از آلمان تا ایران؛ پیام آکسیون‌های اعتراضی این روزها چیست؟

گفتگو با مهندس محمدعلی مهرابی

در روزهای اخیر شاهد برپایی تظاهرات و آکسیون‌های مختلف در شهرهای گوناگون جهان بودیم؛ از برنامه‌های مربوط به شصت‌ویکمین سالگرد تأسیس سازمان مجاهدین خلق ایران گرفته تا سلسله تظاهرات و آکسیون‌های «نه به اعدام».

برای بررسی فضای این برنامه‌ها در آلمان، همراه هستیم با آقای مهندس محمدعلی مهرابی.

آقای مهرابی، لطفاً از مشاهدات و تجربیات خود در این گردهمایی‌ها برای ما بگویید. فضای کلی چگونه بود و مهم‌ترین پیامی که از سوی شرکت‌کنندگان به مردم ایران و جامعه جهانی ارسال شد چه بود؟

از برلین تا هامبورگ؛ ترکیبی از اعتراض، همبستگی و امید

محمدعلی مهرابی:

اگر بخواهم تصویری کلی از فضای روزهای گذشته در شهرهای مختلف آلمان از جمله برلین، هامبورگ، کلن و سایر شهرها ارائه کنم، باید بگویم که این برنامه‌ها آمیزه‌ای از اعتراض، همبستگی، یادآوری، پاسداشت و امید به آینده بود.

از یک سو مراسم مربوط به شصت‌ویکمین سالگرد تأسیس سازمان مجاهدین خلق ایران برگزار شد و از سوی دیگر، شاهد برگزاری آکسیون‌ها و تظاهرات «نه به اعدام» بودیم.

همچنین انتخاب مسئول اول جدید سازمان مجاهدین خلق نیز از موضوعات مورد توجه شرکت‌کنندگان بود.

اگرچه هر یک از این برنامه‌ها موضوعات متفاوتی داشتند، اما یک نقطه مشترک در همه آن‌ها دیده می‌شد؛ این‌که گذشته، حال و آینده این مبارزه به هم پیوند خورده و مسیر آن تا دستیابی به آزادی ادامه خواهد داشت.

شش دهه مبارزه؛ از یادآوری گذشته تا نگاه به آینده

در مراسم سالگرد، از بیش از شش دهه مبارزه مستمر، فداکاری‌ها، زندان‌ها، جان‌باختگان و کسانی یاد شد که در مسیر آزادی هزینه‌های سنگینی پرداخت کرده‌اند.

اما این مراسم صرفاً نگاهی به گذشته نبود، بلکه نگاه اصلی آن به وضعیت کنونی ایران و آینده کشور معطوف بود.

شرکت‌کنندگان تأکید داشتند که مبارزه برای آزادی همچنان ادامه دارد و نسل‌های مختلف در این مسیر نقش‌آفرین هستند.

«نه به اعدام»؛ فریادی برای زندانیانی که صدایشان شنیده نمی‌شود

در آکسیون‌های «نه به اعدام» نیز پیام بسیار روشنی مطرح شد.

شرکت‌کنندگان تأکید می‌کردند که اعدام نباید به یک امر عادی در جامعه تبدیل شود و نباید در برابر آن سکوت کرد.

این تجمعات تلاشی بود برای رساندن صدای زندانیانی که در داخل ایران امکان رساندن صدای خود را ندارند.

شرکت‌کنندگان خود را صدای زندانیان سیاسی و خانواده‌های آنان معرفی می‌کردند و تلاش داشتند توجه افکار عمومی و نهادهای بین‌المللی را به این موضوع جلب کنند.

پیامی برای مردم ایران؛ شما تنها نیستید

یکی از مهم‌ترین پیام‌های این برنامه‌ها خطاب به مردم داخل ایران بود؛ این‌که «شما تنها نیستید».

در سخنرانی‌ها و برنامه‌های مختلف، بارها بر همبستگی ایرانیان خارج از کشور با مردم داخل ایران تأکید شد.

به گفته برگزارکنندگان، هدف این بود که صدای زندانیان سیاسی، خانواده‌های آنان و معترضان ایرانی به گوش جامعه جهانی برسد.

در بسیاری از این برنامه‌ها، شرکت‌کنندگان تأکید می‌کردند که وظیفه خود می‌دانند صدای کسانی باشند که در داخل کشور با محدودیت‌های جدی مواجه هستند.

امیدی که با وجود سرکوب خاموش نشده است

در کنار تمامی این موضوعات، یک پیام امید نیز در این گردهمایی‌ها به چشم می‌خورد.

پیامی مبتنی بر این باور که با وجود فشارها، سرکوب‌ها، زندان‌ها و اعدام‌ها، خواست آزادی در جامعه ایران همچنان زنده است و افراد بسیاری برای تحقق آن تلاش می‌کنند.

شرکت‌کنندگان معتقد بودند که علیرغم همه دشواری‌ها، مطالبات آزادی‌خواهانه و عدالت‌طلبانه همچنان در جامعه ایران حضور دارد و مسیر پیگیری این مطالبات ادامه خواهد یافت.