تظاهرات نیویورک؛ امسال قرار است صدای ایران بلندتر از همیشه شنیده شود
۱۴۰۵/۵/۲۵
از اعدام و سرکوب تا آلترناتیو؛ چرا تظاهرات امسال مقابل سازمان ملل یک پیام متفاوت دارد؟
گفتگو با دکتر رامش سپهراد
هر سال شاید هستید که همزمان با اجلاس سالانه سازمان ملل تجمع بزرگی هم هموطنانمون در مقابل ساختمان این سازمان در نیویورک برگزار میکنند. امسال هم بعضی از هموطنانمون در برنامه همیاری فراخوان تظاهرات بزرگ در ماه سپتامبر رو دادند. در این بخش از برنامه همراه هستیم با خانم دکتر رامش سپهراد آکادمیسین و مدیر امنیت سایبری تا نگاهی دقیقتر به این رویداد داشته باشیم.
خانم سپهراد، خیلی از هموطنانمون پیشاپیش از تظاهرات در ماه سپتامبر تو این برنامه همیاری گفتند که معمولا مصادف میشه با روزهای پایانی شهریور. اگر میتونید آیا شما میتونید بگید که چه اطلاعات بیشتری در مورد این تظاهرات دارید؟ زمانش، مکانش و اینکه پیام این تظاهرات چی هست؟
بله، همونجور که میدونید وقتی که به برنامه تظاهرات کنگره در مقابل سازمان ملل برمیگرده به طور سالیانه جوامع ایرانی-آمریکایی در نیویورک خیلی حضور خیلی قویای دارن. از چند روز قبل از برنامه در صحنه میآن. من فکر میکنم امسالم از روزهای هفدهم سپتامبر برنامههاشون شروع میشه. نمایشگاههای عکس میذارن، نمایشگاههای بیرونی میذارن که همه بتونن افکار عمومی رو معطوف کنن به اهداف این تظاهرات و خب به طور مشخص روز اصلی تظاهرات هست روز سه شنبه بیستودوی سپتامبر و روز چهارشنبه بیستوسه سپتامبر. ما الان چند سال هستش که تظاهرات چندروزه داریم و آکتهای مختلف چندروزه هستش که در نیویورک اتفاق میافته. امسالم واقعا فکر میکنم اهمیت این تظاهرات واقعا خیلی خیلی بیشتر از سالهای قبل هستش که خیلی دوست دارم در مورد این بیشتر با هم صحبت کنیم ولی اجازه بدین من پیشاپیش از تمام زحماتی که دوستان الان در این دوران در آمادهسازی این تظاهرات دارن سعی میکنند که هرچه باشکوهتر هرچه قویتر صدای ایرانیها رو در نیویورک به سازمان ملل به سران کشور که در سازمان ملل حضور دارند برسونند از پیشاپیش از اونها تشکر کنم اما تا آنجایی که واقعاً به اهمیت امسال برمیگرده، واقعاً فکر میکنم سال متفاوتی را در پیش داریم.
بله، به طور خاص که شما هم حتماً هر سال تو این تظاهرات شرکت میکنید، میخواستم بپرسم که خب با توجه به این که ما دیدیم در سالهای گذشته هم خب خیلی از شخصیتهای سیاسی آمریکا، از اساتید دانشگاه گرفته تا نمایندگان کنگره و سنا تو این تظاهرات شرکت کردند، امسال به نظر شما شرایط برگزاری تظاهرات چه تفاوتی میکنه با سالهای قبل؟
جامعه ایران دیگر همان جامعه سالهای قبل نیست؛ شکاف با رژیم عمیقتر شده است
ببینید، تا اونجایی که به تفاوت خاص امسال نسبت به سالهای قبل برمیگرده چون واقعاً هر با هر نفر با هر شخصیت سیاسی، مطبوعاتی، آکادمیسینی صحبت میکنیم، همه از شرایط داخل کشور از ما میپرسن. همه میدونن واقعاً چه تحولی در داخل کشور اتفاق افتاده و چه واقعاً مقاومت ایران چقدر در خارج کشور شناخته شده و بیشتر از اون من فکر میکنم وقتی به شرایط داخل ایران نگاه میکنیم الان ما در داخل کشور با یک نارضایتی محدود یا مقطعی مواجه نیستیم بلکه واقعاً یک شکاف عمیق بین جامعه و مردم ایران با این حاکمیت این رژیم ددمنش هستش که نه این رژیم میخواد این شکافو ببنده و نه توانایی اونو داره. بنابراین فکر میکنم به خاطر همینم هستش که حکومت برای مهار کردن جامعه واقعاً که هر لحظه ممکنه با یک قیام دیگهای با انفجار قیام دیگهای مواجه بشه رژیم سعی میکنه از طریق اعدامها، از طریق شکنجهها و دستگیریها جامعه رو مهار کنه. همین هستش که به نظر من فکر میکنم جامعه جهانی به این آگاهی پیدا کرده و میدونه اون جامعهای که الان در ایران هست خیلی فرق داره در مقایسه با سالهای قبلی.
