کنفرانس در مقر ملل متحد در ژنو علیه موج اعدامها در ایران؛ قسمت دوم؛ چرا جامعه جهانی نباید فقط تماشاگر باشد؟

همزمان با برگزاری اجلاس‌های حقوق بشر در مقر اروپایی سازمان ملل متحد در ژنو، کنفرانسی با حضور هیئتی از مقاومت ایران، شخصیت‌های سیاسی و حقوقدانان برگزار شد؛ مریم رجوی نیز به‌صورت آنلاین در این کنفرانس سخنرانی کرد.

بخش اول گزارش کوتاه این کنفرانس را در برنامه دیروز ملاحظه کردید و در این قسمت، بخش دوم این گزارش کوتاه از کنفرانس را ملاحظه می‌کنید.

در ژنو درباره موج اعدام‌ها چه گفته شد؟

در ادامه کنفرانسی که درباره وضعیت وخامت‌بار حقوق بشر و موج اعدام‌ها در ایران، در ژنو و در مقر اروپایی ملل متحد برگزار شد، شخصیت‌های سیاسی و حقوقدانان بیشتری به سخنرانی پرداختند.

از جمله، خانم کریستینا بلک لاوز، رئیس پیشین کانون وکلای انگلستان و ولز، در سخنان خود گفت:

« از ماه مارس تاکنون، مقامات ایران مجازات اعدام را با سرعت و هدفی به کار گرفته‌اند که باید مایه هشدار برای تک‌تک دولت‌های حاضر در این نشست باشد. این سنگین‌ترین و مداوم‌ترین استفاده از مجازات اعدام در ایران از سال ۱۳۶۷ به این سو است.

این‌ها پرونده‌های کیفری عادی نیستند؛ عناوینی مبهم و با تعاریفی مثل «محاربه»، «بغی» و «افساد فی‌الارض» برای جرم‌انگاری مخالفت، حق تشکل و اتهام هواداری سیاسی به کار گرفته می‌شوند. متهمان به‌طور سیستماتیک از حق دادرسی عادلانه محرومند، وکلای مستقل از ورود به پرونده‌ها منع می‌شوند، اعترافات زیر شکنجه اخذ می‌شود و خانواده‌ها در بی‌خبری نگه داشته می‌شوند. هدف در اینجا برقراری عدالت نیست، بلکه ایجاد رعب و وحشت است.

بین ۳۰ مارس تا ۴ آوریل، شش زندانی سیاسی از زندان قزل‌حصار منتقل شده و مخفیانه به دار آویخته شدند. ویدئوهایی که به‌صورت پنهانی از حیاط زندان به بیرون درز کرده، نشان می‌دهد که آن‌ها سرودهای مقاومت می‌خواندند. یکی از آن‌ها، پویا قبادی، مهندس برق، از «آتش» به‌عنوان تنها پاسخ به سرزمینی می‌خواند که پاسخ گرسنگی را با چوبه دار داده است. در بیانیه آن‌ها که پس از تأیید احکامشان انتشار یافت، آمده بود که آنان بارها و صدها هزار بار در تاریخ ایران اعدام شده‌اند و بار دیگر استوار خواهند ایستاد. آن مردان شجاع، حقیقت انسانیِ نهفته در پس این آمار و ارقام هستند.»

از قتل‌عام ۱۳۶۷ تا خواست آزادی و دموکراسی؛ حقوقدانان چه گفتند؟

آلفرد دو زایاس، کارشناس مستقل پیشین سازمان ملل در امور نظم بین‌المللی، گفت:

«من این افتخار را داشتم که به اشرف ۳ بروم و با بازماندگان قتل‌عام (۱۳۶۷) گفت‌وگو کنم. من تمام همبستگی و همدردی خود را نثار مردم ایران می‌کنم. من قویاً از برنامه ده‌ماده‌ای (مریم) رجوی حمایت می‌کنم و بسیار امیدوارم که هر چه زودتر یک نظام دموکراتیک در ایران مستقر شود که در آن همگان از آزادی بیان، آزادی اجتماعات، آزادی تشکل‌ها و سایر آزادی‌ها برخوردار باشند.»

رمی پاگانی، شهردار ژنو در دوره‌های مختلف و عضو کنونی شورای شهر ژنو، در سخنان خود از جمله گفت:

«در حالی که امروز گرد هم آمده‌ایم، رژیم ایران از مرز هشداردهنده و نگران‌کننده جدیدی عبور می‌کند. در این گرداب اقتدارگرایی، ما نمی‌توانیم تنها تماشاگر باشیم. ما باید اقدام کنیم و مطالبات ملموس مدافعان حقوق بشر را به جامعه بین‌المللی انتقال بدهیم:

ما از گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور حقوق بشر ایران، گزارشگر ویژه آزادی بیان و کارگروه بازداشت‌های خودسرانه می‌خواهیم فوراً پیرامون این تهدیدهای قضایی، اخذ اعترافات اجباری و بازداشت‌های غیرقانونی شهروندانی که فقط خواستار حق زندگی هستند، تحقیق کنند.»

مسئولیت دولت‌ها در برابر اعدام و سرکوب چیست؟

از دیگر سخنرانان این اجلاس، دکتر هنریک هرمانسون، بهزاد نظیری و خانم آزاده عالمی بودند که هر یک بر مسئولیت دولت‌ها در اقدامات عملی علیه جنایات رژیم آخوندی نسبت به مردم ایران، به‌خصوص زندانیان سیاسی، تأکید کردند.