آرایش جنگی در برابر مدارس و دانشگاه‌ها؛ چرا حکومت از بازگشایی مدارس می‌ترسد؟

از مانورهای خیابانی و آماده‌باش نیروهای سرکوب تا یادآوری قیام ۵ مهر ۱۳۶۰؛ چرا بازگشایی مدارس و دانشگاه‌ها به یکی از دغدغه‌های امنیتی حکومت تبدیل شده است؟

چرا بازگشایی مدارس و دانشگاه‌ها برای حکومت به یک نگرانی امنیتی تبدیل شده است؟

علت وحشت ساختاری در آستانه مهر و بازگشایی مدارس را می‌توانیم در اعترافات سرکردگان رژیم و مانورهای مشمئزکننده و شلخته موتورسواران و عربده‌های شبانه ببینیم.

این بخشی از هراس عریان استبداد و نشانه هراس سیستماتیک نظامی است که از هر جرقه‌ای لرزه بر اندامش می‌افتد. اجرای مانورهای خیابانی و آرایش نظامی هم‌زمان با بازگشایی مدارس نیز بیانگر وحشت سراسری از خشم دانش‌آموزان و آتش جوانان شورشگر است. ابعاد این هراس به خطبه‌های نماز جمعه نیز کشیده شده است.

ولایت مفلوک و بحران‌زده می‌خواهد با مانورهای نمایشی و کارناوال‌های مضحک «جان‌فدا» و رژه آشفته موتورسواران، وانمود کند این نمایش‌ها پاسخی به تهدیدهای خارجی است، اما دم خروس وحشت از قیام، از زیر عبای آخوند علیپور هم بیرون زد.

چرا خاطره ۵ مهر ۶۰ هنوز حکومت را نگران می‌کند؟

ابعاد این وحشت چنان بالا گرفته که با شروع مهر، نیروهای سپاه و بسیج و انتظامی در آماده‌باش صددرصدی قرار گرفته، ۵۱ هزار نیروی سرکوب را به تهران گسیل داشته و مرخصی‌ها را لغو کرده‌اند.

با این حال، کابوس تاریخی رژیم از خروش دانش‌آموزان در ۵ مهر ۶۰ که با شعار «مرگ بر خمینی» بت دجال را در کف خیابان شکستند، در رسانه‌های حکومتی هم خودنمایی می‌کند.

روزنامه کیهان در شماره چهارم مهر، زیر تیتر «سالگرد قیام مسلحانه مجاهدین» می‌نویسد:

«در ساعت ۱۰:۳۰ صبح پنجم مهرماه ۱۳۶۰، هواداران مسلح گروهک مجاهدین، از سه نقطه مرکزی تهران با شلیک هوایی و آتش زدن مقداری لاستیک اتومبیل و نیز اتوبوس‌های شرکت واحد، حرکت خود را آغاز کردند.»

آیا نسل جوان بار دیگر می‌تواند معادلات حکومت را به چالش بکشد؟

آری! سران نظام از شورشگران و جوانان می‌ترسند. جوانانی که پس از قیام دی‌ماه با گوشت و پوست و استخوان‌شان دریافتند که آزادی بدون پرداخت بها و هزینه به دست نمی‌آید و باید مانند میلیشیای مجاهد خلق، قیمت را در کف خیابان پرداخت.