شما اگه واقعاً نگاه کنید تو این هفتههای اخیر شاهد اعدامهای جوانان ایرانی بودیم که واقعاً از یک طرف سر تعظیم باید فرود آورد در شجاعتشون، در مقاومتشون، در پیامهاشون، در الهام واقعاً چطور به جامعه الهام میدن و با چه شجاعتی جلوی این رژیم وایمیستن. در عین حال هم زندانیهای سیاسی با تمام اون پیامهایی که برای جامعه ایران برای خارج کشور میفرستن، من واقعاً وقتی به این تصویر ایران نگاه میکنم همیشه در شگفت هستم که واقعاً این شجاعت و این مقاومت هستش که واقعاً چطور جلوی این رژیم ایستاده هر لحظه و هر ثانیه و هر ساعت.
بنابراین در این شرایط ایران وقتی که دنیا میبینه حکومتی که برای بقای خودش مجبور میشه متوسل میشه به اعدام و واقعاً حکومت قدرتمندی نیست، الان فکر میکنم مهمون قبلیتون داشتن در مورد جنگهای داخل خود رژیم صحبت میکردند که خیلی هم به درستی گفتند که وحشت رژیم از مردم هست، ما وظیفه هر ایرانی آزادیخواه هست که امسال در مقابل سازمان ملل صدای مردم ایران باشه. امسال با سالهای دیگه تفاوت بسیار بسیار جدیای داره چون شرایط داخل کشور خیلی عوض شده. فکر میکنم تفاوت دومش هم اگه اجازه بدین صحبت کنم در مورد اون، این هستش که واقعاً مقوله مسئله آلترناتیو در رابطه با سیاست ایران خیلی خیلی جدیتر شده.
فکر میکنم اگه برگردیم به سالهای دیگه نگاه کنیم، همه خب میگفتن که خب رژیم مخالف داره جمهوری اسلامی خوب نیست، ولی خب چه چیزی میتونه جایگزین این جمهوری اسلامی باشه؟ تفاوت امسال با سالهای گذشته اینه که جواب این سوال که سوال بسیار مشروعی هم هستش، بسیار بسیار روشن و مشخصه و کسی اینو مشخص کرده که مردم ایران باشن. کسی اینو مشخص کرده که زندانیهای سیاسی هستن. کسی اینو مشخص کرده که کانونهای شورشی هستن و اونها یک صدا دارن میگن که پاسخ ما بازگشت به گذشته نیست.
پاسخ ما تغییر از یک دیکتاتوری به یک دیکتاتوری دیگهای نیست. پاسخ ما و لبیک گفتن به یک مقاومت سازمانیافته هست. پاسخ ما حمایت از برنامه مشخص برای دوران انتقال هست که نهایتاً بتونه این دوران رو به مردم ایران سپرده بشه که بتونن تصمیم بگیرن که آینده ایران با رأی خودشون از طریق انتخابات آزاد. بنابراین وقتی که این تفاوت رو و روشنگری رو در صحنه میبینیم، ما میتونیم بفهمیم که اهمیت تظاهرات امسال واقعاً چقدر فرق داره و مهمتر از اون حضور ایرانیان آزادیخواه در مقابل سازمان ملل امسال نشون میده به جامعه جامعه جهانی که آنها مسئولیت دارند.
نه جنگ، نه مماشات؛ پیام ایرانیان به جهان برای یک «گزینه سوم»
بنابراین شما نگاه کنید تمام تحولاتی که در ایران اتفاق افتاده از دیماه تا الان با تمام جنگهایی که یک روز جنگ یک روز صلح، یک روز مذاکره، یک روز قهر از مذاکره به قول خود رژیمم که الان خودشو آماده داره میکنه نه جنگ نه صلح، بالاخره منطقهای که الان مونده در این مقولهای که با ایران چه کار باید بکنه و چطوری جوابگوی تمام این جنگافروزی رژیم در منطقه و چه از لحاظ نظامی چه از لحاظ اقتصادی باید بایسته، مسئولیت جامعه جهانی نباید در این صحنه گم بشه و به خاطر همینم هستش که ما باید جلوی سازمان ملل امسال خیلی پرشورتر، خیلی با حضور بیشتری باشیم که به جامعه جهانی بگیم بابا جواب سیاست ایران نه جنگ هست و نه مماشات و این دوگانه غلط باید کنار زده بشه بلکه اون گزینه سوم، همون چیزی که خانم رجوی گفتند، همون چیزی که خانم رجوی و دهمادهشون در برای آینده ایران عرضه دادند جواب در این گزینه سوم هست. جواب در مقاومت سازمانیافته هست.
جواب در کانونهای شورشی هست. جواب در ارتش آزادیبخش و مردم ایران و قیام آینده ایران هست. روی این حساب من فکر میکنم پیامی که ما میخوایم در نیویورک داشته باشیم اینه که هم به آمریکا و هم به اروپا بگیم که مردم ایران ننشستند که شما بیاین ایرانو براشون آزاد کنید. اتفاقاً برعکس، آزادی ایران وظیفه مردم ایران هست، اما جامعه جهانی هم مسئولیت داره. نباید به این حکومت، حکومت آخوندی و حکومت مجتبی که خدا میدونه اصلاً مجتبایی در کار باشه یا نه، نباید به این حکومت امتیاز داد. نباید در مقابل این اعدامها سکوت کنند. نباید مبارزه ایران را برای آزادی نادیده بگیرن.
لطفاً به اشتراک بگذارید:
خبرهای مرتبط
