کارزار سراسری سهشنبههای «نه به اعدام» با تداوم اعتصاب غذای زندانیان، وارد سومین سال خود شد؛ کارزاری که امروز به نماد ایستادگی علیه ماشین اعدام رژیم تبدیل شده است. همزمان با سومین سال این حرکت اعتراضی، اعتصاب غذا در ۵۶ زندان سراسر ایران جریان دارد و موجی از پیامها، تظاهرات و حمایتهای جهانی از این کارزار شکل گرفته است.
تلاش برای قفل کردن فکر و انرژی جامعهٔ ایران، اصلیترین مشغلهٔ روزمرهٔ اتاق فکر حاکمیت ولایت فقیه است. تاکتیک راهبردیِ این مشغله، بهکارگیری ساعتبهساعت اهرم اعدام است. «طناب دار به سلاحی سیاسی و چوبههای دار به زبان حکومت تبدیل» [۱] شدهاند.
در یک سال گذشته بهطور خاص و از پنج ماه پیش تا حالا بهطور اخص، اعدام؛ اصلیترین ابزار حکومتداری و اکسیژن غیرقابل جایگزین برای سر پا نگهداشتن حاکمیت ملایان شده است. «امسال، اعدامها به مقیاسی رسیدهاند که از سال ۱۹۸۹ تاکنون در ایران دیده نشده است». هماکنون نیز وضعیت چنین است: «با اعدام ۲۸ زندانی در ۱۱ تا ۱۳ آبان، شمار اعدامها در دو هفته اول آبان دست کم به ۱۰۳ نفر و در سال ۱۴۰۴ به ۱۲۵۰ نفر میرسد».
