۱۳۶ هفته «نه به اعدام»؛ چرا کارزار خاموش نشده و هر هفته گستردهتر میشود؟
۱۴۰۵/۶/۱۰
از ۶۲ زندان تا پیوستن زندان ایرانشهر؛ استمرار اعتصاب غذا چه پیامی برای رژیم و جامعه ایران دارد؟
گفتگو با بیژن ذوالفقاری
در ۱۳۶ هفتهای که از کارزار سهشنبههای «نه به اعدام» گذشته، چه چیزی ثابت شده و معنی استمرار این کارزار چیست؟ همراه هستیم با آقای بیژن ذوالفقاری، زندانی سیاسی دهه ۶۰ که به مدت ۱۲ سال در زندانهای مختلف بودهاند و از جمله شاهدان قتلعام زندانیان سیاسی در تابستان ۶۷ نیز هستند.
آقای ذوالفقاری، بفرمایید که این هفته در ۱۳۶امین بیانیه کارزار سهشنبههای «نه به اعدام» چه نکات مهمی مطرح شد؟
بیژن ذوالفقاری:
بله، البته قبل از پاسخ به سؤال شما، لازم میدانم اینجا، همانطور که میدانید، امروز ۱۰ شهریور، سالگرد کشتار و قتلعام اشرف در سال ۱۳۹۲ توسط مزدوران عراقی رژیم پلید آخوندی است. لازم میدانم یاد مجاهدین سرفراز را گرامی بدارم و همچنین یادی بکنم از مجاهد خلق، مهدی خانگلی، که امروز چهلمین روز شهادتش است.
در جواب سؤال شما، ببینید، به نظر من قبل از هر چیز باید روی استمرار این کارزار تأکید بکنیم. ۱۳۶ هفته، یعنی بیش از دو سال و نیم است که زندانیان در داخل زندانهای مختلف، هر سهشنبه در اعتراض به اعدام اعتصاب غذا میکنند. این خودش یک واقعیت بسیار مهم است.
اما در این هفته یک خبر مهم دیگر هم داشتیم؛ آن پیوستن جمعی از زندانیان زندان ایرانشهر در استان سیستان و بلوچستان به این کارزار است. با پیوستن زندان ایرانشهر، تعداد زندانهای شرکتکننده در این کارزار به ۶۲ زندان رسیده است.
یعنی اگر دقت بکنیم، این حرکت نهتنها متوقف نشده، بلکه دارد گسترش پیدا میکند و این نکته خیلی مهمی است.
اعدام؛ ابزار سرکوب و ایجاد ترس در جامعه
نکته مهم دیگری که در این بیانیه این هفته مطرح شد، شرایط بسیار سخت اقتصادی و اجتماعی مردم است؛ تورم، کاهش ارزش پول ملی و پایین آمدن قدرت خرید مردم.
در چنین شرایطی، از طرف دیگر شاهد ادامه سرکوب و اجرای احکام اعدام هم هستیم. طبق همین بیانیه، حکومت فقط در هفته اول شهریور دستکم ۳۲ زندانی را اعدام کرده، از جمله این اعدامیها دو زن بودند.
همچنین تعدادی از بازداشتشدگان خیزش سال ۱۴۰۱، برایشان حکم اعدام صادر شده یا در خطر صدور چنین احکامی قرار دارند.
بنابراین موضوع این نیست که چند نفر اعدام شدند. مسئله این است که اعدام دارد بهعنوان یک ابزار، ابزار سرکوب و ایجاد ترس در جامعه، استفاده میشود و عمل میکند.
به همین دلیل هم هست که، به نظر من، پیام سهشنبههای «نه به اعدام» خیلی روشن است. نباید اجازه داد اعدام به یک امر عادی در جامعه تبدیل شود.
این کارزار همچنین فقط زندانیان را خطاب قرار نمیدهد، بلکه از همه فعالان سیاسی، مدنی، صنفی و حقوق بشری و بهطور کلی همه وجدانهای بیدار جامعه میخواهد که در مقابل این ماشین اعدام و کشتار سکوت نکنند.
بله، ممنونم. آقای ذوالفقاری، اشاره کردید به اضافه شدن زندانهای اعتصابی در دو، سه هفته اخیر. چه معنی و پیامی دارد این افزوده شدن زندانهای اعتصابی؟
بیژن ذوالفقاری:
مهمترین نکته، خیلی مهم، این است که وقتی میگوییم ۶۲ زندان، فقط نباید روی یک عدد برایمان ترسیم شود؛ ببینیم فقط یک عدد ۶۲. پشت این عدد، انسانهایی هستند که در شرایط بسیار سخت زندان تصمیم گرفتند اعتراض کنند.
من خودم این شرایط را بهخوبی درک میکنم، چون خودم هم در این شرایطها بودهام. زندان جایی نیست که اعتراض کردن در آن ساده باشد؛ زندان تحت کنترل و فشار است، امکانات یک فرد آزاد را ندارد.
با این حال، همین زندانی میگوید که من هر سهشنبه اعتصاب غذا میکنم تا به اعدام اعتراض بکنم. این خیلی اهمیت دارد و نباید بهسادگی از کنارش رد شد. چیز عادیای نیست و خیلی مهم است.
وقتی اعتراض از زندانها فراتر میرود؛ پیام استمرار ۱۳۶ هفتهای چیست؟
حالا وقتی که این حرکت از یک زندان به یک زندان دیگر منتقل میشود و همچنین به جامعه رسوخ پیدا میکند، معنایش این است که این اعتراض دارد از محدوده زندان و از یک گروه خاص فراتر میرود.
در اینجاست که پیوستن زندان ایرانشهر هم از این نظر خیلی مهم است؛ چون نشان میدهد کارزار فقط در مناطق خاصی نمانده، به سیستان و بلوچستان هم رسیده است؛ یعنی در بیشترین نقاط ایران در جریان است. نکته مهمش این است.
از طرف دیگر، استمرار در ۱۳۶ هفته، یک پیام روشن دیگر هم دارد؛ آن این است که سرکوب نتوانسته این اعتراض را خاموش بکند.
لطفاً به اشتراک بگذارید:
خبرهای مرتبط
