مصاحبهٔ سیمای آزادی

با اولاً الوستوئن وزیر محیط‌زیست نروژ ۲۰۲۰-۲۰۱۸

نمایندهٔ پارلمان ۲۰۲۵-۲۰۱۳

سؤال: ابتدا می‌خواستم نظرتان را درباره گردهمایی «ایران آزاد» امسال در پاریس بدانم. این گردهمایی چگونه بود و پیام اصلی آن چیست؟

اولا الوستوئن: پیام اصلی این است که ما باید بر چگونگی دستیابی به یک ایران آزاد و دموکراتیک تمرکز کنیم؛ این‌که چگونه می‌توانیم روی برنامهٔ ۱۰ماده‌ای کار کنیم. این تمرکز اصلی است. اما البته، ما اکنون در موقعیت بسیار خطیری در قبال ایران هستیم. جنگی در جریان است و باید دید اوضاع چگونه پیش خواهد رفت. آنچه برای من اهمیت دارد این است که فشار بر رژیم آخوندها را حفظ کنیم و از فشار اقتصادی که داشته‌ایم، نکاهیم. تحریم‌ها باید مستقیماً با سرکوبی که در ایران شاهد هستیم، مرتبط باشد. ما باید از تمام فشارهای موجود برای متوقف‌کردن اعدامها استفاده کنیم و این نکته کلیدی است. برای من، گردهمایی امسال بسیار مهم بود. البته مایه سرافکندگی است که تظاهرات در پاریس نتوانست به‌شکلی که برنامه‌ریزی شده بود برگزار شود و حضور پلیس مانع آن شد. اما تمرکز اصلی و کلی ما بر این است که برای ایران نه تنها تظاهرات، بلکه یک انقلاب ضروریست تا بتوانیم به برنامهٔ ۱۰ماده‌ای برای یک ایران آزاد و دموکراتیک دست‌یابیم.

سؤال: شما به اعدامها و موج اعدام در ایران اشاره کردید. ما شاهد اعدام زندانیان سیاسی، معترضان قیام دیماه و هم‌چنین اعضای سازمان مجاهدین خلق بوده‌ایم. به نظر شما دولتهای غربی برای توقف این اعدامها چه گام‌هایی می‌توانند بردارند؟

اولا الوستوئن: آنچه ما نیاز داریم، یک تمرکز بین‌المللی بسیار قوی‌تر بر مسأله سرکوب و وضعیت ایرانیان در داخل ایران است. بنابراین ما باید رژیم تحریم‌ها را حفظ کنیم؛ باید فشار را حفظ کنیم تا بتوانیم اعدام‌های در حال وقوع را متوقف کنیم و بخواهیم که حقوق‌بشر رعایت شود. اما در حال حاضر، خطر اینجاست که مسیر برعکس طی شود و شاهد کاهش تحریم‌ها باشیم. تمرکز اصلی من در حال حاضر این است که چگونه می‌توانم برای حفظ فشار بر رژیم ملایان تلاش کنم تا آنها اعدام‌هایی را که به راه انداخته‌اند، متوقف کنند.

سؤال: می‌توانید درباره تلاش‌های خود و همکارانتان در نروژ در رابطه با ایران بگویید؟ این کارزار چگونه بوده و چه اقداماتی در این زمینه انجام داده‌اید؟

اولا الوستوئن: ما در نروژ هم تظاهرات برگزار می‌کنیم. ما هم‌چنین تلاش می‌کنیم تا تمرکز پارلمان را بر وضعیت ایران معطوف کنیم. همان‌طور که گفتم، معتقدم دولت نروژ بیش از حد بر جنبه دیپلماتیک، باز نگه‌داشتن تنگه هرمز و یا متوقف‌کردن جنگ متمرکز است، پلی من از آنها می‌خواهم که تمرکز قوی‌تری بر وضعیت داخل ایران داشته باشند و این‌که نروژ چگونه می‌تواند به مردم ایران در مبارزه‌شان برای رسیدن به یک ایران آزاد و دموکراتیک کمک کند. این هدف اصلی است و فشارها باید در این جهت باشد و به همین دلیل است که باید تحریم‌های خود را علیه رژیم ایران حفظ کنیم.

در شرایط دشوار کنونی، جهان و از جمله نروژ، باید بر این موضوع تمرکز کنند که چگونه می‌توان به بهترین نحو از مردم ایران در مبارزه‌شان برای یک ایران آزاد و دموکراتیک حمایت کرد. ما باید به این هدف باور داشته باشیم؛ هدف ما ایجاد هرج و مرج یا چیز دیگری نیست و قطعاً بازگشت به دیکتاتوریِ پیش از سال ۱۳۵۷ نیز نخواهد بود.

