تظاهرات مقاومت ایران در نیویورک؛ چرا بازتاب این حرکت همچنان ادامه دارد؟

نزدیک به دو هفته از تظاهرات بزرگ هموطنانمان در نیویورک در مقابل مقر سازمان ملل متحد می‌گذرد، اما این حرکت همچنان مورد توجه رسانه‌ها و محافل سیاسی قرار دارد؛ چرا این تظاهرات با بازتاب گسترده‌ای همراه شده است؟

گفتگو با شیرین نریمان

خب، نزدیک به دو هفته از تظاهرات بزرگ هموطنانمان در نیویورک در مقابل مقر سازمان ملل متحد می‌گذرد، اما این واقعه همچنان مورد توجه است. برای نگاهی به این موضوع، همراه هستیم با خانم شیرین نریمان. 

چرا تظاهرات امسال نیویورک با گذشته متفاوت بود؟

شما با فضای رسانه‌ها و فضای اجتماعی در تماس هستید. ما هم خبرهایی داریم مبنی بر اینکه بازتاب تظاهرات نیویورک همچنان وجود دارد. می‌خواستم ببینم بیشتر حول چه موضوعاتی است و چه پهنه‌ای را در بر می‌گیرد؟

خب، همان‌طور که خودتان هم اشاره کردید و همین‌طور که در مدیا می‌بینیم، این تظاهرات واقعاً می‌شود گفت به‌مراتب متفاوت‌تر از هر تظاهرات دیگری بود. درست است که ما سالانه این تظاهرات را برگزار می‌کنیم، ولی امسال ویژگی‌ای که داشت، به خاطر بحرانی بود که در دنیا ایجاد شده است.

چون تا الان دو سیاست، مماشات و جنگ، به کار گرفته شده و متأسفانه هنوز دنیا نمی‌داند که دنبال چه راهی بگردد که بتواند مسئله را به شکل جمع‌وجور کنترل کند. چون از چیزهایی که از طریق جنگ ایجاد شده، زائده‌هایی که درست شده، بالاخره در سراسر دنیا، از اروپا تا همین آمریکایی که من هستم، مردم تحت فشار هستند؛ به‌خاطر مسائل سوخت و گرانی‌هایی که در همین کشورها هم به‌خاطر جنگ و تبعات جنگ ایجاد شده است.

حالا یک نیرو آمده که هر وقت نگاه می‌کنند، سالانه می‌توانند به‌اصطلاح ببینند که این‌ها همیشه حضور داشته‌اند. بیش از ۲۵ سال هم هست که می‌گویند راه‌حل سوم؛ نه جنگ، نه مماشات. الان به جایی رسیده‌اند که دو راه‌حل دیگر را رفتند و به جایی نرسیدند. الان باید چه کار کنند؟ در حقیقت به دنبال جواب هستند و اینکه چه کار باید بکنند.

آیا رسانه‌ها به دنبال شناخت یک آلترناتیو مشخص هستند؟

خب، تنها گروهی که همیشه حضور دارد، تنها اپوزیسیونی که همیشه حضور دارد، شورای ملی مقاومت است؛ هوادارانشان و دوستانی که مرز شاه و شیخ را دارند و همیشه حضور دارند.

امسال هم واقعاً ابعادش خیلی زیاد بود. هزاران نفر جمع شده بودند و آمده بودند. بعد هم یک روز نبود، دو روز بود. این‌ها همه نشان‌دهنده این است که چقدر این اپوزیسیون قدرت دارد، چقدر ریشه دارد و چطور می‌تواند سازماندهی کند.

تنها این هم نبود. روز دوشنبه در برابر هتل پزشکیان بودیم و همین‌طور در روزهای ماقبل، دوستانی که از سراسر آمریکا جمع شده بودند، در جاهای متفاوت میزهای کتاب داشتند یا یک‌سری آکسیون متفاوت انجام داده بودند.

پس بنابراین نشان می‌دهد که یک سازمان است که بیش از ۲۵ سال است که دارد می‌گوید راه‌حل سوم و در عین حال این‌قدر آمادگی را دارد که در همان اول اسفند بود که اعلام تشکیل دولت موقت را می‌کند، براساس برنامه ۱۰ ماده‌ای خانم رجوی.

