سفر پزشکیان به نیویورک؛ هشدارهای حکومتی از چه چیزی خبر می‌دهد؟

هنوز سفر شروع نشده، چرا رسانه‌های حکومتی درباره حرف‌ها و پیام‌های پزشکیان هشدار می‌دهند؟

گفتگو با میثم ناهید

طبق آنچه رسانه‌های حکومتی اعلام کردند، پزشکیان سه‌شنبه ۳۱ شهریور به نیویورک سفر می‌کند. اما هنوز راه نیفتاده، رسانه‌های حکومتی هشدارهای شدیدی در مورد این سفر منتشر کرده‌اند.

از روز جمعه، کیهان، روزنامه خامنه‌ای، نوشته که آقای پزشکیان در نیویورک مراقب «نسخه‌های خطرناک جریان غربگرا» باشید و هیچ سیگنالی داده نشود که دشمن از آن برداشت ضعف کند.

در طرف مقابل می‌خواهیم همین موضوع را به بحث بگذاریم؛ سفر پزشکیان و این‌که چه تهدیدهایی به‌خصوص برای رژیم همراه است. 

در مورد سفر پزشکیان، مثلاً همین مقاله کیهان هست که روزنامه حکومتی «جوان» هم، متعلق به باند پایداری، یک مقاله نوشته. سؤال این است که حرف‌ها و هشدارها در مورد سفر پزشکیان به نیویورک در واقع علامت چیست؟

هنوز این سفر شروع نشده، به او می‌گویند این را نگو، آن را بگو؛ در صورتی که پزشکیان ظاهراً رئیس‌جمهور رژیم است، رئیس کشور.

رئیس‌جمهور که چه عرض کنم، بله، رئیس‌جمهور. به قول خودش «تدارکاتچی» است. خب، حکومت دیکتاتوری از جنس شاهنشاهی این‌جوری نیست؛ به‌هرحال همه‌کاره دیکتاتور اعظم است. این‌ها هم که می‌آیند، همه، به قول پزشکیان، «تدارکاتچی» هستند. خاتمی هم که قبلش گفته بود: «اصلاً من تدارکاتچی‌ام.»

البته که همه در غارت و چپاول و خون و جنون دست دارند و همدست هستند و پایا... اما نکته‌ای که شما گفتید، در رابطه با مقاله کیهان، یک نکته جالب داشت. من خواندم. این بود که گفته بود: «آقای پزشکیان، شما بدانید که هر کسی می‌رود آنجا، نیویورک، نماینده کل حکومت است.»

این حرفش کاملاً درست است. ببینید چه شده. مثلاً نماینده حکومت باید ویترین و بازگوکننده یکدستی حاکمیت باشد. حالا از هر جنسی باشد، به‌هرحال باید یکدستی باشد.

مثلاً ما ندیدیم که در کشورهای دیگر، مثلاً رئیس امور یا وزیرش، به‌هرحال آن مقامی که از طرف حکومت می‌رود سازمان ملل، یک حرفی بزند، بعد مثلاً فرستاده یک جناح دیگر در همان حکومت، بیاید حرف دیگری بزند و بعد به او بگویند سازشکار، به او بگویند جاسوس؛ اصلاً باید کلی آدم توی اعدام بشی.

خب، این‌ها این‌جوری هستند. این پزشکیان که نماینده حاکمیت است، الان نمایندگی‌اش دارد این‌جور ارائه می‌شود که به قول شما، هنوز نرفته، جنگ و جدال‌ها شروع شده. من شک ندارم، الان دارم به شما می‌گویم، هفته بعد می‌توانیم، فردا که می‌رود، ببینید چه جدالی در آن حکومت در خواهد گرفت.

چرا هر سفر خارجی پزشکیان می‌تواند به میدان جنگ جناح‌های حکومتی تبدیل شود؟

جالب بود. هر جا هم که می‌روند، این‌جوری است.

مثلاً آمدند یک سیرکی را راه انداختند به نام «جان فدا». خیلی خنده‌دار بود. وجه خنده‌داریش را کاری ندارم، اما یک صحنه‌ای که مثلاً پزشکیان با لباس صده بود، می‌خواست سان ببیند، بعد همین بسیجی‌ها و همین‌ها توی میدان بودند. وقتی به او می‌رسیدند، به او سلام می‌دادند، به او می‌گفتند: «سازشکار، سازشکار.»

ببین اوضاع این رژیم این‌جوری است. خب، این طرف ما بفرستند آنجا، نماینده حکومت؛ اما از همین رو که بگذاریم، پیامش برای ما چیست؟

آیا بحران‌های داخلی، پشت هشدارهای شدید درباره سفر پزشکیان قرار دارد؟

ببینید، یک رژیمی که ذخایر استراتژیکش بعد از ۴۰ سال جدال با یک مقاومت و دشمنی از طرف مردم ایران ته‌کشیده، رژیمی که هر کار کرده که رودررویی نهایی‌اش با این دشمن، یعنی قیام و سرنگونی، را عقب بیندازد؛ از داستان بحران‌سازی، صدور بحران، جنگ‌افروزی، همین کارها را می‌کند.

بلایی هم کم ندارد که سرش می‌آید. به خاطر چی بوده؟ به خاطر مقابله.

به قول خامنه‌ای می‌گفت که ما اگر در سوریه و عراق و لبنان نجنگیم، باید در تهران و همدان و کرمانشاه بجنگیم. با کی باید... به‌هرحال، با رژیمی مواجه هستیم که ذخایر استراتژیکش ته کشیده، بحران‌ها یکی پس از دیگری دارد فوران می‌کند و بزرگ‌ترین بحرانش شده بحران بی‌راه‌حلی.

و وقتی یک حاکمیت به بحران بی‌راه‌حلی می‌رسد، اجزای درونیش این‌جور به جان هم می‌افتند. برنامه پزشکیان حامل و نماینده همچین حاکمیت تکه‌پاره‌ای هستند.