کمبود ۱۰۰ هزار پرستار؛ آیا سلامت مردم ایران قربانی سیاست‌های رژیم آخوندی شده است؟

از حقوق‌های پایین و شیفت‌های طاقت‌فرسا تا استعفا و اعتصاب؛ بحران پرستاری در ایران چگونه جان بیماران را به خطر انداخته است؟

اعترافات روزافزون رسانه‌ها و کادر درمان نشان می‌دهد که غارتگری حاکمیت آخوندها، عدم پرداخت حقوق و مطالبات، دستمزدهای پایین و ساعات کاری طاقت‌فرسا، مستقیماً سلامت و جان مردم را به خطر انداخته است. این شرایط به خیزش و اعتصاب کادر درمان در شهرهای مختلف انجامیده است.

فشار طاقت‌فرسا و بی‌توجهی رژیم آخوندی به مطالبات کادر درمان، موجی از اعتراضات و اعتصابات پرستاران را در شهرهای مختلف کشور، از جمله جهرم در استان فارس و کرمانشاه، رقم زده است. پرستاران معترض با شعارهای خود خواستار پایان دادن به شیفت‌های اجباری، اصلاح پایه‌های حقوقی و پرداخت مطالبات معوقه شده‌اند.

اعتراف کادر درمان و مدیران بیمارستان‌ها به کمبود پرستار

یک مدیر پرستاری در بیمارستان مسیح دانشوری می‌گوید:

«روزهایی هست که پرسنل می‌آیند و استعفا می‌دهند و می‌گویند توانش را نداریم. این خودش باعث ریزش نیرو می‌شود و از آن طرف، خطاها هم بیشتر می‌شود. پرستار خسته است، پرخاشگر و عصبی می‌شود. خب، فکر کنید یک نفر می‌خواهد به ۸ تا ۹ بیمار رسیدگی کند؛ مگر چقدر توان دارد؟»

یک جراح قلب نیز درباره کمبود پرستار می‌گوید:

«تعداد پرستاران بسیار، بسیار کم است. ما حتی در مواقعی ناچار هستیم که تعداد عمل‌هایمان را به‌خاطر نبود کادر پرستاری لغو کنیم.»

یکی دیگر از اعضای کادر درمان درباره وضعیت پرستاران می‌گوید:

«پرستاری خیلی مظلوم واقع شده است. مشکلاتش آن‌قدر زیاد است که شاید در این زمان کوتاه نگنجد که بخواهم مطرح کنم. مشکلاتی که در پرستاری وجود دارد، باعث شده خیلی از همکاران ما از این شغل استعفا بدهند و کناره‌گیری کنند.»

حقوق پایین، شیفت‌های سنگین و فرسودگی کادر درمان

یکی از پرستاران درباره مشکلات معیشتی و شرایط کاری همکارانش توضیح می‌دهد:

«مشکلاتی که در زمینه معیشت و حقوقشان وجود دارد، شامل پایه حقوق بسیار پایین و جایگاه اجتماعی است؛ جایگاهی که واقعاً پرستاری در آن حدی که باید باشد، نیست. از طرف دیگر، تنش‌های روحی و فشارهایی که بر پرسنل وارد می‌شود، ساعات شیفت کاری و تعداد شیفت‌های مستمر، شرایط را بسیار دشوار کرده است.

زمانی که جامعه دچار بحران می‌شود، برای مثال در دوران بیماری کووید که کشور واقعاً با بحران روبه‌رو بود، یا در زمان جنگ، پرستاران از خانواده و از خودشان گذشتند و فداکاری کردند.»

یک پرستار مرد درباره شرایط کاری خود می‌گوید:

«ده تا شیفت عصر و شب را در این بیمارستان و ده تا شیفت عصر و شب را در بیمارستان دیگر مشغول به کارم.»

یک پرستار زن نیز با اشاره به فشار کاری می‌گوید:

«شیفت‌ها از نظر ساعات کاری خیلی سنگین هستند و در همان ساعات کاری هم حجم کار بسیار بالاست.»

کمبود پرستار؛ تهدیدی مستقیم برای جان بیماران

بر اساس میانگین جهانی مطرح‌شده در این گزارش، برای هر تخت بیمارستانی در یک دوره ۲۴ ساعته باید چهار پرستار حضور داشته باشند؛ اما در بیمارستان‌های ایران، به‌ازای هر تخت، کمتر از نیم پرستار حضور دارد.

این فاصله چشمگیر، تصویری از عمق بحران نیروی انسانی در نظام درمانی کشور ارائه می‌دهد. وقتی شمار پرستاران کافی نیست، فشار کاری افزایش می‌یابد، فرصت رسیدگی دقیق به بیماران کاهش پیدا می‌کند و احتمال بروز خطاهای درمانی بیشتر می‌شود. در چنین شرایطی، هم پرستاران و هم بیمارانی که به مراقبت نیاز دارند، با خطرهای جدی روبه‌رو می‌شوند.

بحران پرستاری در ایران تنها یک مسئله شغلی نیست، بلکه نشان‌دهنده وضعیتی است که در آن، به‌گفته منتقدان، ثروت‌های کشور صرف سرکوب، جنگ‌افروزی و تأمین مالی نیروهای وابسته به رژیم آخوندی می‌شود، در حالی که سلامت مردم و معیشت کادر درمان در حاشیه قرار گرفته است.

تا زمانی که مطالبات پرستاران بی‌پاسخ بماند و شرایط معیشتی و کاری آنان بهبود پیدا نکند، خطر ادامه استعفاها، اعتراضات و اعتصابات پابرجا خواهد بود؛ بحرانی که پیامدهای آن فراتر از محیط بیمارستان است و مستقیماً زندگی و سلامت مردم را تحت تأثیر قرار می‌دهد.