بر این گروه است که همیشه دارد از کسانی که بیایند در تظاهرات دعوت می‌کند. هزاران نفری که در آن شرکت کردند، از اینکه ببینند سازماندهی دارند، برنامه‌ریزی دارند، سخنرانی مهم دارند، سخنرانی‌هایی که حضور داشتند؛ همین‌طور افرادی مثل کلارک که خب یک موقع رئیس ناتو بوده و با آگاهی کامل می‌آید حضور پیدا می‌کند و می‌گوید که هیچ گروه دیگری ندیده، به غیر از مجاهدین، که تمام آن چیزهایی را که لازم است برای جنگیدن با این رژیم دارد.

چرا بازتاب رسانه‌ای تظاهرات نیویورک ادامه پیدا کرد؟

خب، یک فرمانده نظامی بوده، ارتشی در سطح بالا بوده که کاملاً می‌فهمد. وقتی حضور هموطنان را در خارج کشور و همین‌طور سابقه ارتش آزادیبخش و کانون‌های شورشی را می‌بینیم، می‌شود کنار هم گذاشت که واقعاً چیست که می‌تواند توانمندی تغییر را داشته باشد.

و آن چیزی است که خب هیچ گروه دیگری هم در آنجا حضور نداشت؛ فقط ما بودیم.

این را رسانه‌ها متوجه می‌شوند. رسانه‌هایی که دارند همه چیز را می‌بینند و دنبال می‌کنند. تنها رسانه‌ای است که خب ببینید سیاستمدارانی هستند که چه از داخل خود سازمان ملل گرفته تا در کاخ سفید و وزارت امور خارجه نشسته‌اند، دارند همه این‌ها را می‌بینند و متوجه می‌شوند که چه گروهی هستند که همیشه هستند، حرفشان مشخص است و دیسیپلین دارند.

می‌توانند در عین حال، اگر بازوی سیاسی دارند، بازوی نظامی هم داشته باشند. بازوی نظامی‌شان را بارها و بارها توانستند نشان بدهند و ثابت کنند ریشه‌هایی دارند که در خیلی کشورها و در زندان‌ها به سر می‌برند، یا اعدام شدند، یا در معرض خطر اعدام هستند.

همه این‌ها را که کنار هم می‌گذارد، این سؤال مطرح می‌شود که چگونه این رژیم می‌تواند سرنگون شود؟ چگونه می‌شود این رژیم را تغییر داد؟ چه گروهی قادر است؟

ما در مصاحبه‌ای که داشتیم، و مصاحبه‌های خیلی زیادی هم داشتیم، خیلی خوب بود. من خودم با دو نفر دیگر از بچه‌ها و همرزمان در این مصاحبه شرکت داشتیم. ما هم این مسئله را مطرح کردیم و این برایشان یک مسئله واقعی بود که روی میزشان است و نمی‌دانند چه کار بکنند.

ما توانستیم سعی کنیم به آن‌ها یادآوری کنیم که گروه دیگر، سازمان مجاهدین و شورای ملی مقاومت، هر سال هست، خواسته مشخص دارد و برنامه مشخص دارد و توانستیم خودمان را بیشتر معرفی کنیم به بیننده‌های همین منابع رسانه‌ای.

از فاکس نیوز تا نیوزنیشن بود که این‌ها بیننده‌های متفاوتی دارند. اگر بخواهیم نگاه بکنیم، در سرتاسر خبرهایی که مردم، اکثریت مردم اینجا گوش می‌کنند، هر کدام این‌ها بیننده‌های مخصوص خودشان را دارند.

ولی خب ما قادر بودیم که در این برنامه، در این دو روز تظاهرات و این چند روز واقعاً کار کردن و حضور داشتن، بتوانیم صدای مردم ایران باشیم و اینکه چگونه می‌شود این معضل رژیم را که کلید صلح و استقلال و به‌اصطلاح داشتن ثبات در منطقه ایران است، حل کرد و راه‌حل این چیست.

و آن راه‌حل چیزی نیست جز اپوزیسیون ما، شورای ملی مقاومت ایران، که ستون‌های واقعاً رسانه‌های اصلی، از آسوشیتدپرس و رویترز و رسانه‌های دیگر، همه بودند و این را پوشش خبری دادند.

یادتان باشد که آسوشیتدپرس و رویترز را رسانه‌های دیگر در سراسر دنیا هم برمی‌دارند و بازپخش می‌کنند؛ به اسم خودشان بازپخش می‌کنند.

برای همین واقعاً می‌توانم بگویم که این تظاهرات دو هفته پیش، واقعاً به‌طور جدی از نظر محتوا و زمان‌بندی، کاملاً متفاوت بود با تظاهرات گذشته.