تصاویر خاموش، پیامهای بلند؛ پاریس میزبان روایت مقاومت ایران
۱۴۰۵/۵/۱۲
در گفتوگو با یکی از برگزارکنندگان نمایشگاههای مقاومت، از تأثیر عکسها، روایت شهیدان و واکنش شهروندان فرانسوی به پیام آزادیخواهی و مقاومت مردم ایران سخن میگوید
گفتگو با آزاده عالمی
سالهاست ایرانیان آزاده و اشرفنشانها با برپایی میز کتاب و نمایشگاه عکس در خیابانهای شهرهای جهان، صدای مقاومت مردم ایران رو به گوش جهان میرسونند. در این قسمت از برنامه همراه میشیم با خانم آزاده عالمی تا نگاهی داشته باشیم به فعالیتهای اشرفنشانها در همین رابطه. سلام عرض میکنم خدمت شما خانم عالمی و متشکریم از حضورتون در برنامه روی خط ایران.
من هم سلام میکنم خدمت شما و همه بینندگان عزیز سیمای آزادی. همچنین دلم میخواد پیشاپیش تبریک بگم سیامین گلریزان همیاری با سیمای آزادی، تلویزیون ملی ایران. ممنون که این وقت رو به من دادید. خواهش میکنم، لطف کردید که دعوت ما رو پذیرفتید.
خانم عالمی، شما در نمایشگاههای عکسی که ما شاهد بودیم در خیابانهای پاریس برگزار میکنید، عکسهایی از شهیدان راه آزادی و حماسههای مقاومت، در واقع راوی گوشهای از تاریخ مردم ایران هستید. اون تصویری رو بازتاب میدید که استعمار و ارتجاع نمیخوان منعکس بشه. این روایت چه جاذبهای برای مردم فرانسه، رهگذران، شهروندان و اونهایی که میبینن این نمایشگاهها رو داشته و داره؟
بله، خب ما سالهاست که همونطور که خودتون گفتید، تلاش میکنیم راوی بخشی از جنایتهایی باشیم که رژیم آخوندی توی این ۵ دهه حاکمیتش علیه مردم ایران مرتکب شده. خب هر سال بهویژه در ایام تابستون با برگزاری نمایشگاه و برنامههای مختلف، ما تو فرانسه تلاش کردیم که قتلعام زندانیان سیاسی در دهه ۶۰ بهخصوص قتلعام تابستان ۶۷ رو به تصویر بکشیم تا مردم فرانسه بدونند که چه بر مردم ایران گذشته. اما امسال تصمیم گرفتیم که کارمونو گستردهتر کنیم و هر هفته توی یکی از میدانهای پاریس توی ملاءعام نمایشگاه جدیدی برگزار کنیم تا به مردم بگیم که واقعیت اینه که این جنایات فقط مربوط به گذشته نیستش و این جنایات هنوز ادامه داره. چون هر روز شاهد اعدام و سر به دار شدن جوانهای شجاع و اعضای کانونهای شورشی مجاهد هستیم و احساس کردیم که وظیفه داریم که صدای اونها رو هرچه بیشتر به گوش مردم برسونیم.
برای همین امسال در کنار تصاویر شهدا دهه ۶۰، عکسهای بزرگ شهدای ماههای اخیر، تصاویر چوبهای دار و نمادهای این جنایتها رو به نمایش گذاشتیم. واقعاً هرکسی که از کنار نمایشگاه ما رد میشد، نمیتونست بیتفاوت بمونه. خیلیها میایستادن، با دقت عکسها رو نگاه میکردند، مطالب رو میخوندند، سؤال میکردند و حتی میخواستند بیشتر بدونند. یکی از صحنههایی که باهاش برخورد داشتیم، مثلاً مربوط به یه خانم فرانسوی بود که چندین دقیقه ایستاد و همینجوری داشت تماشا میکرد. من هی تعجب کردم گفتم این چی میخواد، چرا هیچی نمیگه، فقط نگاه میکنه. بعدش خودش اومد جلو و به ما گفت من میخوام به شما کمک کنم. و توی اون دقایق، چند ساعتی که ما داشتیم آمادهسازی میکردیم، تو اون گرمای شدید اون روز، کنار ما ایستاد و تو آمادهسازی کمکمون کرد. کاورهای سیاهی که گذاشته بودیم کمک کرد تا پر کنیم و به نمایش بگذاریم. و موقعی که رفتش واقعاً از ما داشت تشکر میکرد به خاطر اینکه تونست سهم کوچیکی توی رسوندن این پیام داشته باشه.
یا مثلاً یه خانمی اومد با دختر خردسالش که چندین دقیقه اونجا ایستادن و اصرار داشت که وقتی ما براش توضیح میدادیم، اون هم برای دخترش با زبان خودش توضیح میداد. میگفت من میخوام بچه من بدونه که تو کشورهای دیگه بهخصوص ایران چه اتفاقاتی داره میافته. کسی نبود که بیاد اونجا وایسه و نتونه جلوی اشک خودش رو بگیره. یا اجراهای نمادینی مثل سرود «سربدار» که برای مجاهد شهید مهدی خانکی سروده شده رو اجرا کردیم. دست در دست هم دادیم و مقابل تصاویر شهدا خوندیم. یکی از دوستای فرانسوی سریع اومد دست ما رو گرفت و همراهی کرد.
مردم میاومدند میگفتند ممنون، واقعاً دستتون درد نکنه به خاطر کارهایی که میکنید. و همین استقبال و همراهیها به ما امید و انرژی میده که این مسیر رو ادامه بدیم. چون باور داریم رسوندن صدای مردم ایران و افشای این جنایتهای رژیم، مسئولیتیه که نباید هیچوقت متوقف بشه. این تأثیرات به تدریج بر آگاهی عمومی اثر میذاره و وقتی افکار عمومی نسبت به جنایات آگاه شد، زمینه برای اتخاذ سیاستهای قاطعتر بینالمللی در برابر رژیم فراهم میشه.
لطفاً به اشتراک بگذارید:
خبرهای مرتبط