سؤال: نظر شما درباره مبارزه جوانان و زنان ایرانی که در خط مقدم این نبرد بوده‌اند چیست؟ ما در سال‌های اخیر تصاویر و ویدئوهای آنها را دیده‌ایم. نظر شما درباره نقش آنها و نقش زنان ایرانی در مقاومت و نبرد علیه رژیم ایران چیست؟

اولا الوستوئن: من هم مانند بقیه مردم جهان، به‌شدت تحت تأثیر شجاعت آنها هستم؛ این‌که چگونه جرأت کرده‌اند برای آزادی خود بایستند، آن‌هم با وجود چنین سرکوب شدیدی و خطراتی که به جان خریده‌اند. به همین دلیل ما باید به حمایت از آنها ادامه بدهیم، از کارهایشان شگفت‌زده باشیم و به قدرت آنها ایمان داشته باشیم. آنها قدرت و توان لازم را برای رسیدن به یک آینده جدید، یک آینده آزاد و دموکراتیک در ایران دارند.

سؤال: و در پایان، اگر بخواهید مستقیماً با مردم داخل ایران صحبت کنید، پیام شما به آنها چیست؟

اولا الوستوئن: ما می‌بینیم که در چه وضعیت دشواری هستید و چه خطراتی را می‌پذیرید، اما امیدوارم که شجاعت خود را حفظ کنید. شما بسیار قدرتمند هستید و باید هم‌چنان باور داشته باشید که می‌توانید و خواهید توانست در برابر این دیکتاتوری وحشتناک پیروز شوید. ما باید اطمینان حاصل کنیم که این رژیم پایان می‌یابد تا شاهد یک ایران آزاد و دموکراتیک باشیم که می‌تواند بخشی از جامعه جهانی دموکراتیک باشد که ما خواهان توسعه آن هستیم.

مصاحبهٔ سیمای آزادی

با کارلو چیچولی نمایندهٔ پارلمان اروپا از ایتالیا

کارلو چیچولی: این همان سیاست همیشگیِ «گام به عقب» است که اروپا و به‌ویژه فرانسه در پیش گرفته‌اند. در مواجهه با تهدیدها، رفتارهای دمدمی‌مزاج و باج‌خواهی‌های ایران، فضاهای دموکراتیک از کسانی که می‌خواهند اعتراض خود را نسبت به وضعیت داخلی ایران بیان کنند، سلب می‌شود. من از این بابت متأسف و متأثر هستم. اما واقعیت این است. با این حال، گاهی اوقات این وضعیت معکوس می‌شود و نوعی «اثر بازگشتی» ایجاد می‌کند. تظاهراتی که قطعاً می‌توانست یک تجمع توده‌یی بسیار بزرگ با حضور افراد بی‌شمار باشد، دقیقاً به‌دلیل ممنوعیت، به خبر مهم‌تری تبدیل شد. یعنی برای همه روشن است که این یک ممنوعیت ابزاری و بهانه‌جویانه است.

نقش مقاومت بسیار مهم است. من از دو نوع مقاومت صحبت می‌کنم. یک مقاومت بین‌المللی که به‌نظر من بسیار قوی است؛ اعتراض ایرانیان در سراسر جهان و ایرانیان در تبعید که حدود ۵ میلیون نفر هستند بسیار قدرتمند است: و مقاومت داخلی که بسیار پرشمار است. مسأله اصلی، تقویت مقاومت داخلی است. گره اصلی کار اینجاست. زیرا رژیم زمانی سقوط خواهد کرد که یک شکاف داخلی ایجاد شود؛ شکافی به‌ویژه در درون خود ساختار قدرت باید نقاط ضعف رژیم را به‌یاد داشت: بحران اقتصادی فراگیر، فقرِ هر روز گسترده‌تر و اپوزیسیون فرهنگی که در دانشگاهها و فراتر از آن وجود دارد مقاومت در این ماجرا «قطب سوم» را نمایندگی می‌کند. یک‌سو رژیم ایران است، سوی دیگر ایالات متحده و کشورهای مخالف رژیم، اما نقش قطب سوم یعنی مقاومت، بنیادی است. آنچه مقاومت انجام می‌دهد، پیروزی یکی از طرفین را رقم خواهد زد.

پیام من خطاب به مردم و جامعه ایران این است: اگر جامعه ایران وزن و فشار خود را بر ساختارهای حکومت افزایش بدهد، حکومت ایران و رژیم آخوندها دیر یا زود باید تسلیم شود. این یک روند طبیعی است و همیشه تکرار می‌شود. در ایران اکنون نزدیک به ۵۰سال گذشته و زمان برای تغییر فرا رسیده است. من به این موضوع باور دارم. کار آسانی نیست؛ به‌نظر من مقاومت ایران باید هوشیار و محتاط باشد. در داخل قویاً رشد کند، اما هوشیار بماند و در لحظه مناسب خود را نشان بدهد.