دلار ۲۰۰ هزار تومانی؛ سقوط آزاد ریال و اقتصادی که دیگر روی زمین نیست

از ۳۵۰۰ تومان تا عبور دلار از ۲۰۰ هزار تومان؛ ده سال سقوط ارزش پول ملی چه بر سر زندگی مردم آورده است؟

روز یکشنبه، اول شهریور ۱۴۰۵، نرخ دلار برای نخستین بار از مرز ۲۰۰ هزار تومان عبور کرد. برخی منابع از رسیدن اون به ۲۰۰ هزار و ۲۲۰ تومان، ۲۰۰ هزار و ۶۷۰ تومان و حتی تا سقف ۲۰۶ و ۲۰۷ هزار تومان هم خبر دادند.

امروز هم دلار در کانال ۲۰۰ هزار و بالاتر بود. یه نگاهی به بازه زمانی ۱۰ سال گذشته، یک واقعیت تلخ رو نمایان می‌کنه. سال ۱۳۹۵ دلار ۳۵۰۰ تا ۳۷۰۰ تومان بود. بحث این بود که اگه دلار به ۲۰ هزار تومان برسه، چه ها که نخواهد شد؛ اقتصاد زمین‌گیر میشه، خلاصه مباحث زیادی مطرح بود.

اوایل سال ۱۳۹۹ دلار به ۲۰ هزار تومان رسید. مرتضی افقه، اقتصاددان حکومتی، همون موقع هشدار داده بود که با ادامه این روند، تورم واقعی می‌تواند به بیش از ۴۰ درصد برسد و افزایش دستمزدها خیلی سریع توسط تورم بلعیده شود. تا پایان سال ۱۳۹۹ دلار مرز ۲۳ هزار تومان رو هم رد کرد.

از ۳۵۰۰ تومان تا ۲۰۰ هزار تومان؛ ریال چگونه به این نقطه رسید؟

بخشی از صحبت‌های محسن رنانی، کارشناس حکومتی، در توصیف شرایط اقتصادی که رژیم ایجاد کرده رو بشنویم.

محسن رنانی: اقتصاد ایران سال‌هاست که در باتلاق سیاست، در گل‌ولایی که سیاست براش تولید کرده، در سیلاب بی‌ثباتی، زمین‌گیر شده. حالا شما هی صدا بزنید که آقایان امتیازات رو می‌دیم، زمین رایگان می‌دیم، وام می‌دهیم، فایده‌ای نداره. اصل بازی به هم خورده، زمین بازی قابل بازی کردن نیست.

حالا این اقتصاد ویران‌شده و زیر گل‌ولا و سیلاب رفته، مال سال ۱۳۹۹ بود با دلار ۲۰ تا ۳۲ هزار تومان. دو سال بعد، یعنی سال ۱۴۰۱ دلار در کانال ۵۰ هزار تومان بود و در پیک‌هایی به کانال ۶۰ هزار تومان هم رسید. سال ۱۴۰۳ دلار ۱۰۰ هزار تومان شد. سال ۱۴۰۴ دلار بالای ۱۶۰ هزار تومان بود. سال ۱۴۰۵ هم دلار مرز ۲۰۰ هزار تومان رو در اول شهریور رد کرد.

وقتی ریال آب می‌شود؛ مردم برای نجات دارایی‌شان به ارز و طلا پناه می‌برند

این شرایط کاری کرده که ریال دیگه هیچ ارزشی نداره. تو همین روزها شاهد رشد همزمان بورس با صعود بازار ارز و طلا هستیم که نشونه‌ای از تقسیم دارایی سرمایه‌گذاران بین بازارهای موازی برای حفظ ارزش پولشون هست. یعنی هر کسی دارایی‌اش رو به ریال نگهداری می‌کنه، هر روز ارزش اون کاسته میشه و برای همین به خرید ارز و طلا یا سهام بورس رو آوردن.

در بهار امسال گفته شد که تورم ۶۶ درصدی، بی‌سابقه‌ترین تورم در ۸۰ سال گذشته است. حالا تورم نقطه به نقطه همون فروردین‌ماه ۷۳ و نیم درصد بوده، خرداد به ۸۸ و ۶ دهم درصد رسید، تیرماه ۸۷ و ۹ دهم درصد تورم نقطه به نقطه بوده. بگذریم که این تورم عام، و تورم خوراکی‌ها بیشتر از ۱۰۰ درصد و برخی اقلام بالای ۱۵۰ درصد بوده.

تورم بالای ۱۰۰ درصد، سفره مردم را کوچک‌تر می‌کند؛ مسئولان اما می‌گویند «کمبودی وجود ندارد»

این وضعیت، بحرانی در تامین ابتدایی‌ترین نیازهای زندگی، از جمله تامین ساده‌ترین وعده‌های غذایی ایجاد کرده که بی‌سابقه است؛ ولی سران حکومت در جهانی موازی زندگی می‌کنند. وزیر کشاورزی رژیم گفت که اینکه میگن به دلیل فقر با کاهش سرانه مصرف مواجه هستیم اشتباهه؛ تولید رفته بالا، صادرات هم نداشتیم، پس سرانه مصرف مردم بیشتر شده که کمتر نشده.

عبدالناصر همتی، رئیس کل بانک مرکزی رژیم هم در ۲۸ مرداد گفت که نگران تامین کالاهای اساسی و دارو و اینها نباشید؛ دولت و بانک مرکزی تضمین دادن که این موارد رو تامین کنند و حالا هم می‌بینید که در بازار کمبودی در این زمینه وجود نداره.

اینا از هر کجا که صحبت می‌کنند، قطعاً از شرایط مردم ایران صحبت نمی‌کنند، چون مردم در شرایط متفاوتی دارند زندگی می‌کنند.