تهدید، اعدام و مقاومت؛ آیا سیاست ارعاب رژیم نتیجه داده است؟
۱۴۰۵/۶/۲۴
از «دست به ماشه هستیم» تا «نه به اعدام»؛ چرا زندانها به کانون مقاومت تبدیل شدهاند؟
گفتگو با مهری سعادت
طی هفتههای اخیر، آخوند اژهای، رئیس قوه قضائیه رژیم، چندین بار از احکام اعدام دفاع کرده و گفته است که از خواستههای رژیم این است که کسانی که علیه آن فعالیت میکنند، سریع شناسایی، محاکمه و مجازات شوند. وی همچنین در واکنش به مخالفان اعدام، با ادبیاتی توهینآمیز گفته است: «تو کی هستی که میگویی اعدام نشود؟ تو غلط کردی.»
علاوه بر اژهای، دیگر کارگزاران سرکوبگر رژیم نیز از تهدید و ارعاب دست برنمیدارند. از جمله پاسدار رادان که دو روز پیش گفت: «ما اینها را دستگیر میکنیم، با آنها شوخی نداریم، دست به ماشه هستیم.»
این تهدیدها در زندانها چه تأثیری داشته است؟
سؤال این است که این قبیل تهدیدات، بهویژه در زندانها، چه تأثیری داشته است؟ بهخصوص که مقامات رژیم مستمراً ادعا میکنند این اقدامات برای «عبرت دیگران» انجام میشود.
مهری سعادت:
«با اینکه حرفهای رادان و اژهای که الان به بخشهایی از آنها اشاره کردید، به ظاهر خط و نشان کشیدن و عربدهکشی است، ولی خاستگاهی جز ترس و وحشت از هرگونه اعتراض و قیام ندارد. چون ارگان رسمی سرکوب است، با عبارت "دست به ماشه" و "شوخی نداریم"، این ترس را به نمایش میگذارد. اژهای هم مرتب به جلادان خود در قوه قضائیه التماس میکند که سریعتر احکام را به اجرا درآورند و از طرفی به کسانی که شعار "نه به اعدام" میدهند توهین میکند. این هم نوعی عرض اندام برای نیروهایش است که مبادا دستشان بلرزد و شلاق و دار و درفش از دستشان بیفتد.
اما سؤال اساسی این است که آیا با این میزان اعدام، بهطور خاص پس از قیام ۱۴۰۴ که هنوز به سالگرد آن نرسیدهایم، تغییری در عزم مردم و زندانیان ایجاد شده است؟
علت اینکه از زندانیان صحبت میکنم این است که در همه جای دنیا، هر جا دیکتاتوری و سرکوب وجود داشته باشد، عریانترین شکل آن در زندانها دیده میشود و تعداد زندانها و شمار زندانیان، سطح مقاومت و کیفیت آن را در جامعه نشان میدهد.
این موضوع وقتی به ایران میرسد، ضریب دوچندان پیدا میکند. هم شکل سرکوب وحشیانهتر و بیرحمانهتر میشود که نمونه آن سخنان رادان و اژهای است و هم مقاومت عمیقتر و گستردهتر میشود.
شما نگاه کنید؛ تعداد زندانهایی که هر هفته، بدون وقفه، کارزار سهشنبههای نه به اعدام را ادامه میدهند، مدام بیشتر میشود و از یک زندان به ۶۲ زندان رسیده است. پیامهایی که زندانیان سیاسی ارسال میکنند و اصرار دارند از رسانههای مقاومت پخش شود، از پیامهای تبریک برای سالگرد سازمان مجاهدین گرفته تا تجدید عهد با زندانیان و مجاهدین سربهدار، نشان میدهد که آنها از هر فرصت و موقعیتی استفاده میکنند تا با پیامهای خود، ضربهای سیاسی به دشمن وارد کنند.
همین امروز نیز این کارزار برقرار بود و رژیم نتوانسته جلوی آن را بگیرد. آنها هر بار بر عزم جزم خود برای ادامه مسیر تأکید میکنند و الگوهایشان نیز زندانیان سراپا شور، نظیر وحید بنیعامریان و یارانش هستند که با سرافرازی و سرودخوانان تا پای چوبه دار رفتند و با شجاعت خود، به پایههای لرزان سرکوب و ارعاب این رژیم ضربه زدند.»
چرا هر نامه زندانیان به یک «شلیک سیاسی» تشبیه میشود؟
مهری سعادت:
«دقیقاً یک شلیک است؛ زیرا هر نامهای سیستم ارعاب را نشانه میگیرد و این پیام را به جامعه منتقل میکند که: ای رژیمی که پایه و اساس کارت را بر سرکوب و ارعاب مردم بنا کردهای و ۴۷ سال است که انواع شیوههای سرکوب را چه در زندان و چه در ملأعام به کار گرفتهای، ما با ایستادگی خود، پرده وحشت تو را میدریم و این نظام سست را به سخره میگیریم.
مگر این چیزی جز شلیک است؟ چرا رژیم به تبعید زندانیان و این حجم از اعدام متوسل میشود؟ مگر همین روزهای اخیر ۲۲ اعدام انجام نشده است؟
مقاومت زندانیان در زندان، با وجود همه محدودیتها و فشارها، چنین جلوهای دارد و بازتاب آن را نیز در جامعه میبینیم.»
از زندان تا خیابان؛ بازتاب مقاومت در جامعه چیست؟
«آیا عملیات کانونهای شورشی از نظر کمّی و کیفی گسترش نیافته و استمرار پیدا نکرده است؟ همین چند روز پیش شاهد رژه کانونهای شورشی در کرج بودیم که رژیم را دچار دستپاچگی و تناقضگویی کرد.
آیا رژیم توانسته مانع تجمعات اعتراضی شود؟ تجمعاتی که آشکارا سیاستهای جنگافروزانه و سرکوبگرانه حاکمیت را هدف قرار میدهند.
همچنین در بیانیه این هفته کارزار نه به اعدام، زندانیان سیاسی در آستانه سالگرد قیام ۱۴۰۱، از سازمان ملل متحد خواستهاند برای توقف اعدامها در ایران اقدام کند و بهدرستی بر نگرانی رژیم از بازگشایی مدارس و دانشگاهها تأکید کردهاند.
آنها از فعالیتهای هموطنان خارج کشور در کارزار نه به اعدام و نیز از مواضع جاوید رحمان، گزارشگر ویژه سازمان ملل در زمینه نقض حقوق بشر در ایران، حمایت کردهاند. این موضوع نشان میدهد که این کارزار هر هفته عمیقتر و فراگیرتر میشود.
آیا همه اینها معنایی جز شلیک به سوی رژیم دارد؟
البته در این زمینه بحث و استدلال بسیار است، اما امیدوارم در این فرصت کوتاه توانسته باشم به سؤال شما پاسخ دهم. در پایان نیز درود میفرستم به عزم جزم زندانیان سیاسی که نماد مقاومت خلق بپاخاسته و جامعه جوشان ایران هستند.»
لطفاً به اشتراک بگذارید:
نظر و پیشنهاد شما
برای بهبود وبسایت سیمای آزادی، دیدگاه و پیشنهاد خود را با ما در میان بگذارید.
خبرهای مرتبط
