فریادهای یک کشاورز؛ ۲۰ سال کار، ۴۰۰ برابر گرانی برای تولیدکننده؛ این دیگر عدالت است؟

محصول من ۵ برابر گران شد، پتروشیمی و فولاد ۴۰۰ برابر؛ حاصل این «عدالت» برای مردم چیست؟

من مدرک و سند دارم. سال ۸۵ سیب‌زمینی فرستادم تهران ۵ تومن، امسال شده ۲۵ تومن. یعنی در طول ۲۰ سال ۵ برابر.

سال ۸۵ این محصولات پتروشیمی شیر و رایزر خریدم ۱۲۰۰، الآن شده ۴۵۰ هزار. محصول من ۵ برابر، محصول پتروشیمی و فولادها ۴۰۰ برابر! لعنت بر این عدالت! تفاوت از آسمان تا زمین.

وقتی حاصل دسترنج تولیدکننده را می‌برند؛ «مدیریت‌شده» یعنی چه؟

آقا همه چی مدیریت‌شده‌ست، حساب‌شده‌ست.
لعنت بر برده‌داری نوین!

هر چه کار می‌کنیم این یغماگران از دستمان می‌ربایند حاصل دسترنجمان را.

این تیپه، برای صرفه‌جویی آب. دونه‌ای ۱ میلیون، زیر ۱ میلیون بود، الآن شده سه و نیم میلیون یعنی ۴ برابر در طول این دو ماه.

مال کیه؟ مال پتروشیمیه.

فیش حقوقی سال ۸۵؛ حقوق ۳۰ میلیونی امروز باید ۶۰۰ میلیون باشد!

آقا، این هم فیش حقوق سال ۸۵ منه.
امروز اگر یک کارمند و یک کارگر بخواهد قدرت خریدش ۲۰ سال پیش باشه، باید ۶۰۰ میلیون حقوق بگیرد، نه ۳۰-۴۰ میلیون!

بعد چطور شد حقوق منِ کارمند و کارگر و محصول من در طول ۲۰ سال سالانه ۱۰، ۱۵ الی ۲۰ درصد رفت روش، ولی محصولات پتروشیمی و فولادها، هزاران درصد؟!

کارگر له شود تا چرخ صنایع بچرخد؛ این همان «اقتصاد آزاد» است؟

لعنت بر تفکر نئولیبرالیسم سرمایه‌داری!
لعنت بر طرفداران ارز و دلار شناور و اقتصاد آزاد!

هزار رحمت به اربابان قدیم که وقتی رعیت آذوقه‌ش تمام می‌شد، لااقل قوت لایموتش را می‌داد که بخوره نمیره، توان کار کردن داشته باشه. ولی تفکر سرمایه‌داری، رعیت را همانند گریس و روغن می‌داند که له شود تا چرخ‌دنده‌های صنایع این ظالمان غدار بچرخد.