استمرار کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام

صد و هفدهمین هفته کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام

گزارش و گفتگو با مسعود امیرپناهی

این هفته کارزار سه شنبه‌های نه به اعدام در ۵۶ زندان به رغم چالشهای زیادی که داشت ادامه پیدا کرد

کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام در هفته صد و هفدهم خود با گرامیداشت یاد ۱۲ زندانی سیاسی اعدام شده در بیانیه خود از جمله می‌نویسد: « بعد از ۵۲ روز قطعی دیجیتال و اینترنت و بی‌خبری که اکنون بطور نسبی باز شده است، این بیانیه را رو به مردم شریف ایران می‌نویسیم.

در حالی صدوهفدهمین هفته کارزار "نه به اعدام" را برگزار می کنیم که روز گذشته حکومت قاتل حاکم بر ایران دو تن دیگر از زندانیان سیاسی حامد ولیدی و محمد معصوم شاهی را اعدام کرد.

حکومت اعدامی که از احساسات و خشم عمومی نسبت به این اعدامها نگران است، مذبوحانه تلاش می‌کند این زندانیان و دیگر بازداشتی‌ها و اعدامی‌های اخیر را به جاسوسی و ارتباط با اسراییل متهم کند تا اعدام‌های خود را در شرایط جنگی توجیه نماید. اما این اتهامات واهی علیه مردان و زنان دلاوری که هیچ هدفی جز برابری، آزادی و استقلال ایران و ایرانی ندارند و از همه چیز خود در این راه گذشته‌اند، به‌طور مضاعف نفرت عمومی را بر می‌انگیزد.

کارزار سه شنبه های "نه به اعدام" در ابتدای سال ۱۴۰۵ نیز با یک جنایت دیگر توسط حکومت اعدامی مواجه شد که در آن شش تن از اعضای خود را  با نام‌های وحید بنی عامریان، پویا قبادی، شاهرخ(اکبر) دانشورکار، بابک علیپور، محمد تقوی و ابوالحسن منتظر را در هفته صد و پانزدهم از دست داد.

در شب ۹ فروردین سال جاری دهها تن از سرکوبگران زندان قزلحصار به سرکردگی اشکان کمالی، حسن قبادی و قاسم صحرایی، شبانه به صورت وحشیانه و غیرانسانی به بند زندانیان سیاسی واحد ۴ زندان قزلحصار یورش بردند و با ضرب و شتم شدید، تمامی افراد این بند که اغلب از اعضای کارزار نه به اعدام بودند را از بند خارج کرده و به بند انفرادی فرستادند و شش تن از افراد فوق الذکر که توسط قاضی افشاری محکوم به اعدام شده‌ بودند، به دار آویختند آنها در حالی سر به‌دار شدند که دادرسی آنها هنوز به پایان نرسیده بود و بدون آخرین ملاقات با خانواده هایشان و در بی‌خبری مطلق.

حکومت خونخوار همراه با آن‌ها ۴ زندانی سیاسی قیام دی ماه ۱۴۰۴را نیز با اسامی امیرحسین حاتمی، محمدامین بیگلری، شاهین واحدپرست و علی فهیم در بی‌خبری و بدون ملاقات آخر اعدام کرد تا نشان دهد میراث‌دار خمینی است که جنگ را نعمت می‌دانست و فرصتی برای کشتن و دار زدن.

حکومت ترسان و لرزان از انقلاب مردم ایران، تاکنون پیکر هیچ کدام از این جانباختگان راه آزادی و برابری را به خانواده‌هایشان تحویل نداده‌است تا اینچنین خانواده‌ها را مورد شکنجه روحی و روانی قرار دهد.»

در این قسمت از برنامه می‌خواهیم نگاهی داشته باشیم به این موضوع. کارزار سه شنبه های نه به اعدام این هفته چه ویژگیهایی داشت و در چه شرایطی انجام گرفت؟ به نظر شما این کارزار چه پیام مشخصی رو در سطح سیاسی و اجتماعی میدهد؟