اهمیت کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام در شرایط کنونی چیست؟

گفتگو با حسن ظریف از زندانیان سیاسی دهه ۶۰ و شاهدان قتل‌عام سال ۶۷

امروز آغاز سومین سال سه‌شنبه‌های نه به اعدام هست و ما شاهد تداوم کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام در صد و پنجمین هفته آن در ۵۶ زندان مختلف هستیم. در بیانیه‌این کارزار از جمله آمده است: «در این ایام، حکومت سرکوب و اعدام تنها در دیماه بیش از ۳۵۵ تن را اعدام کرد. در روزهای آغازین بهمن‌ماه نیز بیش از ۵۰ زندانی از جمله دو زندانی عقیدتی آمانج کاروانچی و ارسلان شیخی اعدام شده‌اند. بنابراین نه‌تنها از اعدامها دست برنداشته بلکه موج کشتار و اعدام را به خیابان‌ها، بیمارستانها، بازداشتگاهها و حتی خانه‌های مردم نیز کشانده است.

با توجه به عدم اعلام رسمی اسامی کشته شدگان، دستگیر شدگان و مجروحان، گفته می‌شود که حکومت قصد دارد بسیاری از بازداشتی‌ها و زخمی‌ها را کشته و به سردخانه‌هایی مثل کهریزک و ... منتقل نموده و جزو کشته‌شدگان خیابانی اعلام کنند.

بر همین اساس ما زندانیان اعضای کارزار "سه‌شنبه‌های نه به اعدام" در هفته صدو پنجم در ۵۶ زندان زیر روز سه‌شنبه ۷بهمن ۱۴۰۴ علیه احکام اعدام و در همراهی با قیام مردم ایران، در اعتصاب خواهیم بود»

در این قسمت از برنامه می‌خواهیم نگاهی به این کارزار داشته باشیم و می‌خواهیم ببینیم که اهمیت سه‌شنبه‌های کارزار اعتصاب غذای زندانیان در شرایط کنونی چیست؟ چرا این کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام از جمله بسترسازهای مهم قیام اخیر مردم ایران بوده است؟ چرا گفته می‌شود که این کارزار خلق الساعهٔ نیست؟