته میشه. یکی از کارگرانش گفت: «اگر رژیم به استحکام خودش اطمینان داره، چه نیازی به طناب دار داره؟ چوبه دار نشانه هراس است نه اقتدار.»

همچنین بازجویی می‌گفت: «اگر رژیم ادعا می‌کنه از حمایت مردم برخوردار است، چرا از یک زندانی یا یک صدای مخالف این‌قدر می‌ترسه؟» یا یک دانشجوی حقوق می‌گفت: «اندیشه رو میشه نقد کرد، اما اعدام پاسخ اندیشه نیست. زمانی اعدام مطرح میشه که استدلال جای خودش رو به زور بده.» یا مادری می‌گفت: «هر اعدام مثل یک زخم تازه بر حافظه جمعی جامعه است.» و راننده‌ای می‌گفت: «سال‌هاست نام‌ها عوض میشه اما چوب‌های دار همون‌ها هستند.»

در فضای مجازی هم کاربران می‌پرسیدند اگر مخالفان پایگاه اجتماعی ندارند، پس این همه تاکید برای مقابله با اون‌ها برای چیست؟ کارگری نوشته بود حکومت وقتی به اعدام متوسل میشه، یعنی از طرف مردم احساس ناامنی می‌کنه. وجه مشترک تمام این واکنش‌ها این است که اگر رژیم خود را باثبات می‌داند، چرا همچنان از اعدام استفاده می‌کند؟

خیلی عالی بود. درود بر شما آقای محمدی. خیلی متشکریم. به نکات بسیار جالبی اشاره کردید؛ تصوری گویا از بازخوردهای اجتماعی اعدام‌ها و ناتوانی رژیم. بسیار متشکرم که دعوت ما رو پذیرفتید.

خواهش می‌کنم، آرزوی روزی خوب برای شما.

متشکرم، خدانگهدارتان.